To Top
03:16 Πέμπτη
19 Ιουλίου 2018
Επόμενο
Προηγούμενο
Καλωσόρισμα
  01 Ιανουαρίου 2018, 11:37 πμ  

Τελικά, ποιος είν’ αυτός ο κύριος, λέμε τώρα, που πάει κι έρχεται, κυλάει, σβήνει και μαζί του σβήνω λίγο-λίγο κι εγώ; Που χωρίζει τη ζωή μου σε ώρες, νύχτες, μέρες, μήνες, τα μετρά όλα και τσουπ την τελευταία στιγμή μου τα φορτώνει βάζοντας στην καμπούρα μου που ήδη γέρνει ένα ακόμα βαρίδι; Να τον δω δεν τον είδα, δεν μου ’κανε ποτέ τη χάρη να του τα ’ψελνα μια δόση. Δυνάστης, εκμεταλλευτής του άνωθεν καθορισμένου που μου δόθηκε. Άδικο,δεδομένου ότι βέτο στην αποχώρηση δεν θα έχω, ναι, λες κι είχα στην άφιξη. Αόρατος ο κύριος. Μόνο τα σημάδια του, α, παράπονο δεν έχω. Αυτά καταγράφονται ανεξίτηλα (κορμοστασιά, μαλλιά, δέρμα, άστα να πάνε!). 
Τον αναμένουμε και φέτος μετά βαΐων και κλάδων. Κάθε χρόνο τα ίδια. Αν σου ’σκασε ο αποχωρών κανένα χαμόγελο: «Στο καλό, να μας ξανάρθεις». Αν σου διέλυσε τις αντοχές: «Στα τσακίδια, στον αγύριστο». Αν τα βόλεψες αυτό το χρόνο κάπως: «Κάτι κατάφερα, είμαι γερή κι ολόρθη και τα παλεύω τα δύσκολα». Σιγά, καλέ, που τα ’κανε ο καλός ο χρόνος! Η παλληκαριά σου μήπως; Η περηφάνια σου να μην παραδοθείς αμαχητί; Έτος «αίσιον κι ευτυχές» όπως το εύχονταν παλιά σ’ εκείνες τις γλυκανάλατες κάρτες με τα γελαστά ζευγάρια πασπαλισμένα με λουκουμόσκονη δεν υπάρχει.  Ο χρόνος είσαι εσύ, το δημιούργημα του Ανώτερου Όντος που λίγο αν πάλευες για την τελείωσή σου όλα θα ’ταν καλύτερα. Το «κατ’ εικόναν και ομοίωσιν» μας χαιρετά από τις Γραφές. Οι θρησκευόμενοι ταυτίζουν το δικό τους θέλημα με το θέλημα του Θεού, που τα γήινα μάτια μας δεν μπορούν να Τον δουν. Βασίζονται στη μεγαλοψυχία και την αγάπη Του. Όσοι δεν έχουν φτάσει σε τέτοια ύψη συνάντησης πνευματικής επιστρατεύουν όπλα για να ξορκίσουν το κακό πριν ακόμα φανεί. Σπάνε ρόδια, φοράνε γούρια, καλούν συγγενείς που κάνουν καλό ποδαρικό, πετάνε νομίσματα απ’ το κατώφλι πριν μπούνε (με το δεξί πάντα) μετά τη φιέστα της υποδοχής του νέου βρέφους που θα το κανακέψουμε να μας φερθεί καλά. 
Ε, να πούμε την αλήθεια, σε πολλά στον απερχόμενο κύριο είδαμε καλύτερες μέρες. Κάτι που τα κοινωνικά παντοπωλεία λιγόστεψαν, κάτι που η οικονομία λίγο-λίγο συνέρχεται μ’ όλα τα δύσκολα που έχουμε ακόμα μπροστά μας, δεν θα λέγαμε κακό λόγο. Δεν…αν δεν είχαμε τα θαυμαστά έργα των λίγων που τα πληρώνουν οι πολλοί. Τις κλεψιές που θέριεψαν, τα μίζες και τα λαδώματα που μας άφηναν, μέρα παρά μέρα, τους πολλούς και ηλίθιους με το στόμα ανοικτό. Τις επιδρομές που θερίζουν αμάχους, το θαλασσοπνίξιμο στη μαγική Μεσόγειο (τρεισήμισι χιλιάδες μόνο το 2017), τις απίστευτες επινοήσεις νέων τρόπων ηδονής σε βάρος παιδιών, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον δόλο, την ιδιοτέλεια, όπως το λέει ο ποιητής, την χαιρεκακία, την εκδικητικότητα, τι να πάρεις τι ν’ αφήσεις; Γι’ αυτό ας θυμηθούμε, γιατί τα φαινόμενα ξανακτυπούν τελευταία, την αστοχασιά των νάνων που την είδαμε ξαφνικά γίγαντες και μας έριξαν στα Τάρταρα, την αχορτασιά των εχόντων που την είδαν ξαφνικά κυρίαρχοι των πάντων και τελικά την…πούλεψαν κατά την λαϊκή έκφραση. Χρόνο κακό βαφτίσαμε το 2013 που μας την έφεραν κατακέφαλα, του τα φορτώσαμε όλα, το λουκέτο σε χιλιάδες μαγαζιά, την ανεργία, την πείνα, τη δυστυχία. Τουλάχιστον να μας έγιναν όλα αυτά μάθημα; 
Ας απλώσουμε διάπλατα χαμόγελα διαβαίνοντας το κατώφλι του νέου χρόνου, να πάρουμε δύναμη, άντε μαζί και με την παράδοση, τις όμορφες στιγμές, τις ευχές, το άνοιγμα της καρδιάς. Τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες δεν θα τις παντρευτούμε κιόλας. Άστες εκεί να βρίσκονται. Αλλά το νου μας στα συμπτώματα των καιρών. Οι καρχαρίες παραμονεύουν και η μοίρα της μαριδούλας γνωστή, παμπάλαια και μη αναστρέψιμη. Μην ψάχνουμε πάλι χρόνο να του τα φορτώσουμε όσα -κούφια η ώρα που τ’ ακούει- μας βρουν. Πού, κατά πού πάμε…

  Αλέκα Γράβαρη Πρέκα   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.