To Top
03:02 Τετάρτη
20 Νοεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Ντροπή μας, συγγνώμη Στυλιανέ...
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ "Φ" • Ντροπή μας, συγγνώμη Στυλιανέ...
  16 Σεπτεμβρίου 2019, 10:43 πμ  
Ένας κόμπος στον λαιμό, η καρδιά λυγίζει και τα μάτια βουρκώνουν, τα ερωτήματα πολλά και βασανιστικά… Γιατί ένα παιδί στα 15 του χρόνια επιλέγει να κόψει ο ίδιος το νήμα της ζωής του;
Και σε λίγο η αλήθεια που βλέπει το φως σε κάνει να μοιάζεις μικρός, πολύ μικρός και να αντιλαμβάνεσαι πως απέτυχες ως «ενεργός» πολίτης αυτής της Κοινωνίας, απέτυχε το σύστημα της χώρας σου και σκέφτεσαι φωνακτά πλέον «Τι στο καλό γίνεται σε αυτό τον τόπο; Γιατί όλα πάνε στραβά; Ακούει κανείς ;»
Μία απέραντη σιωπή.
Και το κουβάρι αρχίζει να ξετυλίγεται. Ναι, ο 15χρονος μαθητής ήταν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί και να παρασύρει ό,τι έβρισκε μπροστά του. Και αυτούς που του έκαναν κομμάτια την ψυχή του, τα όνειρά του, αλλά και αυτούς που ήταν εκεί τη λάθος στιγμή…
Το έλεγε στο σχολείο του, στους φίλους του, στο περιβάλλον του, αλλά κυρίως το έλεγε στους αρμόδιους λειτουργούς που τον παρακολουθούσαν και προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν και να τον βγάλουν στο φως. Δεν αντέχω, τους έλεγε, θέλω να προχωρήσω…
Τη φωνή της απελπισίας του, δεν την άκουσε κανένας… Γιατί;
Και ναι προτίμησε να κάνει κακό στον εαυτό του, βιάστηκε να δραπετεύσει από τη φυλακή που ζούσε… Ξέρετε κάτι, μία θεαματική έξοδο θέλησε να κάνει για να ταρακουνήσει το σύστημα.
Είμαι σίγουρη ότι πριν φύγει, είχε αποχαιρετήσει αυτούς που αγαπούσε και άφηνε πίσω του και δεν είναι άλλοι από τα δυο του αδέλφια…
Είμαι σίγουρη ότι σκέφτηκε πως όταν θα έφευγε… θα είχε κατά νου, πως κάποιοι θα σηκώνονταν επιτέλους από τις καρέκλες, τα γραφεία και θα εφάρμοζαν τους νόμους. Και ξέρετε ποιους νόμους;
Τους νόμους ότι ένα παιδί επιβάλλεται να ζει τη ζωή του όπως τη ζει το κάθε παιδί… Γιατί όσοι γεννούν και φέρνουν στον κόσμο παιδιά, δεν σημαίνει ότι είναι άξιοι γονείς και μπορούν να φροντίζουν τα παιδιά τους.
Και επιτέλους να εμπεδωθεί πως τα παιδιά μας δεν είναι κτήμα μας, ιδιοκτησία μας, όπως το σπίτι μας, το χωράφι μας, το αυτοκίνητό μας. Δεν τα γεννάμε για να τα εξουσιάζουμε αλλά η μόνη εντολή που έχουμε είναι να τα μεγαλώσουμε σωστά με αγάπη, να τους δώσουμε όλα τα εφόδια και να τα στηρίξουμε να ανοίξουν τα φτερά τους, όταν έρθει η ώρα για να πετάξουν και να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα. Και αν δεν μπορούμε δεν είναι ντροπή να ζητήσουμε βοήθεια από άλλους. 
Ναι ο 15χρονος μαθητής δεν ήθελε να φύγει. Δεν τον βοήθησε όμως κανείς για να μη φύγει…
Δεν ξέρω αν γύρισε ποτέ να μιλήσει στον πατέρα του ή στη μητέρα του για τα όνειρά του.
Δεν ξέρω αν τους είπε ποτέ, πως θέλει να φύγει.
Αλήθεια πώς ένα παιδί φεύγει με τέτοιο τρόπο, μία μέρα πριν ανοίξουν τα σχολεία;
Τι πρέπει να αλλάξει; Πολλά. Σε αυτή την υπόθεση εμπλέκονται πολλοί αρμόδιοι και πολλές κρατικές υπηρεσίες, όπως αστυνομία και σχολείο. Όμως τα περισσότερα ερωτήματα στρέφονται και πάλι στο Γραφείο Ευημερίας, στους λειτουργούς και δικαίως φωνάζουμε τι στο καλό έκαναν και δεν βοήθησαν αυτό το παιδί. Ήξεραν ότι έπρεπε να παρέμβουν, γιατί δεν το έκαναν;
Όσες φορές στο παρελθόν οι αρμόδιοι του Γραφείου Ευημερίας κλήθηκαν να απαντήσουν για παρόμοιες περιπτώσεις - γιατί υπάρχουν σοβαρά προβλήματα σε πολλές οικογένειες στον τόπο μας όσο κάποιοι επιχειρούν να ωραιοποιούν καταστάσεις - πάντα καταλήγαμε στον ίδιο παρανομαστή, υποστελέχωση υπηρεσίας. Οι υποθέσεις που διαχειρίζονται εκατοντάδες και ήταν αναμενόμενο ότι δεν μπορούν να έχουν τον έλεγχο σε όλες.
Ένα θέμα που έπρεπε ήδη να είχε διαχειριστεί η αρμόδια υπουργός - υπουργός Εργασίας κ. Ζέτα Αιμιλιανίδου, το μαχαίρι να φθάσει στο κόκαλο, μας είπατε κυρία Αιμιλιανίδου. Εγώ λέω ότι το παιδί δεν επιστρέφει πίσω, ο Στυλιανός έφυγε και το ζήτημα είναι να μην έχουμε άλλες τραγωδίες. Λάβετε μέτρα και εφαρμόστε τους νόμους. Υπάρχουν οικογένειες, συνάνθρωποί μας που χρειάζονται βοήθεια.
Καλό ταξίδι Στυλιανέ και θέλω να σου πω, πως κάποιοι, ναι, τώρα που έφυγες έχουν σηκωθεί από τις καρέκλες τους…
Ξέρεις κάτι Στυλιανέ, ήσουν άτυχος γιατί δεν σε άκουσαν άνθρωποι που θα τολμούσαν για να σε βοηθήσουν. Κρίμα! 
Χάθηκες σε μία στιγμή για να πνίξεις τις χιλιάδες που σε έπνιξαν…
Καλό ταξίδι Στυλιανέ και ένα μεγάλο Συγγνώμη.
 
  Νατάσα Ιωάννου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...