To Top
13:52 Παρασκευή
22 Ιουνίου 2018
Επόμενο
Προηγούμενο
Λένα Διβάνη: Δεν χρειάζεται να με σπρώξει τίποτα. Ζω γράφοντας
ΑΡΧΙΚΗΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Λένα Διβάνη: Δεν χρειάζεται να με σπρώξει τίποτα. Ζω γράφοντας
  29 Δεκεμβρίου 2017, 10:45 πμ  

«Δεν χρειάζεται να με σπρώξει τίποτα. Ζω γράφοντας. Είναι σαν να ρωτάς κάποιον άλλο άνθρωπο «τι σε σπρώχνει στο φαγητό;».Τρώμε γιατί το χρειαζόμαστε για να ζήσουμε και γιατί είναι απολαυστικό. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το γράψιμο για μένα»

Με ποια αφορμή γεννήθηκε η ιδέα για το «Τι έμαθα περπατώντας στον κόσμο»; 
Αρχικά είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να ξεχνάω ότι είμαι συγγραφέας όταν ταξιδεύω. Και πράγματι για χρόνια απλώς εξερευνούσα τον κόσμο χωρίς να κρατάω καν σημειώσεις για μένα. Ήρθε όμως η στιγμή που οι ιστορίες που έζησα εκεί έξω έγιναν πολλές, χρωματιστές, εκρηκτικές, μαύρες, εορταστικές και αλησμόνητες. Δεν χωρούσαν πια, ασφυκτιούσαν μέσα στο μυαλό μου, γύρευαν να βγουν έξω. Αυτή τη χρονιά λοιπόν αντί να ταξιδέψω εγώ ως συνήθως κάθισα και τις έγραψα για να ταξιδέψουν οι αναγνώστες μου μαζί τους: Μπορούν να πάνε στη Βενεζουέλα, στην Κούβα, στο Βιετνάμ, την Αιθιοπία, την Παταγονία, όπου τραβά η όρεξή τους. Μπορούν να ζήσουν μια περιπέτεια, να γελάσουν ή να κλάψουν χωρίς να το κουνήσουν ρούπι από την πολυθρόνα τους.

Τα δικά σας πιο σημαντικά μαθήματα περπατώντας στον κόσμο ποια ήταν; 
Πολλά, τι να σας πρωτοπώ; Το πρώτο και πιο λυπηρό μάθημα πάντως ήταν το πόσο φρικτά προνομιούχοι είμαστε εμείς οι λευκοί δυτικοί άνθρωποι και τι καταστροφική επίδραση είχαμε και έχουμε σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη: Τον κλέψαμε, τον αποψιλώσαμε, τον εξανδραποδήσαμε. Και συνεχίζουμε ακάθεκτοι!

Τι σας σπρώχνει να αρχίσετε κάθε φορά το γράψιμο;
Δεν χρειάζεται να με σπρώξει τίποτα. Ζω γράφοντας. Είναι σαν να ρωτάς κάποιον άλλο άνθρωπο «τι σε σπρώχνει στο φαγητό;».  Τρώμε γιατί το χρειαζόμαστε για να ζήσουμε και γιατί είναι απολαυστικό. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το γράψιμο για μένα.

Είναι εύκολο το να γράψεις ένα βιβλίο;
Είναι πολύ δύσκολο. Πρώτα απ’ όλα για να συγκεντρωθείς να γράψεις πρέπει να αποχαιρετήσεις τον έξω κόσμο για σειρά μηνών ή και ετών μερικές φορές. Πρέπει να ξεχάσεις τους φίλους και τους αγαπημένους σου και να απορροφηθείς από έναν κόσμο που μόνο εσύ βλέπεις να γεννιέται από την αρχή στο κεφάλι σου. Πρέπει επίσης να αντέχεις τους πόνους αυτής της γέννας, τη μοναξιά και τη μονοκαλλιέργεια. Από την άλλη είναι πολύ εύκολο γιατί είναι απολαυστικό. Υπάρχει πιο μεγάλη διασκέδαση από το να χτίζεις από την αρχή έναν κόσμο σαν ένας μικρός θεός;

Θυμάστε το πρώτο βιβλίο που διαβάσατε και σας έκανε εντύπωση;
Ασφαλώς το θυμάμαι. Ήταν το «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» του Λούις Κάρολ και χάρη σ’ αυτό ξέχασα εντελώς τον πόνο που ένιωθα καθώς μου έβγαζε ο γιατρός τα κρεατάκια από τη μύτη μου. Ήμουν περίπου 6 χρονών και τότε κατάλαβα για πρώτη φορά τις μαγικές ιδιότητες των βιβλίων. Τύφλα να ‘χουν τα ναρκωτικά!

Έκτοτε ποιοι συγγραφείς σας επηρέασαν;
Ω είναι πολλοί. Απ’ αυτούς θα ξεχωρίσω και θα αναφέρω μόνο δύο που είναι πιο κοντά στην καρδιά μου: Τον Ντοστογιέφσκι και τον Σάλιτζερ γιατί πολύ αγάπησαν και εξερεύνησαν την αθωότητα.

Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Αυτή τη στιγμή διαβάζω για τρίτη φορά το «Homo faber» του Μαξ Φρις. Δεν έχω όμως μόνο αυτό στο κομοδίνο μου. Έχω ένα μικρό βιβλιοπωλείο που λειτουργεί ως διανυκτερεύον φαρμακείο. Είναι πάντα ανοιχτό για  ώρα ανάγκης.

Εκδ. Καστανιώτης, Σελ. 352, Τιμή: €16,96

  Συνέντευξη: Πιερής Παναγή   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.