To Top
       
05:33 Τρίτη 28 Μαρτίου, 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Ο Ευθύμης Φιλίππου από το Α έως το Ω
ΑΡΧΙΚΗΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ Ο Ευθύμης Φιλίππου από το Α έως το Ω

  Ιωάννα Μπλάτσου      20 Μαρτίου 2017, 11:34 πμ  
Τελευταία Ενημέρωση: 23 Μαρτίου 2017, 1:04 μμ

Επιμένει να ζει στην Αθήνα, όταν το επαγγελματικό του alter ego, ο Γιώργος Λάνθιμος, έχει μετακομίσει πλέον στο Λονδίνο, δηλώνει «βραδινός τύπος», κυκλοφορεί κυρίως πεζός –«αν και έχω αυτοκίνητο, περπατώ όσο περισσότερο γίνεται»–, προτιμά σαφώς τον καφέ από το τσάι, δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να έχει μουστάκι ή όχι –«το μουστάκι πάει και έρχεται»–, του αρέσει να καπνίζει, αλλά «εδώ και ένα μήνα προσπαθώ να το κόψω, όμως ζορίζομαι».

Άρτι αφιχθείς από το Λος Άντζελες, όπου ο «Αστακός», σε δικό του σενάριο και του Γιώργου Λάνθιμου, ήταν υποψήφιος στην πρόσφατη –επεισοδιακή– τελετή των Όσκαρ για το Βραβείο Πρωτότυπου Σεναρίου, ο Ευθύμης Φιλίππου περιγράφει, ως αυτόπτης μάρτυρας, την αντίδραση του κοινού, όταν αρχικά ανακοινώθηκε ότι το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κέρδισε το «La La Land», ενώ τελικά το κέρδισε το «Moonlight»: «Υπήρξε μια συνολική αντίδραση της αίθουσας. Άνοιξαν στόματα. Ήταν περίεργο και συνάμα ενδιαφέρον όλο αυτό, αν και δυσάρεστο, φαντάζομαι, για όλους τους εμπλεκόμενους». Τον ρωτάω πώς ήταν η όλη εμπειρία της συγκεκριμένης τελετής. «Το περίμενα πιο βαρετό και κουραστικό –διαρκούσε τέσσερις ώρες– αλλά τελικά δεν ήταν. Η τελετή ήταν πολύ καλά φτιαγμένη. Πέρα από τη γνωστή γκάφα, είχε πολύ καλή ροή». Άραγε ο ίδιος πίστευε ότι ο «Αστακός» θα έπαιρνε τελικά το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου; «Όχι, δεν περίμενα ότι θα φτάσει καν ως εκεί».
Κοφτός και συχνά ελλειπτικός ο λόγος του, με σημεία παραδοξότητας και φλεγματικής ειρωνείας, θυμίζει, φυσικά, πολύ το ιδιαίτερο ύφος των σεναρίων του, όπως θα δείτε στο αλφαβητάρι που ακολουθεί. Ενίοτε δε, έχει κανείς την εντύπωση ότι άλλοτε ομιλεί ο Ευθύμης Φιλίππου, άλλοτε κάποιος από τους χαρακτήρες των σεναρίων του. Ταυτοσημία ή δημιουργική εκδήλωση ταυτότητας προσωπικής/καλλιτεχνικής; Ειλικρινά, ποιος νοιάζεται, όταν το επικοινωνιακό αποτέλεσμα είναι τόσο απολαυστικό και γοητευτικό;  

Απώλειες: Αυτή της μνήμης και της λογικής είναι που με τρομάζουν. Τόσο για μένα όσο και γι’ αυτούς που σχετίζονται μαζί μου. 

Αηδία: Το βρεγμένο ψωμί, τα ωμά αβγά, τα χέλια, οι άνθρωποι που ενώ δεν ξέρουν, μιλάνε σαν να ξέρουν, η αγένεια, τα αρωματικά στικς, τα παραβρασμένα μακαρόνια.  

Βαλίτσα: Δεν με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τα ταξίδια και μετακινούμαι μόνο εάν υπάρχει λόγος. Η δουλειά και οι άνθρωποι είναι οι δυο βασικοί. Δεν έχω την περιέργεια απέναντι στο άγνωστο, δεν ευχαριστιέμαι τις απογειώσεις των αεροπλάνων. Παρόλα αυτά έχω πιάσει τον εαυτό μου να νιώθει χαρά σε καταστρώματα με καφέ πλοίου στα χέρια, που ο αέρας κουνάει το καλαμάκι πέρα δώθε.

Βάρος: 90 κιλά. 

Γεννήθηκα: Τον Ιανουάριο του 1977. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι άνθρωποι τριγύρω να καπνίζουν και να μιλάνε.

Δώρο: Νιώθω αμήχανα όταν μου κάνουν δώρα και νιώθω θλίψη όταν δεν μου κάνουν. Το καλύτερο δώρο, ένα πλαστικό ρολόι που μου έφερε ο άντρας της μάνας μου όταν ήμουν 7 ετών. Το χειρότερο, κάτι αθλητικά παπούτσια που μου έφερε ο ίδιος άνθρωπος όταν ήμουν 12. 

Ελλάδα: Είναι αυτό που έχω συνηθίσει και που ξέρω πώς να αποφύγω σε ένα βαθμό, την ασχήμια –και δεν εννοώ του τοπίου. 

Εμπιστοσύνη: Είναι πολύ σημαντικό να πιστεύεις κάποιον όταν σου λέει ότι έχεις κάνει μια βλακεία ή ότι σε αγαπάει πολύ ή κάτι... Είναι τόσο απαραίτητο όσο το φαγητό και ο ύπνος.  

Ζηλεύω: Τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν, όταν μιλάνε, τις σωστές φράσεις και που δεν σκέφτονται μετά από ώρα αυτό που έπρεπε στ’ αλήθεια να πούνε, αυτούς που ενθουσιάζονται με τα σπορ, αυτούς που αφοσιώνονται, αλλά όχι από βλακεία, αυτούς που δεν ασχολούνται μόνο με τους εαυτούς τους, αυτούς που το τέλος τους είναι αξιοπρεπές.

Ήρωες: Κανονικοί άνθρωποι που κάνουν λάθη, αδικούν, αδικούνται, πέφτουν έξω, πιστεύουν τα ψέματα κ.λπ. Είτε είναι του 1821, είτε του μέλλοντος.

Θάνατος: Ζηλεύω τους ανθρώπους που το τέλος τους είναι αξιοπρεπές.  

Ιστορία: Παραθερίζαμε στον Θεολόγο τα καλοκαίρια. Το μεσημέρι περνούσε ένα αυτοκίνητο με ψωμιά και τυρόπιτες. Κάθε μέρα μια συγκεκριμένη ώρα. Ωραία.

Κριτική & κριτικοί: Δεν πιστεύω τις καλές κριτικές και με εκνευρίζουν οι κακές. Εμπιστεύομαι ιδιαιτέρως όλους όσους εκτιμώ, χωρίς απαραίτητα να με εκτιμούν και αυτοί. Όταν εγώ ασκώ κριτική, προσπαθώ, εδώ και χρόνια, να θυμάμαι να χρησιμοποιώ τη φράση «εμένα δεν μου αρέσει» και όχι τη φράση «αυτό δεν είναι ωραίο», χωρίς όμως να έχω καταλήξει ακόμα αν αυτό είναι το σωστό. 

Λάθη: Τα μικρά ειναι οκ, τα μεγάλα δεν είναι. Αυτό το ξεχνάω συνεχώς.

Λέξεις: Έχουν αισθητική οι λέξεις, γι’ αυτό και υπάρχουν καλές και κακές, συμπαθητικές και αντιπαθητικές, όσο υποκειμενικό και αν ακούγεται αυτό. Μια άσχημη ή ανίκανη λέξη μπορεί να καταστρέψει μια πρόταση, ίσως και ένα ολόκληρο κείμενο. Ακόμη και οι γραμματοσειρές έχουν σημασία, το πάχος των γραμμάτων, όλα. Ακόμη και το αν κανείς γράφει με κεφαλαία ή πεζά έχει σημασία. Όσο για την ποιότητα του χαρτιού, αυτό είναι τελείως ασήμαντο.

Μαλλιά: Όταν ήμουνα μικρός ήθελα να είμαι ξανθός, αλλά πια δεν με νοιάζει καθόλου. Ο πατέρας μου ήταν φαλακρός και πολύ φοβάμαι πως και εγώ θα τα χάσω σύντομα.

Μπολονέζ: Σπάνια δεν είναι ωραία, σε αντίθεση με τη ναπολιτέν, που άμα δεν είναι ωραία, δεν είναι ωραία.

Ντρέπομαι: Όταν καμιά φορά λέω πράγματα που δεν εννοώ, χωρίς μετά να επισημαίνω πώς δεν τα εννοώ. Όταν μιλάω για κάποιον με τα χειρότερα λόγια χωρίς να τον ξέρω καθόλου. Όταν καπνίζω δίπλα σε μωρά. Όταν βρίσκω πορτοφόλια με λεφτά και δεν τα επιστρέφω.

Ξυπνάω: Πάντα στις 6.00 το πρωί πίνω ένα χυμό με γκρέιπφρουτ και λεμόνι, κάνω γυμναστική για δυο ώρες, διαβάζω τις πρωινές εφημερίδες, σκέφτομαι το πρόγραμμα της ημέρας, μαγειρεύω, πηγαίνω μια βόλτα στη θάλασσα και στο βουνό, πίνω ένα χυμό ρόδι και τζίντζερ και σαγκουίνι, βγάζω τον σκύλο βόλτα, γυμνάζομαι ξανά  και μετά βγάζω τα παιδιά στον δρόμο περιμένοντας το σχολικό, αλλά αυτό δεν έρχεται ποτέ.

Όχι: Το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου νομίζω. 

Παιδική ηλικία: Μια μεγάλη περίοδος όπου διάφοροι άνθρωποι προσπαθούσαν να με πείσουν να γίνω γιατρός και με τάιζαν αβγά. Μια φορά έπεσα με το ποδήλατο και ακόμα φαίνεται λίγο το σημάδι στο μπούτι.

Ρολόι: Φοράω πάντα σχεδόν. Το κοιτάζω πολλές φορές, ακόμα και χωρίς λόγο. Δεν το βγάζω στο ντους ή στη θάλασσα. Έχει μαύρο λουράκι πλαστικό για να μη χαλάει εύκολα και οι δείκτες του φωσφορίζουν στο σκοτάδι. Η ημερομηνία είναι πάντα λάθος. 

Σιωπή: Καθηγήτρια στο γυμνάσιο που χτυπάει ανάποδα το χέρι της στην έδρα, έτσι ώστε να ακούγεται ο ήχος του δαχτυλιδιού της στο τραπέζι. 

Σημεία στίξης: Δεν συμπαθώ καθόλου τα αποσιωπητικά και τα θαυμαστικά (δεν συζητώ καν τη χρήση πολλών θαυμαστικών μαζί). Έχουν μία διάθεση εύκολου εντυπωσιασμού νομίζω. Ενώ τα κόμματα και οι τελείες είναι σεμνά, λειτουργικά και δεν ενοχλούν στο μάτι. Δίνουν τον ρυθμό χωρίς να προσπαθήσουν να τραβήξουν την προσοχή του αναγνώστη.

Τραύμα: Όταν ήμουν περίπου 4 ετών, έκοψα τον δείκτη του δεξιού μου χεριού προσπαθώντας να σπάσω ένα ήδη σπασμένο ποτήρι σε ένα γλέντι. Έτρεξε πάρα πολύ αίμα, το γλέντι νομίζω δεν σταμάτησε. Δεν μου έκαναν ράμματα και η ουλή είναι ακόμα εμφανής.

Υπομονή: Δεν έχω, μου λένε, καθόλου, αλλά δεν το πιστεύω.

Φόβοι: Αεροπλάνα, φίδια και, φυσικά το χειρότερο, ο συνδυασμός αυτών.

Χόμπι: Θαλάσσιο σκι, μπιρίμπα, χορός, τραγούδι.

Χαμός: Αυτή, ας πούμε, είναι μια πολύ ωραία λέξη κατά τη γνώμη μου. Κοφτή, εύηχη, ασαφής. Ωραία και με και χωρίς το άρθρο της.  

Ψέματα: «Μπορεί τώρα να μην το βλέπεις, αλλά αυτό είναι που θα σε δυναμώσει, θα δεις, και είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αλλάξεις πράγματα στη ζωή σου». «Δεν είναι ακριβό, γιατί θα σου κρατήσει μια ζωή». «Οι αληθινοί φίλοι είναι για πάντα». «Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο από ένα ωραίο λουλούδι». «Η αγάπη της μάνας είναι ό,τι πιο αγνό υπάρχει».

Ωραίο: Η λεωφόρος Ποσειδώνος.

ΩΡΛ: Στραβό διάφραγμα, μου έχει πει, και πρέπει να γίνει εγχείρηση. Με ολική αναισθησία. Και μετά, λέει, πολύ καλύτερος ύπνος και γενικότερα καλύτερη ποιότητα ζωής. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό.

 

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ
Ο Ευθύµης Φιλίππου έχει ήδη ξεκινήσει να εργάζεται σε δύο νέα projects, ένα κινηµατογραφικό µε τον Γιώργο Λάνθιµο, στο οποίο «είµαστε στα πρώτα στάδια της διαδικασίας σύλληψης και σκέψης», και ένα θεατρικό, το οποίο θα παρουσιαστεί στην Αθήνα το καλοκαίρι.
Στο µεταξύ, έχουν ολοκληρωθεί τα γυρίσµατα της ταινίας του Γιώργου Λάνθιµου «The Killing of the Sacred Deer» µε τη Νικόλ Κίντµαν, τον Κόλιν Φάρελ και την Αλίσια Σίλβερστοουν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η οποία αναµένεται να παρουσιαστεί στο φετινό φεστιβάλ των Καννών.
Γραµµένο και πάλι από κοινού το σενάριο από τον σκηνοθέτη και τον Ευθύµη Φιλίππου, το «The Killing of a Sacred Deer» αφηγείται την ιστορία ενός χειρουργού ο οποίος προσπαθεί να προσθέσει ένα καινούριο µέλος στην οικογένειά του, ένα έφηβο αγόρι. Μόνο που η συµπεριφορά του αγοριού θα αποδειχθεί προβληµατική και θα θέσει σε κίνδυνο την οικογενειακή γαλήνη του γιατρού µε τη σύζυγό του, γκρεµίζοντας την ιδανική τους ζωή.
Όπως έχει δηλώσει ο Κόλιν Φάρελ, «η ταινία τοποθετείται στο σήµερα, στην Αµερική, υπάρχουν νοσοκοµεία και εστιατόρια, πάρκα, πράγµατα που αναγνωρίζουµε και µας είναι οικεία, ωστόσο υπάρχει η ίδια άβολη αίσθηση σε όλες τις ανθρώπινες συναναστροφές και όλα όσα συµβαίνουν. Η ανάγνωση του σεναρίου ήταν τροµακτική».
Φηµολογείται ότι πηγή έµπνευσης του Λάνθιµου και του Φιλίππου δεν είναι η ελληνική πραγµατικότητα, ούτε κάποια φανταστική και σουρεαλιστική ιστορία, αλλά ο αρχαίος τραγικός ποιητής Ευριπίδης. Οι ίδιες φήµες κάνουν λόγο για ένα δράµα µε απροσδόκητες συνέπειες και µε βασικό θέµα παρµένο από την αρχαία τραγωδία.
 

Φωτο: Δέσποινα Σπύρου

Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.