To Top
23:32 Κυριακή
19 Νοεμβρίου 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Γιώργης Χριστοδούλου: Η «μαμά» μου, η Αρλέτα
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙΝΩΝΙΑ Γιώργης Χριστοδούλου: Η «μαμά» μου, η Αρλέτα
  10 Νοεμβρίου 2017, 9:32 πμ  

Έχει μόλις τελειώσει από μια ηχογράφηση στο στούντιο και μου προτείνει να πάμε μια βόλτα με τα πόδια στις γειτονιές των Εξαρχείων. Κάποια στιγμή μου δείχνει ένα σπίτι. «Αυτό είναι το σπίτι στο οποίο ζούσε η Αρλέτα για πάρα πολλά χρόνια. Εδώ ξεκίνησε η φιλία μας», μου λέει. Γνωρίζοντας την ιδιαίτερη σχέση που είχαν οι δυο τους, του ζητάω να μου πει πώς έγινε η γνωριμία τους.

Η ΑΡΛΕΤΑ ΚΙ ΕΓΩ
«Την Αρλέτα ως τραγουδίστρια τη γνώρισα στα 8 μου, όταν η φωνή της ήρθε και με βρήκε ένα μεσημέρι στον κήπο της γιαγιάς και του παππού, στο σπίτι τους στο Πόρτο Ράφτη, όπου περνούσα τα καλοκαίρια μου. Το ραδιόφωνο έπαιξε ένα τραγούδι της και ήταν σαν να με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα. Έμεινα δύο μέρες άγρυπνος, κολλημένος στο ραδιόφωνο, μήπως και κάποιος παραγωγός παίξει ξανά το τραγούδι και πει ποια τραγουδάει. Ήταν το τραγούδι «Το καλοκαίρι». Ήμουν τυχερός, γιατί μόλις είχε κυκλοφορήσει ο δίσκος «Ένα καπέλο με τραγούδια» και δύο μέρες μετά, η Αρλέτα έδωσε συνέντευξη στο ραδιόφωνο. Παράλληλα, είδα και μια φωτογραφία της στη Ραδιοτηλεόραση. Από τότε την ερωτεύτηκα! Πέρασα τρία χρόνια ακούγοντας τα τραγούδια της, μαζεύοντας όσο υλικό μπορούσα, παρακαλώντας όλους αντί άλλα δώρα να μου χαρίζουν δίσκους της Αρλέτας. Κάπως έτσι έφτασα μέχρι τα 11–12 μου, όταν έγινε μια συναυλία της Αρλέτας στον Λυκαβηττό και έπεισα τη μαμά μου να με πάει. Ήταν τότε που πήγα και τη βρήκα στο καμαρίνι της. Μου έδωσε μάλιστα και ένα αυτόγραφο, που το κρατούσα ως φυλαχτό. Λίγους μήνες μετά, βρήκα σε ένα δημοσίευμα από το αρχείο μου ολόκληρο το ονοματεπώνυμό της. Έκανα, λοιπόν, μία κίνηση που ήλπιζα ότι θα έφερνε καρπούς. Άνοιξα τον μεγάλο, κίτρινο τηλεφωνικό κατάλογο του ΟΤΕ και έψαξα το τηλέφωνό της. Όντως υπήρχε, μαζί με τη διεύθυνση. Ένα μεσημέρι, λοιπόν, κατέβηκα μόνος μου στα Εξάρχεια και βρήκα την οδό και το σπίτι της. Λίγο πιο κάτω υπήρχε ένα ψιλικατζίδικο, από το οποίο την πήρα τηλέφωνο. Της είπα ποιος ήμουνα και με θυμήθηκε αμέσως. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πού βρήκα το θάρρος –θράσος θα έλεγα– να το κάνω. Βγήκε στο μπαλκόνι, με χαιρέτησε και μου είπε να ανέβω. 

ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ
Από τότε ξεκίνησε μια φιλία που κράτησε τριάντα χρόνια. Ήταν η «νονά» μου στο τραγούδι, αυτό ήταν όμως το λιγότερο, μιας και με την Αρλέτα μοιράστηκα τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου». Τον ρωτάω εάν η σχέση τους ήταν μια σχέση μητέρας - γιου ή μια σχέση μεταξύ φίλων. «Η σχέση μητέρας - γιου εμπεριέχει πολλές φορές και μια κτητικότητα, η οποία δεν υπήρχε στη δική μας περίπτωση. Είχαμε όλη την ομορφιά της σχέσης μεταξύ μάνας και γιου, χωρίς όμως να υπάρχουν όλα εκείνα τα άσχημα που μπορεί να προκύψουν σε μια τέτοια σχέση. Υπήρχε ένα κανάλι που ανοίχτηκε ανάμεσά μας και λειτουργούσε σχεδόν μεταφυσικά. Φτάσαμε σε σημείο –ειδικά τον τελευταίο καιρό– να συνεννοούμαστε με τα μάτια». 

Ο ΑΤΤΙΚ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Αφορμή για τις επικείμενες εμφανίσεις του στην Κύπρο αποτελεί η μελέτη του πάνω στα τραγούδια του Αττίκ την εποχή που ζούσε και δημιουργούσε στη γαλλική πρωτεύουσα. Η μελέτη αυτή αποτυπώθηκε και μέσα από μια δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Ο Αττίκ στο Παρίσι», που κυκλοφόρησε πέρσι. Τον ρωτάω πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή του με το έργο του Αττίκ. «Όλο αυτό ξεκίνησε από ένα ταξίδι που είχα κάνει στο Παρίσι το φθινόπωρο του 2013. Καθώς έκανα βόλτες στα παλαιοπωλεία και παλαιοβιβλιοπωλεία της Μονμάρτρης –κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα– σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο βρήκα –μέσα σε ένα κουτί– κάποιες παρτιτούρες της Belle Epoque, που κόστιζαν από ένα μέχρι τρία ευρώ η μία. Ανάμεσα σ’ αυτές υπήρχε και μία παρτιτούρα που έγραφε επάνω το όνομα C. Attic. Συνειδητοποίησα ότι μάλλον θα επρόκειτο για τον δικό μας Αττίκ και την αγόρασα. Θυμήθηκα τότε τη βιογραφία τού Αττίκ που έγραψε η Δανάη, στην οποία αναφερόταν στα χρόνια του Παρισιού σημειώνοντας πως ήταν κρίμα το γεγονός ότι τα 300 και πλέον έργα του Αττίκ από την εποχή αυτή δεν παίχτηκαν ποτέ. Κάπως έτσι ξεκίνησα να ψάχνω αν υπήρχε κάτι ενδιαφέρον μέσα σ’ αυτό το υλικό. Το ένα έφερε το άλλο, και έτσι πέρασα από αρχεία, πανεπιστήμια, συλλέκτες –ο ένας συλλέκτης με οδηγούσε στον άλλο–, ανθρώπους που είχαν στην κατοχή τους παρτιτούρες του Αττίκ. Ερχόταν λοιπόν στο φως, για πρώτη φορά, μια μεγάλη εργογραφία η οποία μέχρι τότε ήταν άγνωστη. Το ίδιο συνέβαινε και με τα ορχηστρικά του κομμάτια, τα οποία έγραψε στα νεανικά του χρόνια». 

ΕΝΑΣ ΔΙΣΚΟΣ, ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
Η πρώτη παρουσίαση του υλικού έγινε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ μετά κυκλοφόρησε ο δίσκος και ξεκίνησε η περιοδεία σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. «Η παράσταση δεν έχει ακριβώς τη μορφή συναυλίας, μιας και τα τραγούδια συνδέονται με πληροφορίες και ιστορίες από τη ζωή του, που προέκυψαν μέσα από την έρευνά μου. Στην παράσταση συμπεριέλαβα και κάποια από τα γνωστά τραγούδια του, τα οποία έχουν να κάνουν με την εποχή που βρισκόταν στο Παρίσι, αφηγούμενος έτσι τη ζωή του για το διάστημα που βρισκόταν εκεί. Το τελευταίο τραγούδι που έγραψε στο Παρίσι ήταν το «Ζητάτε να σας πω». 

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Τον ρωτάω για τα μελλοντικά του σχέδια. «Το 2018 συμπληρώνονται 20 χρόνια από την πρώτη εμφάνισή μου στη δισκογραφία, που έγινε το 1998 με τον δίσκο «Γιαπωνέζικοι κήποι». Ετοιμάζω, λοιπόν, έναν δίσκο με τον οποίο θα γιορτάσω τα 20 μου χρόνια στο τραγούδι, τόσο για μένα όσο και σαν ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια». 

Info: «Ο Αττίκ στο Παρίσι»: 17/11 Βινύλιο, Λεμεσός, 21:00, 96810119. 18/11 RED, Λευκωσία, 22:30, 22767711. Παρουσίαση δίσκου: 18/11 στο Public, στη Λευκωσία, 12:30. 

  Συνέντευξη: Σταύρος Σταύρου   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.