To Top
15:58 Σάββατο
18 Νοεμβρίου 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Δημοσθένης Παπαμάρκος: Μου είναι δύσκολο να δηλώσω συγγραφέας
ΑΡΧΙΚΗΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Δημοσθένης Παπαμάρκος: Μου είναι δύσκολο να δηλώσω συγγραφέας
Τελευταία Ενημέρωση: 08 Νοεμβρίου 2017, 4:13 μμ

Συγγραφέας. Πίστευε ότι το βιβλίο του ίσα που θα πουλούσε μερικές εκατοντάδες αντίτυπα. Ξεπέρασε όμως τις 15 χιλιάδες σε δύο χρόνια. Εξακολουθεί να πιστεύει στην τύχη και τις συγκυρίες.

Μικρός δεν είχα ξεκάθαρη εικόνα του τι ήθελα να κάνω. Βασικά ήθελα τα κλασικά: να γίνω αστροναύτης, γιατρός. Το αστροναύτης, μάλιστα, έπαιξε για καιρό. Ήταν μια εποχή που όλο αυτό με το διάστημα κρατούσε την αίγλη του, είχαν και το Pathfinder νομίζω στον Άρη κι εγώ πήγαινα και έπαιρνα το περιοδικό που είχε το cd με τις φωτογραφίες απ’ το διάστημα. Αργότερα κατάλαβα ότι αυτό γίνεται στην Αμερική και δεν είναι εύκολο να κάνει κανείς αυτό το πράγμα. 

Ξεκίνησα να γράφω διηγήματα στα 11–12. Ξεκίνησα κάπως ανορθόδοξα, όχι με δική μου πρωτοβουλία. Ήμουν φοβερά αργός στο γράψιμο με το χέρι. Κοιτούσα απ’ το παράθυρο, έγραφα μια γραμμή, μετά ξανά ήμουν στο παράθυρο. Ήταν βαρεμάρα περισσότερο. 

Στην έκτη τάξη είχα μια έκθεση με ελεύθερο θέμα. Έγραψα μια ιστορία και την πήγα πρώτη φορά στον πατέρα μου να τη δει. Εκείνος το διάβασε για να μην γκρινιάζω, αλλά του έκανε τρομερή εντύπωση που ένας πιτσιρικάς έγραφε έτσι. Ρώτησε τη μάνα μου αν μου τα έλεγε εκείνη, η ίδια δεν καταλάβαινε τι της έλεγε, γιατί για δυο χρόνια ήμουν μόνος μου, χωρίς βοήθεια. Με ρώτησε γιατί δεν προσπαθώ να γράψω περισσότερο. Βαριόμουνα όμως. Και μου είπε ότι αν έγραφα μια ιστορία, θα μου έπαιρνε τα γυαλιά ηλίου που ήθελα. Στρώθηκα και έγραψα. Μετά, στο δεύτερο διήγημα, μου έδινε ένα χιλιάρικο τη σελίδα. Ήταν τρέλα, γιατί τότε ήταν πολλά λεφτά, αλλά αυτός υπολόγιζε ότι επειδή βαριόμουνα, δεν θα έγραφα. Τελικά όμως πήρα έξι χιλιάρικα. Κάπου εκεί, στο δεύτερο και το τρίτο, διαπίστωσα ότι μου έφυγε η βαρεμάρα και ότι όντως το απολάμβανα χωρίς παραίνεση. Από τότε ο πατέρας μου δεν μου είπε ξανά γράψε ή μη γράψεις. Κατάλαβε ότι χρειαζόμουν ένα μικρό σπρώξιμο στην αρχή και ότι ήμουν παραδόπιστος. 

Ποτέ δεν σκέφτηκα τη συγγραφή ως δουλειά. Ακόμα και τώρα πιστεύω ότι είναι συγκυρία… Έχει να κάνει και με την τύχη. Σίγουρα πρέπει να έχει μια ποιότητα το βιβλίο που θα γοητεύσει το κοινό, αλλά τι θα το γοητεύσει, πώς θα φτάσει και αν θα ταιριάξει στα γούστα του, είναι λίγο τύχη. Το «Γκιακ» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του ’14 και μέχρι σήμερα πούλησε 26 χιλιάδες αντίτυπα. Δεν το περίμενα. Πολλές φορές αναρωτήθηκα γιατί είχε αυτή τη δυναμική. 

Για μένα, το πολύ σημαντικό σε ένα βιβλίο είναι η κατασκευή του χαρακτήρα. Ποιος είναι ακριβώς ο κεντρικός ήρωας. Θέλω να τον ξέρω απόλυτα, μέχρι το πώς θα έπινε τον καφέ του, πώς μιλάει, πώς θα αντιδρούσε σε μια κατάσταση. Αυτό το δουλεύω μέρες πριν, μπορεί και βδομάδες. Είναι σαν να συγκατοικώ με μια άλλη φωνή, σχεδόν εμμονικά. 

Με αγχώνει πάντα το κάθε νέο βήμα. Όταν χάσεις αυτή την αγωνία υπάρχει πρόβλημα, γιατί δεν δουλεύεις αρκετά. Η αλήθεια είναι πως το κοινό δεν με αγχώνει. Ξέρω ότι είναι μοιραίο είτε το επόμενο είτε το μεθεπόμενο βιβλίο μου να μην κάνει την ίδια αίσθηση ή μπορεί και κανένα άλλο να μην έχει την επιτυχία του «Γκιακ». 

Πώς υπάρχει ένας νέος άνθρωπος στην Ελλάδα σήμερα; Δύσκολα. Πολλές φορές δεν το καταλαβαίνεις, γιατί ζεις σε μια συνθήκη στα όρια του ενήλικα. Ως γενιά έχουμε το πλεονέκτημα και το μειονέκτημα να έχουμε παρατείνει πολύ τη νεότητά μας μέχρι τα 30, ενώ η γενιά των γονιών μας ήτανε στο πικ της ενήλικης ζωής με παιδιά, σπίτι, αυτοκίνητο. Είχαν τακτοποιηθεί.

Απ’ τη μια σκέφτεσαι ότι αυτό είναι απελευθερωτικό, γιατί δεν πρέπει να αγοράσεις σπίτι, να έχεις παιδιά, και το σχολείο τους κ.λπ. Απ’ την άλλη είναι σύμπτωμα τού πώς ζούμε. Δεν έχεις τη δυνατότητα, επομένως δεν έχεις μπει στη διαδικασία να το σκεφτείς, κι αν το κάνεις, το απορρίπτεις γρήγορα για πρακτικούς λόγους. Είναι όμως δύσκολο το να ζεις σαν φοιτητής. Επιζητείς μιαν άλλη ηρεμία, μιαν άλλη συνθήκη ζωής. Προσωπικά δεν κάνω πλάνα, πώς θα είμαι σε πέντε χρόνια. Σκέφτομαι μέχρι εκεί που μου επιτρέπουν οι αποταμιεύσεις μου και η παρούσα κατάσταση στο κράτος μου. 

Μου είναι δύσκολο να δηλώσω συγγραφέας. Το θεωρώ βαριά κουβέντα. Σημαίνει κάτι. Και σημαίνει είτε μεγάλη ποσότητα ή μεγάλη σπουδαιότητα. Να πεις, για παράδειγμα, είμαι 70 χρονών και έγραψα 30 βιβλία ή έγραψα πέντε και όλα ήταν σημαντικά στα γράμματα της χώρας μου. Είναι συγγραφέας ο Χατζής. Είμαι κι εγώ; Δεν το κάνω από μετριοφροσύνη, αλλά είναι άλλο μέγεθος ο ένας, άλλο ο άλλος.

* Το βιβλίο του Δημοσθένη Παπαμάρκου «Γκιακ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες.

  Συνέντευξη: Πιερής Παναγή      Παναγιώτης Μηνά   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.