To Top
       
00:36 Πέμπτη 27 Απριλίου, 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Μαριάννα Τζιαντζή: Οι παλιοί φόβοι αλλάζουν πρόσωπο
ΑΡΧΙΚΗΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Μαριάννα Τζιαντζή: Οι παλιοί φόβοι αλλάζουν πρόσωπο

  Πιερής Παναγή      22 Φεβρουαρίου 2017, 3:16 μμ  
Τελευταία Ενημέρωση: 20 Μαρτίου 2017, 12:46 μμ

«Σήμερα είναι σαν να ζούμε έναν ακήρυχτο πόλεμο, που διεξάγεται σε πολλά μέτωπα, όχι μόνο στο οικονομικό, και με συγκεχυμένο το πρόσωπο του εχθρού» λέει η συγγραφέας Μαριάννα Τζιαντζή. 


 

Στο τελευταίο σας μυθιστόρημα τοποθετείτε τους ήρωές σας στον δρόμο για την κηδεία του Στέλιου Καζαντζίδη. Ποιος είναι ο συμβολισμός πίσω απ’ αυτό; Η διαδρομή προς την Ελευσίνα είναι η ευκαιρία για έναν μακρύ αποχαιρετισμό. Tα πρόσωπα του βιβλίου δεν λένε αντίο μόνο στον μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή, αλλά στη νιότη τους, με τα πάθη, τις αυταπάτες, τις ελπίδες και τα θαύματά της. Εδώ ο Καζαντζίδης λειτουργεί προσχηματικά, είναι η αφορμή για να ειπωθούν ιστορίες που αλλιώς θα χάνονταν, θα έμεναν ανείπωτες, θα τις ξεχνούσα κι εγώ η ίδια που τις άκουσα, είτε ολόκληρες είτε θραύσματά τους, ή τις σχεδίασα.


Θα μπορούσε να πει κανείς πως πρόκειται για ένα λογοτεχνικό έργο που δείχνει τις κοινωνικές αλλαγές που έχουν γίνει στην Ελλάδα από τη δεκαετία του 50 μέχρι τώρα; Είναι δύσκολο να δείξεις με λογοτεχνικά μέσα ιεραρχημένες και στο σύνολό τους τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, ιδίως όταν αυτές συντελούνται απότομα σαν τσεκουριά. Πάντως, δεν γίνεται να γράψει κανείς ένα μυθιστόρημα που ξετυλίγεται σε αρκετές δεκαετίες αγνοώντας αυτές τις αλλαγές, και ας μην τις καταγράφεις.


Ποιες είναι οι πιο έντονες αλλαγές που εντοπίζετε; Μια αλλαγή είναι η απώλεια της συλλογικής αισιοδοξίας, η παλιά βεβαιότητα ότι το αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες. Οι παλιοί φόβοι αλλάζουν πρόσωπο. Σήμερα είναι σαν να ζούμε έναν ακήρυχτο πόλεμο, που διεξάγεται σε πολλά μέτωπα, όχι μόνο στο οικονομικό, και με συγκεχυμένο το πρόσωπο του εχθρού.
 

Τι σας σπρώχνει να αρχίσετε κάθε φορά το γράψιμο; Η ισχυρή αίσθηση ότι δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Η αίσθηση ότι αν εγκαταλείψω το γράψιμο –δεν εννοώ το καθημερινό, τον σχολιασμό της επικαιρότητας, το χρονογράφημα, αλλά κάτι πιο φιλόδοξο– θα κουβαλώ το βάρος μιας αποτυχίας, θα μέμφομαι τον εαυτό μου επειδή δεν τόλμησα.
 

Και αυτή τη φορά; Ποια ήταν η αφορμή; Δεν ήταν μια μεμονωμένη, διακριτή αφορμή. Υπήρχε ένα συσσωρευμένο υλικό που ξεχείλιζε, ιστορίες που γύρευαν να ειπωθούν. Οι αυλές των θαυμάτων είναι οι άλλοι, το θαύμα της συλλογικής ανθρώπινης διάνοιας, της επινοητικότητας και του πείσματος της ζωής που, όπως λέει ο ποιητής, συχνά αγωνίζεται για να περάσει «θα ’λεγες φουσκωμένο ποτάμι από την τρύπα βελόνας».


Ποιο βιβλίο υπάρχει αυτή την περίοδο στο κομοδίνο σας; Το κομοδίνο μου είναι διώροφο, με δύο ανοιχτά ράφια. Στο πάνω είναι τα κάπως πιο εύπεπτα βιβλία, βιογραφίες, κατασκοπευτικά κ.ά., που συχνά τα διαβάζω στο Κindle. Τώρα την τιμητική του έχει ο Έρικ Άμπλερ. Στο κάτω ράφι βρίσκονται βιβλία που σε προσγειώνουν στο κάθε άλλο παρά βελούδινο έδαφος της Ιστορίας. Συχνά τρώγοντας χώμα. Κάποια βιβλία δεν διαβάζονται σε οριζόντια αναγνωστική στάση. Είναι βιβλία της τάβλας, του τραπεζιού. Βιβλία της τέρψης και της ευπρόσωπης φυγής από τη μια, βιβλία οδυνηρά αλλά πολύτιμα από την άλλη.


«Αντίο στις αυλές των θαυμάτων», Εκδόσεις Καστανιώτη, Νοέμβριος 2016, Σελίδες 344

Η Μαριάννα Τζιαντζή

Η Μαριάννα Τζιαντζή γεννήθηκε το 1953 στην Πάτρα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ. Χρονογραφήματα και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στο Πριν (1990 έως σήμερα), στην Καθημερινή (2000-2011), καθώς και σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους. Από το Φεβρουάριο του 2016 γράφει στην Εφημερίδα των Συντακτών. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη έχουν κυκλοφορήσει η συλλογή διηγημάτων της Την άλλη φορά, Μαργαρίτα (1983) και τα μυθιστορήματα Παπούτσια για πέταμα (1990) και Αντίο στις αυλές των θαυμάτων (2016).

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.