To Top
19:06 Παρασκευή
17 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
ΔΔΟ: Το κουτί της Πανδώρας στην ΕΕ
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ "Φ" • ΔΔΟ: Το κουτί της Πανδώρας στην ΕΕ
  12 Δεκεμβρίου 2019, 2:29 μμ  
 Αμέσως μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο ΟΗΕ είχε ξεκάθαρα επικοινωνήσει προς όλα τα κράτη, πως:
«Κανένας λαός δεν πρέπει να είναι υπόδουλος κανενός»!
Με αυστηρό μήνυμα προς την Παγκόσμια κοινότητα κάλεσε τους υπόδουλους λαούς:
«Να δηλώσουν την πραγματική τους θέληση για το μέλλον τους μέσα από δημοψήφισμα»!
Υποχρέωνε δε, τους διάφορους αποικιοκράτες να επιτρέψουν τη διεξαγωγή και στη συνέχεια να σεβαστούν, το όποιο αποτέλεσμα αυτών των δημοψηφισμάτων.

 
Τα πιο πάνω ακολουθήθηκαν πιστά στις πλείστες των αποικιών, με εξαίρεση μεμονωμένες περιπτώσεις στις οποίες οι αποικιοκράτες θεώρησαν τις συγκεκριμένες περιοχές ως «ύψιστης σημασίας για τα στρατηγικά τους συμφέροντα».
Μία από αυτές τις περιπτώσεις ήταν και η Κύπρος, με το γνωστό «Ουδέποτε»!
 
Ο Κυπριακός λαός, αντέδρασε σε αυτή την δυσμενή διάκριση.
Στο κάτω κάτω, ο Κυπριακός λαός ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα για εθελοντική κατάταξη στις Συμμαχικές Δυνάμεις προς αντιμετώπιση της Ναζιστικής λαίλαπας και κατά συνέπεια άξιζε αυτής της «ανταμοιβής».
Συγκεκριμένα, πέραν των 30,000 εθελοντών κατατάχτηκαν στον Βρετανικό στρατό.
Έχοντας υπ’ όψιν ότι ο πληθυσμός της Κύπρου ήταν μόλις μισό εκατομμύριο κάτοικοι, καταλαβαίνει κάποιος πως ποσοστιαία, ήταν ίσως η μεγαλύτερη συνεισφορά εθελοντών παγκοσμίως!
Σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι στο κάλεσμα τους οι Βρετανοί, χρησιμοποίησαν ως σύνθημα: «Για την Ελευθερία, για την Ελλάδα».
Με δεδομένο ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της Κύπρου είναι Έλληνες (82%), οι οποίοι για αιώνες ήταν υπόδουλοι σε διάφορους κατακτητές, ο διακαής πόθος του λαού ήταν πάντοτε η ένωση με τον υπόλοιπο Ελληνικό κορμό. Οπότε, το κάλεσμα αυτό των Βρετανών αποτέλεσε ένα εμμέσως πλην σαφώς μήνυμα πως αμέσως μετά τη θετική έκβαση του πολέμου, θα εδίνετο η ελευθερία στους Κυπρίους να ολοκληρώσουν τον εθνικό τους πόθο.
 
Η άρνηση των Βρετανών να συμμορφωθούν με την οδηγία του ΟΗΕ στην περίπτωση της Κύπρου, δεν ήταν απλά μία αθέτηση της υπόσχεσης τους, αλλά ήταν σαφής παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.
 
Ο λαός της Κύπρου, προχώρησε αυτοβούλως στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.
Το αποτέλεσμα ήταν: «Αυτοδιάθεση», σε ποσοστό 98%.
 
Η Βρετανία τότε, έχοντας άμεση πρόσβαση στις υποδομές του ΟΗΕ, μερίμνησε ώστε να μην κατατεθεί ποτέ το εν λόγω δημοψήφισμα και ως εκ τούτου, το μέλλον της Κύπρου δεν συζητήθηκε ποτέ στις επίσημες συνεδριάσεις του ΟΗΕ.
Φαίνεται δηλαδή πως πέραν της παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου εκ μέρους της Βρετανίας, υπήρξε και εσκεμμένη συγκάλυψη του εγκλήματος από τον ΟΗΕ.
 
Μη έχοντας άλλη επιλογή, οι Κύπριοι ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα προς κατάργηση του παράνομου αποικιοκρατικού καθεστώτος.
Ως απάντηση, οι Βρετανοί παραβίασαν όλες τις σχετικές οδηγίες του ΟΗΕ και εφάρμοσαν μεθόδους Ναζιστικού τύπου προς καταστολή της εξέγερσης. Νεαροί ξυλοκοπήθηκαν σε διαδηλώσεις, εκατοντάδες φυλακίστηκαν και κρατήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για χρόνια, άλλοι βασανίστηκαν με φρικτές μεθόδους και άλλοι εκτελέστηκαν διά απαγχονισμού.
 
Ο λαός της Κύπρου δεν είχε, εκείνη την περίοδο, καμία άλλη χώρα για στήριξη.
Η διεθνής κοινότητα είτε δεν ενημερωνόταν, είτε δεν αντιδρούσε μετά από ενημέρωση.
Επιπλέον, οι Βρετανοί στρατολόγησαν μικρό αριθμό Τούρκων της Κύπρου, οι οποίοι ενίσχυσαν την προσπάθεια καταστολής της εξέγερσης.
 
Ως αποτέλεσμα της αφόρητης πίεσης που δέχτηκε ο λαός της Κύπρου για 5 χρόνια, ήταν η επιβολή ενός ρατσιστικού Συντάγματος, το οποίο ετοίμασαν οι Βρετανοί.
 
Σε αντίθεση με τα Δημοκρατικά Συντάγματα, όπου ξεκάθαρα ορίζουν πως «Όλοι οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου, των Θεσμών και του Κράτους», στο Σύνταγμα που δόθηκε καθορίζονταν τα διάφορα Αξιώματα με βάση την Εθνική Καταγωγή. Ο λαός της Κύπρου διαχωρίστηκε σε «Έλληνες» και «Τούρκους» και σε ξεχωριστές εκλογικές αναμετρήσεις θα έπρεπε η κάθε κοινότητα να εκλέξει εκπροσώπους για τα Αξιώματα που της αναλογούσαν.
Ένα Σύνταγμα τύπου Απαρτχάιντ δηλαδή.
 
Όλες αυτές οι μεθοδεύσεις ήταν σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο και η μετάβαση από την Αποικιοκρατία στη δήθεν Ανεξαρτησία έγινε με πανομοιότυπο τρόπο όπως και στην περίπτωση του Μαυρίκιου (βλέπε πρόσφατη γνωμάτευση του Δικαστηρίου της Χάγης και της σχετικής απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ).
Το δε ρατσιστικό Σύνταγμα δεν δόθηκε ποτέ σε Δημοψήφισμα προς έγκριση από τον λαό της Κύπρου. Παρόλα αυτά, οι Συμφωνίες Ζυρίχης/ Λονδίνου κρατούν το λαό της Κύπρου δέσμιο και φαίνεται πως κατά παρόμοιο τρόπο προωθείται τώρα μια «Ενδιάμεση Συμφωνία», η οποία θα υπογραφεί και πάλι μόνο από τους εκπροσώπους των δύο κοινοτήτων παρουσία του ΟΗΕ, δεν θα δοθεί στον λαό προς έγκριση (αφού γνωρίζουν ότι θα απορριφθεί), αλλά θα δεσμεύει με κάθε επισημότητα τον Κυπριακό λαό.
 
Όπως ήταν φυσικό, αλλά και προσχεδιασμένο (βλέπε μελέτη Τουρκίας για «Επανάκτηση της Κύπρου»), το Σύνταγμα δεν μπόρεσε να είναι λειτουργικό και από πολύ νωρίς κατέρρευσε.
 
Η συνέχεια γνωστή και η σημερινή εικόνα του «Κυπριακού προβλήματος» είναι το αποτέλεσμα των μεθοδεύσεων της Βρετανίας και της Τουρκίας.
 
Με βάση τα πιο πάνω, η απόδοση Νομιμότητας στην μοναδική ανά το Παγκόσμιο απαίτηση της Τουρκίας, όπως μία Μειονότητα της τάξης του 18% θεωρηθεί «συν-ιδιοκτήτης» ενός κράτους μέσω μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, θα δημιουργήσει μία προβληματική κατάσταση εντός της Ε.Ε. που παρόμοια της δεν έχει ξαναγίνει.
Συγκεκριμένα, θα είναι η πρώτη περίπτωση κατά την οποία μία εθνική «Μειονότητα» θα έχει αναβαθμιστεί σε «Λαό» εντός των ορίων του Κράτους της, με σαφή γεωγραφικά όρια σε περιοχές που ανάκτησε με πόλεμο και κατά συνέπεια θα έχει αποκτήσει ισότιμο πολιτικό εκτόπισμα, όσο και η πλειοψηφία.   
 
Εύκολα μπορεί να σκεφτεί κανείς παραδείγματα, από ανάλογες απαιτήσεις που τυχόν θα έχουν πλέον κοινότητες όπως οι Ρομάν στην Ιταλία, οι Τούρκοι στη Γερμανία, οι Αφρικανικής καταγωγής Γάλλοι, κλπ. Σε όλες τις περιπτώσεις, ακόμη κι’ αν ποσοστιαία τα νούμερα είναι μικρότερα (από 6 έως 10% επί του συνόλου του αντίστοιχου πληθυσμού της χώρας), σε πραγματικούς αριθμούς οι κοινότητες αυτές απαρτίζονται από αρκετά εκατομμύρια σε κάθε περίπτωση. Αν λοιπόν, μερικές χιλιάδες Τ/Κ «δικαιούνται» ξεχωριστής μεταχείρισης, ποιος ο λόγος να μην δικαιούνται το ίδιο και αρκετές δεκάδες εκατομμύρια μέλη άλλων εθνικών μειονοτήτων μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση;
 
Η Ε.Ε. δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει την εσωτερική της ασφάλεια και καλή της λειτουργία. Δεν πρόκειται να αποδεχθεί παρεκκλίσεις από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο για χάρη των Τ/Κ.
Γνωρίζει πως αν ενσωματώσει στους κόλπους της τη «ΔΔΟ με Πολιτική Ισότητα», ανοίγει ταυτόχρονα και το κουτί της Πανδώρας εντός της Ε.Ε. Γι’ αυτό και αμέσως μετά την υπογραφή μας, θα μας αποχαιρετήσει ευγενικά.
Ως αποτέλεσμα τελικά, όχι μόνο θα έχουμε παραδώσει ολόκληρη την Κύπρο στη δικαιοδοσία της Τουρκίας, αλλά θα βρεθούμε και εκτός Ε.Ε., με ότι αυτό συνεπάγεται.
 
Η ιστορία όμως, δεν τελειώνει εδώ.
Τελευταίο παράδειγμα ανυπόστατων απαιτήσεων εκ μέρους της Τουρκίας, αποτελεί η πρόσφατα εκφραζόμενη εμμονή της προς διαγραφή των θαλασσίων ζωνών (ΑΟΖ) των νησιών. Η μοναδική (πάλι) ανά το Παγκόσμιο απαίτηση της Τουρκίας, μπορεί προς το παρόν να ακούγεται στα αυτιά όλων ως ακραία, αλλά το ίδιο ακραία ακουγόταν και αυτή της «συν-ιδιοκτησίας» 60 χρόνια πριν. Με την επιμονή της όμως η Τουρκία στη «συν-ιδιοκτησία», με την τρομοκρατία και με την ισχυρή διπλωματία της, κατάφερε τελικά όχι απλά να την αποδεχτούμε αλλά και να χαρακτηρίσουμε τη «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία Με Πολιτική Ισότητα» ως τον «Εθνικό μας Στόχο». Χαιρόμαστε μάλιστα, σε βαθμό που νιώθουμε και δικαιωμένοι, όταν ο ΟΗΕ και άλλοι ισχυροί του κόσμου (π.χ. ΗΠΑ) δηλώνουν επίσημα ότι η λύση του Κυπριακού παραμένει η «ΔΔΟ με Πολιτική Ισότητα».
Σε κάτι ανάλογο προσβλέπει η Τουρκία και για το θέμα των θαλασσίων ζωνών, χωρίς να βιάζεται.
Με επιμονή, με πρόκληση εντάσεων, με κάλεσμα για διάλογο προς εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης, θα εφαρμόσει τη γνωστή (για όσους έχουν τα μάτια τους ανοικτά) στρατηγική της.
 
Αν συνεχίσουμε (Κύπρος και Ελλάδα) την προσφιλή μας πολιτική του εξευμενισμού του θηρίου, του διαλόγου, της αποδυνάμωσης της αποτρεπτικής μας ισχύος και του καλού παιδιού, είναι σίγουρο πως μετά από μια δεκαετία υποχωρήσεων, θα έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε συμφωνήσει με την νέα αυτή απαίτηση, αλλά η Τουρκία θα ζητά και τα παράλια. Θα χαιρόμαστε πάλι, όταν ο ΟΗΕ θα προτρέπει την Τουρκία να μην εγκαταλείψει την προσπάθεια εξεύρεσης λύσης στις θαλάσσιες ζώνες (όπως απειλεί τώρα για το Κυπριακό) και πως η βάση της λύσης θα είναι ότι τα νησιά δεν έχουν ΑΟΖ (όπως τώρα η βάση της λύσης είναι η συν-ιδιοκτησία των Τ/Κ μέσω ΔΔΟ). Εν τω μεταξύ, οι γνωστοί πολιτικοί κύκλοι στο εσωτερικό, θα προσπαθούν να πείσουν τον λαό πως είναι υπεραρκετό να έχουμε την ελευθερία να κολυμπούμε μέχρι τις σημαδούρες και να είμαστε και ευγνώμονες στην Τουρκία που μας το επιτρέπει. Όσοι δε, θα απαιτούν να εφαρμοστεί το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, θα χαρακτηρίζονται ως «ακραίοι, εθνικιστές, φουστανελάδες», κλπ. Οι πολιτικοί αρχηγοί μας θα καμαρώνουν δίπλα από τον Γ.Γ. του ΟΗΕ «για τη στήριξη που μας παρέχει στον αγώνα μας για δικαίωση του Κυπριακού λαού» κάθε φορά που θα δηλώνει πως ναι μεν η Κύπρος δεν έχει ΑΟΖ αλλά οι σημαδούρες μας ανήκουν!
Το νέο σύνθημα των κομματικών νεολαίων θα είναι: «Ζήτω η ΔΔΟ με Πολιτική Ισότητα και Χωρίς ΑΟΖ»!
 
Εν κατακλείδι, η όποια συνέχιση του διαλόγου με την Τουρκία, επί των παράλογων απαιτήσεων της, δεν παρέχει κανένα άλλο αποτέλεσμα πέραν από την εκχώρηση εξουσιών προς αυτήν.
Όση δύναμη κι’ αν έχει όμως η Τουρκία, κανείς δεν πρόκειται να της αναγνωρίσει δικαιώματα που αντιβαίνουν των Διεθνών Κανόνων. Ο μόνος τρόπος να γίνουν αποδεχτοί τέτοιοι διακανονισμοί είναι να συναινέσουν και τα ΔΥΟ συμβαλλόμενα μέρη! Αυτός είναι και ο λόγος που ζητούν την υπογραφή μας. Μονομερώς δεν μπορούν να το επιβάλουν.
Η ενδεχόμενη υπογραφή μιας «Ενδιάμεσης Συμφωνίας», παρουσία του Γ.Γ. του ΟΗΕ, θα είναι το ίδιο καταστροφική για το μέλλον της Κύπρου, όσο ήταν και οι Συμφωνίες Ζυρίχης/ Λονδίνου!
 
Η αναθεώρηση του Στρατηγικού μας Στόχου, είναι πλέον επιβεβλημένη.
Η μικρή και αδύνατη Κύπρος που για δεκαετίες είχε αφεθεί στο έλεος της μοίρας της, είναι πλέον Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποθέματα φυσικού αερίου και σε ευθυγράμμιση με ισχυρούς παράγοντες της Μέσης Ανατολής, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος.
Η μοναδική προτεινόμενη λύση θα πρέπει να είναι το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Το κάλεσμα προς τους Τ/Κ θα πρέπει να είναι απλό και ξεκάθαρο: Η ένταξη τους στο αναθεωρημένο, λόγω Ευρωπαϊκού κεκτημένου, κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι πλέον το ρατσιστικό καθεστώς που μας επέβαλαν το ’60, αλλά έχει τροποποιηθεί σύμφωνα με τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες.
Όλοι είναι ίσοι απέναντι στον Νόμο, τους Θεσμούς και το Κράτος.
Το δικαίωμα του Εκλέγειν και Εκλέγεσθαι αφορά όλα τα Αξιώματα που προβλέπει το Σύνταγμα και δεν υπάρχει καμία διάκριση. Οι εκλογικοί κατάλογοι έχουν ενοποιηθεί και ο καθένας μπορεί να θέσει την υποψηφιότητα του στη διάθεση και στη κρίση του λαού στο σύνολο του.
 
Μόνο τότε θα διαπιστώσουμε τις πραγματικές προθέσεις των συμπατριωτών μας Τ/Κ.
Μόνο τότε θα διαφανεί ποιος πραγματικά σκέφτεται ως Κύπριος, ως Δημοκράτης, ως Ευρωπαίος.
Τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας τις γνωρίζουμε. Δε χρειάζονται άλλα 60 χρόνια διαλόγου για να τις διαπιστώσουμε.
  Μάριος Πουλλικκάς   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...