To Top
10:27 Κυριακή
17 Νοεμβρίου 2019
Επόμενο
Προηγούμενο
Σύστημα αμοιβών εργαζομένων
ΑΡΧΙΚΗΚΟΙΝΩΝΙΑΕΠΙΣΤΟΛΕΣ • Σύστημα αμοιβών εργαζομένων
  08 Νοεμβρίου 2019, 10:19 πμ  
Ο Αντρέας Αντωνίου, τραπεζικός υπάλληλος, Λευκωσία, καταθέτει την άποψή του για το πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα καλό και δίκαιο σύστημα αξιολόγησης αμοιβών για το προσωπικό μιας σοβαρής επιχείρησης.

Ένα πολυσυζητημένο θέμα της τελευταίας διετίας στον χώρο των εργασιακών θεμάτων είναι ο τρόπος αμοιβής των υπαλλήλων. Ιδιαίτερα όλα εστιάζουν στη διάκριση που πρέπει να υπάρχει μεταξύ του «άριστου» και του «μη» άριστου υπαλλήλου. Μια θεωρία που εξαρχής ηχεί εύηχα στα αυτιά όλων και φυσικά βρίσκει οπαδούς και υποστηρικτές. Υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι που μπορεί κανείς να υιοθετήσει τη θεωρία αυτή προωθώντας το «δίκαιο».
Με το θέμα αυτό ασχολήθηκαν πολλοί αρθρογράφοι «υπηρετώντας» έτσι την τεράστια εκστρατεία που εξαπέλυσε η Διοίκηση της Ελληνικής Τράπεζας για να προβάλει τις απόψεις της. Δυστυχώς η αρθρογραφία και το ενδιαφέρον του αρθρογράφου περιορίστηκε στις τράπεζες και όχι κι αλλού, π.χ. Δημόσια Υπηρεσία κ.τ.λ.
Στη σημερινή τοποθέτηση / άποψη δεν θα ασχοληθώ με το παράνομο της ενέργειας της Ελληνικής Τράπεζας. Σήμερα απλούστατα θα καταθέσω την άποψή μου για το πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα καλό και δίκαιο σύστημα αξιολόγησης αμοιβών για το προσωπικό μιας σοβαρής επιχείρησης.
Κατ’ αρχήν πρέπει να διαχωρίσουμε τη διαδικασία αμοιβών σε τρία επίπεδα.
α) Μια γενική αύξηση –προκαθορισμένη σε εκατοστιαία βάση π.χ. 2, 3, 4% επί του μισθού.
β)  Μια κατ’ επιλογήν αύξηση μισθού με βάση τις αξιολογήσεις, που να διακρίνονται πάντοτε από διαφάνεια και αξιοκρατία.
γ)  Κατ’ επιλογήν προώθηση (προαγωγή) κάποιων υπαλλήλων ανάλογα με την απόδοση, τα καθήκοντα και τις ευθύνες που έχουν.
Εξυπακούεται ότι για τα β+γ πρέπει να υπάρχουν διαδικασίες καταγραμμένες που να τις διακρίνει διαφάνεια και αξιοκρατία.
Φυσικά είναι χρήσιμο ιδιαίτερα για το β να υπάρχουν όρια π.χ. ανώτατο ποσό, ούτως ώστε να μην οδηγηθούμε σε φαινόμενα που εμφανίσθηκαν στις τράπεζες προ της κρίσης και συνέβαλαν ουσιαστικά στην έλευση της κρίσης. Είναι αυτονόητο ότι αναφέρομαι στα υπέρογκα ποσά που παραχωρήθηκαν ως bonus και για χάρη των bonus αυτών οδηγηθήκαμε στα επικίνδυνα μονοπάτια της καταστροφής του τραπεζικού συστήματος. Πλασματική αύξηση κερδοφορίας –μεγάλα bonus -  ανάληψη υπερβολικού ρίσκου– συχνά φέρνει πρόσκαιρα οφέλη, τα οποία παραχωρούν υπερβολικά bonus, αλλά στο τέλος έρχεται η κατάρρευση. Πρέπει να θυμόμαστε ότι όταν παραμονές της κρίσης μια τράπεζα αγόραζε τα ελληνικά ομόλογα από γερμανική τράπεζα καταβάλλοντας €1,6 δισ. (η ονομαστική αξία ήταν €2 δισ.) τότε κατέγραψε κέρδη (θεωρητικά €400,000,000), τα οποία στο τέλος όχι μόνο ήταν ανύπαρκτα αλλά οδήγησαν στην απώλεια και των €1,6 δισ. Για την επιτυχία αυτή όμως η τράπεζα τότε κατέβαλλε bonus στα στελέχη για την επίτευξη της μεγάλης κερδοφορίας της.
Αυτά τα φαινόμενα δεν πρέπει να επαναληφθούν, γι’ αυτό οποιαδήποτε λύση πρέπει να προβλέπει προστασία από τέτοια φαινόμενα.
  Αντρέας Αντωνίου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...