To Top
23:41 Κυριακή
19 Νοεμβρίου 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Γιάννης Ποιμενίδης: «Μέσω του έρωτα παίρνει χρώμα και η ζωή μου»
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙΝΩΝΙΑ Γιάννης Ποιμενίδης: «Μέσω του έρωτα παίρνει χρώμα και η ζωή μου»
  08 Νοεμβρίου 2017, 11:30 πμ  

Ο πρωταγωνιστής της καθημερινής σειράς του ΑΝΤ1, «Παρθένα Ζωή», έχει πολλούς λόγους για να γίνεται γοητευτικός πέρα από τα προφανή.


Οι ξανθοί, μουσάτοι, γαλανομάτηδες, νομίζω «παρακαίνε»!
Δεν αληθεύει. Ο μόνος τρόπος να αποφύγεις την ταυτοποίηση και την ταμπέλα μιας δουλειάς είναι η επόμενη δουλειά σου. 

Πρωταγωνιστείς στην καθημερινή σειρά του ΑΝΤ1 «Παρθένα Ζωή». Για κάποιους, το να παίζεις σε καθημερινό σίριαλ είναι ακόμα «ρετσινιά»…
Παλαιότερα ίσως αντιμετώπιζα κι εγώ το καθημερινό ως ένα συγκεκριμένο ύφος που δεν ήξερα αν όντως θα ήθελα ποτέ να συμμετέχω. Περισσότερο με είχαν απασχολήσει οι ρυθμοί του. Φοβόμουν ότι με τέτοιους γρήγορους ρυθμούς θα έμενε η ποιότητα και η σοβαρότητα στην άκρη. Μέχρι τώρα, τα standards κρατιούνται ψηλά. Δεν υπάρχει ούτε προχειρότητα, ούτε αρπακολλισμός. Είμαι πολύ ευτυχής - και που συμμετέχω στον ΑΝΤ1 και που βρίσκομαι στην «Παρθένα ζωή».

Μια από τις πρώτες σου δουλειές ήταν με τον Γιάννη Σμαραγδή. Η τελευταία σου δουλειά είναι η διασκευή της «Χουάνα της Παρθένας». Θεωρείς ότι χάνεις πόντους καλλιτεχνικής αξίας μ' αυτή την επιλογή;
Καταλαβαίνω απόλυτα πώς σκέφτεσαι. Απ’ την άλλη, δεν έχω στο μυαλό μου κανένα σύστημα αξιολόγησης. Πιστεύω ότι η διαδρομή σου πρέπει να περνάει από πολλούς σταθμούς. Από ανθρώπους διαφορετικού ύφους.

 

Άπαξ και φύγεις από το έντεχνο life style του Σμαραγδή και τη συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων δεν είναι δύσκολο να ξαναγυρίσεις;
Πλέον, τα όρια είναι πιο ελαστικά. Παλαιότερα τα όρια ήταν ξεκάθαρα και βαθιά. Δεν πιστεύω ότι σήμερα αποτελεί ταμπού για έναν κινηματογραφικό σκηνοθέτη να συμμετέχει στην ταινία του κάποιος που είναι στα φώτα για μια δουλειά που ίσως να μην είναι του γούστου του.

Ο παλιός Γιάννης  θα ντρεπόταν να παίξει σε καθημερινή σειρά;
Καθόλου. Ο ίδιος είμαι. Πλέον βρίσκω χαρά στη διαδικασία.

Ο παλιός Γιάννης δεν ήθελε να είναι βουτηγμένος μόνο στον Σαίξπηρ, τον Ντοστογιέφσκι και τον Ιονέσκο;
Αυτή η διάσταση κρύβει κινδύνους. Έτσι, κινδυνεύεις να πάρεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά. Επειδή καταπιάνεσαι με σοβαρά κείμενα νομίζεις ότι είσαι αγωγός κάποιου «θεού» και ότι φέρνεις στο κοινό μια μεγάλη αλήθεια. Δεν είναι έτσι. 

Η λέξη mainstream σε αηδιάζει;
Όχι. Ειδικά τα τελευταία χρόνια είμαι μέρος του και βρίσκω χαρά σ’ αυτό

Φαίνεσαι εναλλακτικός…
Εναλλακτικός δεν είμαι. Ίσως να σκέφτομαι τα πράγματα πολλές ώρες και από διαφορετικές γωνίες.

Το να λειτουργείς τόσο το μυαλό σου δεν κουράζει την ψυχή σου;
Πάρα πολύ. Είναι κοπιαστικό. 

Μόνο για σένα;
Και για τους ανθρώπους που είναι μαζί μου.

Μιλάς χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά. Είσαι μετρημένος. Έχεις υπάρξει ποτέ κραυγαλέος;
Ναι. Είναι αυτό που σου έλεγα, ότι κάποιες φορές νομίζουμε ότι είμαστε αγωγοί της αλήθειας. Είναι εύκολο να την «ακούσεις» με αυτό. 

Εκείνη τη στιγμή νομίζεις ότι όλοι οι άλλοι είναι «υπό»;
Αυτό δεν το έκανα ποτέ. Ευτυχώς.

Αλλά έψαχνες παρέες ίδιες μ’ εσένα;
Επόμενο είναι. Έψαχνα ανθρώπους με ίδια βιώματα και ερεθίσματα. Με κοινή αισθητική και κοινό κώδικα επικοινωνίας.

Οι παρέες αυτές εξαφανίστηκαν από την ώρα που έγινες αναγνωρίσιμος;
Όχι. Έχω φίλους που τους γνώρισα τριών χρονών. Έχω και φίλους που τους γνώρισα στη δουλειά. Πριν ξεκινήσεις να δουλεύεις, ακούς ότι αυτός ο χώρος αποτελείται από ναρκομανείς, ομοφυλόφιλους, ψωνισμένους. Ό,τι μπορεί, δηλαδή, να σκεφτεί το μυαλό σου με έναν συντηρητισμό και πουριτανισμό κατάλοιπο των 80’s. Όλα αυτά ξορκίστηκαν από την πρώτη κιόλας ημέρα που μπήκα στον χώρο. Συνάντησα ανθρώπους που με στήριξαν και με βοήθησαν.

Πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι που θα σε αντιμετωπίζουν ως κομμάτι κρέας ή κούκλα βιτρίνας.
Δεν το παίρνω προσωπικά γιατί δεν το κάνουν μόνο με μένα.

Το τι θα πει ο κόσμος επηρεάζει τη ζωή σου;
Αυτό είναι βαθιά ριζωμένο στην ανθρώπινη ελληνική φύση. 

Γιατί έγινες ηθοποιός;
Μέσω του σινεμά άρχισα να γουστάρω. Πήγαινα μικρός στο σινεμά και έβλεπα ένα παραμύθι σε απεικόνιση. Αυτό με μάγευε. Η αποτύπωση.

Όταν είσαι μικρός, υποσυνείδητα ερωτεύεσαι και τον πρωταγωνιστή. Αυτόν τον όμορφο ήρωα που σκοτώνει τους κακούς.
Πάει πακέτο αυτό.

Αν δεν πήγαινε καλά η υποκριτική, τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις στη ζωή σου;
Να ασχοληθώ με τη μουσική ή τη γλυπτική. Μέσα στην τέχνη βρήκα τον τρόπο να εκφράζομαι. 

Τι είναι τέχνη;
Όταν αυτό που κάνεις γίνεται άξιο θέασης.

Το να είσαι celebrity θέλει τέχνη;
Δεν ξέρω αν θέλει τέχνη. Σίγουρα, θέλει προσπάθεια. Είναι επάγγελμα. 

Είσαι δύο άνθρωποι; Είσαι ο Γιάννης και ο ηθοποιός Γιάννης;
Δεν διαχωρίζονται.

Αν «χτυπήσει» κάποιος το όνομά σου στο google θα βγει αποτέλεσμα «ποιος ηθοποιός δεν εμφανίστηκε στην συνέντευξη Τύπου της σειράς που παίζει;»…
Εκεί έχω ένα θέμα. Έχω επιλέξει να παίζω ρόλους. Δεν έχω επιλέξει να μιλάω στις κάμερες και να λέω για την καθημερινότητα μου και να εκθέτω την προσωπική μου ζωή. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που το κάνουν και μάλιστα πολύ καλά.

Γιατί δεν δίνεις συχνά συνεντεύξεις; 
Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Είμαι ντροπαλός και δεν μπορώ να μιλάω για τον εαυτό μου. Όταν η συζήτηση γίνεται προσωπική παύει να με αφορά.

Η πιο προσωπική πλευρά μιας συζήτησης είναι όταν συζητάμε για τον έρωτα. Είναι κακό να μιλάς για τον έρωτα;
Δεν μιλάω για το ερωτικό κομμάτι. Για τον έρωτα μπορώ να μιλάω για ώρες. Είναι υπέροχο πράγμα ο έρωτας.

Μου μίλησες για ντροπή. Σε ποιους τομείς ντρέπεσαι;
Στην πρώτη προσέγγιση. 

Ντράπηκες ποτέ για το σώμα σου;
Δεν έχω κανέναν πουριτανισμό για το κορμί ή το γυμνό κορμί. Έτσι γεννηθήκαμε. Είναι η φύση μας. Είναι περίεργο να ντρέπεσαι γι’ αυτό που είσαι.

Υπάρχουν πράγματα που δεν ντρέπεσαι να κάνεις ως ηθοποιός, αλλά θα ντρεπόσουν να κάνεις στην καθημερινότητά σου;
Αυτή είναι η διαστροφή του ηθοποιού. Ότι μπορείς να ξορκίσεις κάποια απωθημένα καλής κοινωνικής συμπεριφοράς. Και μάλιστα να σε χειροκροτήσουν γι’ αυτό.

Έτσι όπως απαντάς μου φαίνεται σαν να μην έχεις τηρήσει ποτέ τις δέκα εντολές.
Είναι δύσκολες αυτές οι εντολές. Κάποτε όριζαν την καλή κοινωνική συμπεριφορά σου.

Έχεις κλέψει;
Όχι. 

Έχεις πει ψέματα;
Ναι. 

Έχεις απιστήσει;
Σίγουρα.

Δεν στο είχα. 
Καταλαβαίνεις ότι ένας άνθρωπος μέχρι να κατασταλάξει και να δει τι του χρειάζεται στη ζωή κάνει πράγματα αχρείαστα. Μέχρι να έρθει η ωριμότητα. 

Όταν είσαι μικρός η απιστία δίνει πόντους ανδρισμού;
Αποτελεί credit για τ’ αγόρια.

Και μετά πώς αλλάζει αυτός ο άνθρωπος και περνάει σε τροχιά συμβίωσης;
Έρχεται μόνο του. Ειδικά όταν έχει περάσει από λιμάνια και ταξίδια.

Δεν μου έχεις αναφέρει καθόλου το καλό που κάνει το διάβασμα. Και ως ηθοποιός φαντάζομαι διαβάζεις πολύ!
Φυσικά. Όμως, το διάβασμα αποτελεί τη θεωρία, όχι την πράξη. Το τι θα κάνεις είναι δικό σου θέμα. Η πράξη είναι δύσκολη.

Η εικόνα τι ρόλο παίζει για σένα;
Παίζει. Όμως, από μικρός δεν είχα πρότυπα ομορφιάς. Δεν είχα ένα στεγανό «καλλονής» ή «σεξοβόμβας». Με ερέθιζαν πάντα στοιχεία προσωπικότητας. Τα στοιχεία προσωπικότητας βγαίνουν και στην εμφάνισή σου. Η έκφρασή μας, το βλέμμα μας είναι η ψυχούλα μας.

Τα ξενύχτια που έχεις ρίξει -ή πιθανόν ακόμα να ρίχνεις- επηρεάζουν την ψυχούλα σου και κατ’ επέκταση το πρόσωπο σου;
Όσο ξενύχτι και να ρίξεις δεν σε επηρεάζει αν κοιμάσαι γαλήνιος.

Μου τα λες όλα με ηρεμία. Δεν αρπάζεσαι εύκολα; Δεν έχεις παίξει μπουνιές στον δρόμο;
Παλαιότερα έπαιζα συνέχεια.

Τι σε έβγαζε από τα ρούχα σου;
Ίσως συσσώρευα μέσα μου οργή και ευαισθησία. Όταν βλέπεις να σφαγιάζονται άνθρωποι για ένα καρβέλι ψωμί αυτό σε επηρεάζει.

Λένε ότι τα προβλήματα πηγάζουν από το σπίτι μας. Μήπως η οργή έβγαινε επειδή δεν ένιωθες στην εφηβεία σου καλά μέσα σ’ αυτό;
Μέσα στο σπίτι μου πάντα ένιωθα όμορφα. Ένιωθα ελεύθερος με τις επιλογές μου. Ακόμα και στην εφηβεία.

Τι εφηβεία πέρασες;
Μια αγορίστικη εφηβεία. Είδα πολλά πράγματα. Ήρθα σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Είχα πολλές ζυμώσεις. Γλέντησα πολύ.

Γλέντησες σε πλατείες με μπίρες;
Απ’ όλα. Είχα ποικιλία στο γλέντι μου.

Υπήρχαν γλέντια που οδηγούσαν σε κατάθλιψη την επόμενη μέρα;
Συνήθως, την επόμενη μέρα του γλεντιού ερχόταν η μαυρίλα. Αυτό σε φέρνει σε ισορροπία. 

Πότε άλλαξες φιλοσοφία για τη ζωή σου και τον έρωτα;
Όταν είδα ότι μέσω του έρωτα παίρνει χρώμα και η ζωή μου. 

Είσαι μόλις 29 χρονών. Αν διαβάσει ένας εξηντάρης την προηγούμενη απάντηση θα το θεωρήσει αστείο.
Προτιμώ να μείνω σ’ αυτό το αστείο. Μου αρέσει πολύ αυτό το αστείο.

Καταστροφικός πότε γίνεται ο έρωτας;
Το αγκάθι του έρωτα μπορεί να πονέσει, να σε νοιάξει να σε απασχολήσει σε υπέρμετρο βαθμό, αλλά αυτό είναι που σε κρατάει στη ζωή δυνατό και έντονο.

Οι άνδρες κλαίνε;
Σίγουρα.

Η απόρριψη σε πεισμώνει;
Δεν είμαι από αυτούς τους τύπους. Πολλές φορές, έχει λειτουργήσει αποτρεπτικά. 

Οι άνδρες παρακαλάνε ή θίγει τον ανδρισμό τους;
Αυτό έχει να κάνει με το τι άνθρωπος είσαι. Όχι με το φύλο σου.

Εσύ, τι άνθρωπος είσαι;
Αν αναγνωρίσω το λάθος μου θα ζητήσω δεύτερη ευκαιρία.

Αλλά, να φανταστώ δεν κάνεις ποτέ λάθη…
Κάνω πάρα πολλά λάθη, τα οποία συνήθως δεν αναγνωρίζω εγκαίρως. Ζητάω συγχώρεση και εύκολα συγχωρώ ανθρώπους γύρω μου.

Είσαι εύθραυστος;
Είμαι οχυρωμένος.

Ο ήρωας στο σίριαλ ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια με την πρώτη ματιά. Το έχεις ζήσει;
Ο έρωτας με την πρώτη ματιά μού φαίνεται κινηματογραφικός. Με ενδιαφέρει η ψυχή, ο άνθρωπος, ο χαρακτήρας. Πάντα με ενδιέφερε, γι’ αυτό και έγινα ηθοποιός.

Θα μπορούσες να ερωτευτείς άνδρα;
Ως τώρα δεν μου έχει συμβεί.

Ο άνθρωπος που γοητεύεται κυρίως από χαρακτήρες και συμπεριφορές για κάποιους φαντάζει λίγο άφυλος.
Οι συναναστροφές με τις φίλες, τους φίλους, τους συνεργάτες μας, έχουν μια δόση έρωτα. Ερωτεύεσαι τα χαρακτηριστικά τους, τις συμπεριφορές τους, το γέλιο τους, το είναι τους. Γι’ αυτό και κάνεις παρέα μαζί τους. Ως γούστο, αν με ρωτάς, μου αρέσουν οι γυναίκες. Ως τρόπος ζωής, είμαι ερωτευμένος με τους ανθρώπους. Δεν έχω φρένα και συστολές.

Καλοί γονείς είναι πάντα οι γονείς μας;
Ποτέ οι γονείς μας δεν θα είναι καλοί και ποτέ δεν θα είναι κανείς καλός γονέας.

Θα ήταν εμπόδιο για σένα να κάνεις ένα παιδί, δεδομένης της κρίσης;
Θεωρώ ότι μπορείς να φέρεις στον κόσμο ένα ψυχικά υγιές παιδί ταΐζοντάς το αγάπη. Το λέω εκ του ασφαλούς, επειδή δεν έχω παιδί και δεν ξέρω στην πράξη πώς είναι.

Έχεις σκεφτεί ποτέ την εικόνα «Κυριακή πρωί, ξυπνάω, πίνω τον καφέ μου, η γυναίκα μου μαγειρεύει και ένα κουτσούβελο τρέχει πέρα δώθε στην κουζίνα»;
Ναι, το έχω σκεφτεί. 

Άνθρωποι στην ηλικία μας θεωρούν ανίκανους τους εαυτούς τους στο να γίνουν γονείς.
Το ίδιο θεωρώ και για μένα στην παρούσα φάση, αλλά δεν ξέρω κι αν θα με θεωρήσω ποτέ ικανό. Όταν έρθει εκείνη η στιγμή έρχεται αυτόματα ένας μηχανισμός που διώχνει όλες τις σκέψεις περί ανασφάλειας ή ανικανότητας.

Ποια χαρακτηριστικά δικά σου δεν θα ήθελες με τίποτα να πάρει το παιδί σου;
Την αναβλητικότητά μου, την αναποφασιστικότητα μου, τα σκοτάδια μου.

Το σκοτάδι δεν έχει γοητεία;
Μόνο μυθιστορηματική.
 

Περιοδικό "Down Town", τ. 569.

  Συνέντευξη: Πάνος Γιαννακόπουλος      Δημήτρης Βαττής   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.