To Top
23:38 Παρασκευή
25 Μαΐου 2018
Επόμενο
Προηγούμενο
Υστερία προκαλεί το κίνημα ενάντια στα εμβόλια
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΙΝΩΝΙΑ Υστερία προκαλεί το κίνημα ενάντια στα εμβόλια
Τελευταία Ενημέρωση: 22 Οκτωβρίου 2017, 3:02 μμ

Από το 1796 που ο Βρετανός παθολόγος Edward Jenner, ανακάλυψε το πρώτο εμβόλιο στην ιστορία της ανθρωπότητας, το εμβόλιο κατά της ευλογιάς, το φαινόμενο της αμφισβήτησης και της άρνησης των εμβολιασμών από ομάδες ανθρώπων, υπήρχε σταθερά μέσα στο χρόνο, με υφέσεις και εξάρσεις.

Τα τελευταία, ωστόσο, χρόνια το φαινόμενο αυτό, το οποίο έχει πλέον αποκτήσει υπόσταση και όνομα - αντιεμβολιαστικό κίνημα -έχει αρχίσει να διογκώνεται και να θέτει σε συναγερμό την παγκόσμια επιστημονική και ιατρική κοινότητα, καθώς είναι ορατός ο κίνδυνος επανεμφάνισης ασθενειών που έχουν εξαλειφθεί εδώ και δεκαετίες, χάρη στους εμβολιασμούς.

Απτό παράδειγμα, οι πρόσφατες επιδημίες ιλαράς στη Ρουμανία, την Ιταλία και την Ελλάδα, οι οποίες έχουν συνδεθεί με τη μείωση της εμβολιαστικής κάλυψης του πληθυσμού, οφειλόμενης κατά τον Παγκύπριο Ιατρικό Σύλλογο, στο αντιεμβολιαστικό κίνημα.

Το φαινόμενο, όπως παρουσιάζεται στις μέρες μας, ξεκίνησε το 1998 από ένα Βρετανό γιατρό – γαστρεντερολόγο, τον δρα Άντριου Γουέικφιλντ, ο οποίος σε μελέτη που δημοσίευσε στο ιατρικό περιοδικό «The Lancet» συνέδεε το εμβόλιο Mmr (κατά της ιλαράς, παρωτίτιδας, ερυθράς) με την εμφάνιση αυτιστικών συμπεριφορών σε παιδιά. Το θέμα διερεύνησε ένας δημοσιογράφος, ο οποίος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Γουέικφιλντ είχε παραβιάσει τους ηθικούς κώδικες, παραποιώντας τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή του. Το ίδιο το περιοδικό «The Lancet» απέσυρε το άρθρο και το 2010 ο Γουέκφιλντ έχασε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος. Το 2015, έρευνα που διεξήγαγε η εταιρεία Lewin Group, κατέδειξε ότι το εμβόλιο Mmr δεν αυξάνει τις πιθανότητες εμφάνισης αυτισμού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Στην Κύπρο, η έκταση του φαινομένου καταγράφεται επί του παρόντος σε χαμηλά επίπεδα και παρόλο ότι δεν έχει προσλάβει τις διαστάσεις που παρατηρούνται σε άλλες χώρες, εντούτοις οι αρμόδιοι φορείς, έχουν κινητοποιηθεί για να αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Πριν από ένα περίπου χρόνο, με συντονισμένες ενέργειες του υπουργείου Υγείας, των Ιατρικών Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας, του Υπουργείου Παιδείας, του Παγκύπριου Ιατρικού Συλλόγου, της Παιδιατρικής Εταιρείας, της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου και του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου, έχει συσταθεί μία επιτροπή με εκπροσώπους όλων αυτών των φορέων και με αποκλειστικό αντικείμενο το αντιεμβολιαστικό κίνημα και την υποβολή σχετικών εισηγήσεων προς το Υπουργείο Υγείας.

Πρώτος στόχος της επιτροπής, όπως ανέφερε στον «Φ» ο πρόεδρος της επιτροπής εμβολιασμών της Παιδιατρικής Εταιρείας, παιδίατρος δρ Νίκος Περσιάνης, είναι η καταγραφή του προβλήματος και κατά δεύτερον οι λόγοι, για τους οποίους γονείς δεν εμβολιάζουν τα παιδιά τους. Για το σκοπό αυτό, ετοιμάσθηκαν ειδικά έντυπα, τα οποία διανεμήθηκαν στα κέντρα υγείας, τα νοσοκομεία, τα εξωτερικά ιατρεία, τα κέντρα εμβολιασμών και τους παιδιάτρους.

Η συλλογή των εντύπων έχει ήδη ξεκινήσει και με βάση τα πρώτα αποτελέσματα η έκταση του φαινομένου στη χώρα μας, σύμφωνα με τον δρα Περσιάνη, υπολογίζεται στο 2-3%, ποσοστό χαμηλότερο άλλων χωρών, όπου τα ποσοστά φθάνουν μέχρι και το 10%. Από την άλλη και παρόλο ότι η εμβολιαστική κάλυψη του παιδικού πληθυσμού στην Κύπρο είναι αρκετά ψηλή, εντούτοις θα πρέπει να αναληφθούν οι ανάλογες ενέργειες που θα αποσοβήσουν τον κίνδυνο επέκτασης του αντιεμβολιαστικού κινήματος.

Σε ό,τι αφορά στους λόγους που επικαλούνται γονείς για να μην εμβολιάσουν τα παιδιά τους, είναι ο φόβος από τις παρενέργειες, κυρίως τις μακροχρόνιες, η συσχέτιση του εμβολίου Mmr με τον αυτισμό, ότι τα εμβόλια περιέχουν δηλητήρια και ότι τα παιδιά δεν χρειάζεται να φορτώνονται με τόσα εμβόλια. Κάποιοι άλλοι, αναφέρουν ότι εφόσον έχουν εξαλειφθεί αρκετές ασθένειες, γιατί να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, ενώ άλλοι θεωρούν ότι εφόσον εμβολιάζεται το 90% του παιδικού πληθυσμού στην Κύπρο, έμμεσα καλύπτονται και τα παιδιά τους. Άλλοι, αναφέρουν οικονομικούς λόγους και σε άλλες περιπτώσεις ο μη εμβολιασμός είναι αποτέλεσμα της αμέλειας των γονιών.

Παράλληλα με τη συλλογή των πληροφοριών αυτών, η επιτροπή προβαίνει και σε άλλες ενέργειες με στόχο «να μην αφήσουμε να αυξηθεί το ποσοστό των ανεμβολίαστων παιδιών και να αρχίσουν οι επιδημίες. Γνωρίζουμε ότι, όταν η εμβολιαστική κάλυψη είναι πάνω από 90% - και για κάποια εμβόλια φθάνει το 95% - είναι πολύ δύσκολο να εμφανιστούν επιδημίες. Αυτό το 5% αφορά ένα περιστατικό παιδιού που είναι ανεμβολίαστο στην Πάφο, ένα στη Λεμεσό, ένα στη Λευκωσία, σε διάφορες περιοχές, οπόταν δεν υπάρχει συγχρωτισμός πολλών περιστατικών σε μια περιοχή». Μια άλλη ενέργεια της επιτροπής είναι ο έλεγχος του βιβλιαρίου εμβολίων στα σχολεία, στους μαθητές της Α’ τάξης δημοτικού και στους μαθητές της Α’ και Γ’ τάξης γυμνασίου, όπου και καταγράφονται τα παιδιά που δεν έχουν εμβολιαστεί. Η επιτροπή έχει, επίσης, διερευνήσει το ενδεχόμενο θέσπισης νομοθετικού πλαισίου, ώστε να είναι υποχρεωτικά τα εμβόλια στα παιδιά. 

Για το σκοπό αυτό, συζήτησαν το θέμα με τη Νομική Υπηρεσία, την Επίτροπο Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού και τη Βουλή. Από τις συζητήσεις, όμως, προέκυψε ότι κάτι τέτοιο προσκρούει σε νομικά ζητήματα που δεν επιτρέπουν στο παρόν στάδιο την εφαρμογή μιας τέτοιας νομοθεσίας. «Δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τα παραδείγματα της Ιταλίας και της Καλιφόρνιας που έχουν θεσπίσει νομοθεσία, με βάση την οποία δεν γίνεται δεκτό στο σχολείο ένα παιδί που δεν έχει εμβολιαστεί». Ένας άλλος τομέας, στον οποίο δραστηριοποιείται η επιτροπή, είναι η ενημέρωση των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των γονιών, αλλά και των παιδιάτρων. Μέρος της ενημέρωσης έχουν αναλάβει και τα δύο Πανεπιστήμια που συμμετέχουν στην επιτροπή, με τη διοργάνωση ημερίδων. Ετοιμάζεται, επίσης, έντυπο για ενημέρωση του κοινού.

Από την πλευρά του ο ΠΙΣ, σε υπόμνημα που υπέβαλε σε πρόσφατη συνεδρία της Επιτροπής Υγείας της Βουλής, κάνει λόγο για αναφορές που έχει δεχτεί από μέλη του για μια αναπτυσσόμενη τάση που διαπιστώνεται τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο να απορρίπτονται οι εμβολιασμοί κυρίως από γονείς, αλλά και για πρακτικές που καταγγέλθηκαν «από γιατρούς που ασκούν εναλλακτική /ομοιοπαθητική ιατρική, οι οποίοι αποτρέπουν ασθενείς τους από το να εμβολιαστούν». Αφού έλαβε σοβαρά υπόψη τις ανησυχίες των μελών του για αύξηση των ατόμων που αμφισβητούν τα εμβόλια και τελικά την πιθανή αύξηση των αρνητών των εμβολίων στον κυπριακό πληθυσμό ο ΠΙΣ έχει προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες. Μεταξύ άλλων, έχει στείλει αυστηρή προειδοποίηση στα μέλη του, υποδεικνύοντας ότι η αμφισβήτηση των εμβολίων δεν θεωρείται μια αποδεκτή διαφορετική επιστημονική άποψη.

«Έχει γίνει ξεκάθαρο ότι εάν γιατρός μέλος μας καταγγελθεί ότι αποτρέπει ασθενείς του από το να εμβολιαστούν ή ακόμα και αν απλώς αναπαράγει λανθασμένες πληροφορίες που αφορούν την αναγκαιότητα ή την ασφάλεια των εμβολίων θα παραπεμφθεί για πειθαρχικό αδίκημα». Έχει ενθαρρύνει, επίσης, τις επιστημονικές εταιρείες να εντάξουν στα επιστημονικά τους συνέδρια τη συζήτηση του θέματος της αντιμετώπισης των ασθενών που αρνούνται να εμβολιαστούν και ζήτησε από τα μέλη του να συμμετάσχουν σε όσο το δυνατό περισσότερες εκδηλώσεις όπου μπορούν να απευθυνθούν σε κοινό και να ενημερώσουν σωστά για τα εμβόλια».

Πριν από δύο χρόνια, το Σεπτέμβριο του 2015 ο ΠΙΣ, είχε εισηγηθεί στο Υπουργείο Υγείας πρόταση για τη σύνταξη εντύπου, στο οποίο οι γονείς των παιδιών που αρνούνται να τα εμβολιάσουν να υπογράφουν ότι έχουν ενημερωθεί για την ασφάλεια και την αναγκαιότητα των εμβολιασμών και ότι αναλαμβάνουν προσωπικά την ευθύνη για τις συνέπειες της απόφασής τους.

Αυτό το έντυπο, σύμφωνα με την πρόταση του ΠΙΣ, θα δίνεται προς υπογραφή στους γονείς των παιδιών Α’ δημοτικού, οι οποίοι δεν θα προσκομίσουν κατάσταση εμβολιασμού του παιδιού τους με την εγγραφή του στην πρώτη δημοτικού του δημόσιου σχολείου. Η πρόταση εκείνη δεν προχώρησε και σήμερα, με τα νέα στοιχεία που έχουν προστεθεί από τη διεθνή εμπειρία και τα οποία προκαλούν τις ανησυχίες του ιατρικού κόσμου της Κύπρου, ο ΠΙΣ επανέφερε την πρότασή του σε πρόσφατη συνεδρία της Επιτροπής Υγείας της Βουλής, «για την εισαγωγή ως πρώτο μέτρο εκ μέρους της πολιτείας του έντυπου ανάληψης ευθύνης από μέρους των γονιών που αρνούνται να εμβολιάσουν τα παιδιά τους».

Η εισαγωγή τέτοιου έντυπου ανάληψης ευθύνης με την είσοδο του παιδιού στο σχολείο θα έχει, σύμφωνα με τον ΠΙΣ, τα εξής οφέλη:

• Θα υποχρεωθούν όλοι οι γονείς να προσκομίσουν κατάσταση εμβολιασμών, η οποία θα θεωρείται το ίδιο αναγκαία με το πιστοποιητικό γέννησης. Οπότε και θα παρακολουθείται στενά το ποσοστό των εμβολιασμών.
• Θα δοθεί το μήνυμα στους Κύπριους πολίτες ότι οι εμβολιασμοί είναι θέμα δημόσιας υγείας, την οποία το κράτος οφείλει να περιφρουρεί.
• Το δημόσιο σχολείο έχει δικαίωμα να ξέρει πόσα και ποια παιδιά δεν είναι εμβολιασμένα.
• Θα δοθεί νομική κάλυψη στο δημόσιο σχολείο, το οποίο μπορεί να βρεθεί νομικά υπόλογο σε περίπτωση κρουσμάτων λοιμωδών νοσημάτων, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε θάνατο ή μόνιμη αναπηρία.
Θα αποτρέψει γονείς, οι οποίοι απλώς αμφιβάλλουν για τα εμβόλια να μετατραπούν σε αρνητές εμβολιασμών.

Τα εμβόλια σώζουν 3 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο

Η ανακάλυψη και εφαρμογή των εμβολίων θεωρείται το μεγαλύτερο επίτευγμα του περασμένου αιώνα. Αποτελούν την καλύτερη πρόληψη κατά των λοιμώξεων και έχουν βοηθήσει στην εξάλειψη ασθενειών, οι οποίες σε παλαιότερα χρόνια αποδεκάτιζαν εκατομμύρια ανθρώπους. Στις μέρες μας, σώζουν κάθε χρόνο περισσότερα από 3 εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Την ίδια στιγμή, μεγάλος αριθμός παιδιών που ζουν σε χώρες που πλήττονται από φτώχεια ή πόλεμο δεν εμβολιάζονται και σύμφωνα με στοιχεία της Unicef τα δύο τρίτα των μη ανοσοποιημένων παιδιών ζουν σε χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις.

Αντίθετα με ό,τι πρεσβεύει το αντιεμβολιαστικό κίνημα, η πλειονότητα της διεθνούς ιατρικής κοινότητας εξαίρει τη σημασία των εμβολίων, καθώς μόνο στις ΗΠΑ εκτιμάται ότι έσωσαν από το 1994 έως το 2004 γύρω στις 732.000 παιδιά. Σε διεθνές επίπεδο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μόνο το εμβόλιο της ιλαράς έχει σώσει 17,1 εκατομμύρια ζωές από το 2000 έως το 2015.

Με την έξαρση του κινήματος κατά των εμβολίων, στις ΗΠΑ έχουν κάνει την επανεμφάνισή τους –από το 2008– ασθένειες που είχαν εξαφανιστεί. Συγκεκριμένα, το 2014 σημειώθηκαν 19 περιπτώσεις ιλαράς στη Νέα Υόρκη, παρόλο που η ασθένεια είχε εξαλειφθεί το 2000, ενώ άλλες ασθένειες που επανεμφανίστηκαν είναι οι μαγουλάδες (παρωτίτιδα), ο κοκίτης και η ανεμοβλογιά.
 

Επικίνδυνος για την ανθρώπινη ζωή ο πόλεμος κατά των εμβολίων

Ανηλεή, αήθη και επικίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή και υγεία, κυρίως, δυστυχώς, βρεφών και μικρών παιδιών, χαρακτηρίζει τον πόλεμο κατά των εμβολίων, ο πρόεδρος της Επιτροπής Δεοντολογίας του ΠΙΣ δρ Βάσος Οικονόμου. Για να τονίσει, μάλιστα, πόσο σημαντικά είναι τα εμβόλια και πόσες ζωές μικρών παιδιών έχουν σώσει από ασθένειες, οι οποίες πριν από μερικές δεκαετίες έσπερναν το θάνατο, μας παραθέτει την ιστορία της μικρής Judith, όπως ο ίδιος την αλίευσε από το διαδίκτυο.

«Το 1949 η Judith ήταν μόλις 6 χρόνων. Μια μέρα αρρώστησε πολύ. Τόσο πολύ που θυμάται τους γονείς της να την ντύνουν γρήγορα και να την βάζουν στο αυτοκίνητο τρέχοντας για το νοσοκομείο. Μόλις έφτασε στο Englewood Hospital στο Bridgeport ,οι γιατροί την τοποθέτησαν αμέσως μέσα στον ‘’σιδερένιο πνεύμονα’’. Μια μηχανή που την κρατούσε στη ζωή παρέχοντάς της οξυγόνο, αφού το σώμα της ξαφνικά παρέλυσε από το λαιμό και κάτω. Χρόνια αργότερα η μητέρα της θα της έλεγε πως εκείνο το βράδυ, οι γιατροί τουύς είχαν προειδοποιήσει πως δεν θα άντεχε ως το πρωί. Ο φόβος των γιατρών δεν ήταν υπερβολικός. Τη χρονιά που αρρώστησε η Judith, 42.000 παιδιά στην Αμερική κόλλησαν πολιομυελίτιδα και πάνω από 3.000 πέθαναν.

»Η Judith επέζησε. Επέζησε με μια σιδερένια πλατίνα στα πόδια και μόνιμη σκολίωση που δεν της επέτρεψε ποτέ να χαρεί παιχνίδι και τρέξιμο. Χρειάστηκαν 8 χρόνια, από το μοιραίο βράδυ που αρρώστησε η Judith, για να ανακοινωθεί η επιτυχής δημιουργία του πρώτου αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου για την πολιομυελίτιδα. Χιλιάδες παιδιά ευθύς εμβολιάστηκαν και ο αριθμός των θυμάτων έπεσε από 35 χιλιάδες το 1953, στις 5,6 χιλιάδες μέχρι το 1957,  στα 162 μόνο παιδιά μέχρι το 1961.

Σήμερα,  η εμφάνιση πολιομυελίτιδας έχει πέσει κατά 99%, με κρούσματα πια μόνο σε χώρες όπως το Πακιστάν και το Αφγανιστάν.
Σήμερα η πολιομυελίτιδα, είναι μόνο μία από τις ποικίλες μολυσματικές ασθένειες που οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να τιθασεύσουν. Μαζί με την διφθερίτιδα, τον τέτανο, τον κοκκύτη, την ιλαρά, την παρωτίτιδα, την ερυθρά αποτελούν απλά λέξεις στα βιβλιάρια υγείας των παιδιών μας. Στο, όχι και τόσο, μακρινό παρελθόν όμως οι λέξεις αυτές συγκροτούσαν τον χειρότερο εφιάλτη για τον κάθε γονιό. Βλέπετε, τον καιρό της Judith, δεν υπήρχε αντιεμβολιαστικό κίνημα. Υπήρχε απλά παιδικός θάνατος. Σήμερα είμαστε πια τόσο υγιείς, που έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε αβάσιμες επιθέσεις στα μεγαλύτερα όπλα που διαθέτουμε για την πρόληψη και την προαγωγή της υγείας μας: Τα εμβόλια.
»Μην ξεγελιέστε όμως. Δεν είμαστε υγιείς επειδή οι ιοί και τα βακτήρια με τα οποία ανέκαθεν συγκατοικούμε σε αυτό τον πλανήτη, ‘’απολιθώματα’’.

Είμαστε υγιείς επειδή υπάρχει μία κρίσιμη μάζα εμβολιασμένων ατόμων που προφυλάσσει από εξάπλωση μιας πανδημίας από τους ίδιους ιούς και βακτήρια που κάποτε θέριζαν. Και όσο το αντιεμβολιαστικό κίνημα αυξάνεται, όσο η κρίσιμη αυτή μάζα πέφτει, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να εμφανιστούν κρούσματα ‘’vintage’’ ασθενειών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας εξηγεί πως προκειμένου να επιτευχθεί συλλογική ανοσία ενάντια σε λοιμώδη νοσήματα και να αποφευχθεί η εκδήλωση επιδημιών, η εμβολιαστική κάλυψη του πληθυσμού πρέπει να φθάνει στο 95%».

Τα τελευταία χρόνια, σημειώνει ο δρ Οικονόμου, ο πόλεμος κατά των εμβολίων εντείνεται «από διάφορους τσαρλατάνους, αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε και από γιατρούς». Όπως επισημαίνει, οι γιατροί έχουν κάθε δικαίωμα να έχουν την άποψή τους και είναι δεοντολογικά καλυμμένοι να την εκφράζουν.

«Αυτό το σημαντικό δικαίωμα κατοχυρώνεται τόσο από τη νομοθεσία της κάθε πολιτισμένης κοινωνίας, όσο και από τον πανάρχαιο Κώδικα της Ιατρικής Επαγγελματικής Δεοντολογίας», υπογραμμίζει για να τονίσει στη συνέχεια ότι, «παράλληλα, τόσο η νομοθεσία, όσο και ο Κώδικας καθορίζουν με μερικά άρθρα, με τρόπο ξεκάθαρο, ότι το βασικότερο καθήκον του ιατρού, είναι η όσον το δυνατό αναβαθμισμένη και ποιοτικότερη προσφορά ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ο βασικός στόχος είναι από αρχαιοτάτων χρόνων και παραμένει, η συνεχής εξυπηρέτηση του καλώς νοούμενου συμφέροντος του ασθενούς, που στοχεύει αφενός στην παράταση της ζωής και αφετέρου φυσικά τη βελτίωση και αναβάθμιση της ποιότητάς της».

  Κυριακή Μιχαήλ   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.