To Top
18:50 Δευτέρα
18 Δεκεμβρίου 2017
Επόμενο
Προηγούμενο
Φλεγματική κοκορομαχία
ΑΡΧΙΚΗΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΚΡΙΤΙΚΕΣ & ΓΝΩΜΕΣ Φλεγματική κοκορομαχία
  05 Νοεμβρίου 2017, 12:31 μμ  

«Cock» του Μάικ Μπάρτλετ σε σκηνοθεσία Κώστα Σιλβέστρου στον ΘΟΚ.

Το 2009, λίγο πριν την παγκόσμια πρώτη του «Cock» στο Royal Court, ο θρασύς 29χρονος Μάικ Μπάρτλετ έλεγε στους δημοσιογράφους ότι το θέατρο δεν είναι... εκκλησία κι ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα ότι είναι εγγενώς καλό το να πηγαίνει κανείς να δει μια παράσταση, μιας και οι περισσότερες είναι κακές. Στο Λονδίνο, έτσι; Γιατί άλλα θα έλεγε αν ζούσε λ.χ. στην... Κύπρο. Ο Μπάρτλετ πρόσθετε επίσης ότι το θέατρο πρέπει να απευθύνεται σε ανθρώπους με κανονικές δουλειές και ζωές κι ότι η έννοια «θέατρο για το θέατρο» είναι η μεγαλύτερη και πιο φρικτή ανοησία.

Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό είμαστε διατεθειμένοι να ενστερνιστούμε αυτές τις απόψεις οκτώ χρόνια αργότερα, παρακολουθώντας και την παγκύπρια πρώτη του έργου αυτού που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, σημαντικές διακρίσεις και παρουσιάστηκε σε αρκετές χώρες. Είναι σίγουρα ένα έργο ικανό να ψυχαγωγήσει και να προβληματίσει το κοινό που θα το παρακολουθήσει, με την απαραίτητη προϋπόθεση ότι θα τηρηθούν οι καλλιτεχνικές και τεχνικές συντεταγμένες.

Ο Μπάρτλετ δεν έγραψε το έργο για να το κάνει διαχρονικό. Γράφτηκε ακριβώς για να προλάβει την εποχή του, τόσο ως προς το θέμα όσο και ως προς το στιλ. Είναι ένα κείμενο που εκφράζει τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, τους ρυθμούς ζωής, τους προβληματισμούς αλλά και την ψυχαγωγική κουλτούρα της περιόδου. Είναι ρητή και αδιαπραγμάτευτη η εντολή του συγγραφέα στον εκάστοτε σκηνοθέτη για ένα στήσιμο χωρίς σκηνικό, χωρίς αντικείμενα φροντιστηρίου και χωρίς παντομίμα, με προφανή στόχο την επικέντρωση στον λόγο, το δράμα.

Ο χώρος ορίζεται από το δάπεδο –που παραπέμπει σε ρινγκ- και τις ειδικές τοποθετήσεις των ηθοποιών, όπως βέβαια κι από τους φωτισμούς που αλλάζουν συνεχώς την προοπτική. Παραδόξως ή ευλόγως, η ειλικρίνεια και η ρεαλιστικότητα εκτοξεύονται καθώς ο συγγραφέας χτίζει έναν μικρό, σαφή και οριοθετημένο κόσμο, προσκαλώντας έμμεσα τον θεατή να συμμετέχει στη συζήτηση. Όλες οι αμηχανίες, οι σιωπές και οι αγωνίες των ηρώων υπερτονίζονται και η δράση είναι λες και διαδραματίζεται σ’ ένα άλλο επίπεδο, μέσα στο κεφάλι τους. Η γύμνια του σκηνικού επιτρέπει στον θεατή να εστιάσει στη θεατρικότητα. Οι συγκρούσεις είναι λεκτικές, εξωτερικές, θαρρείς και βγαίνουν στη φόρα οι πιο ενδόμυχες σκέψεις, ενώ κατά διαστήματα «διακόπτονται» από στοχευμένα εσωτερικά ιντερμέδια.

Η υπόθεση αφορά σ’ ένα ασυνήθιστο ερωτικό τρίγωνο. Είναι η «κοκορομαχία» ενός άνδρα και μιας γυναίκας με τρόπαιο έναν τρίτο, αναποφάσιστο και μπερδεμένο, άνδρα. Το κοινό τους παρακολουθεί να διαπληκτίζονται με ενδιαφέρον κι ίσως μια αιμοβόρα χαιρεκακία. Στη φαντασία μας βλέπουμε αίμα και πούπουλα να στροβιλίζονται στον αέρα, καθώς οι ηθοποιοί εξωτερικεύουν τον καλύτερο υποκριτικό τους εαυτό. Για την απόλυτα ισορροπημένη απόδοση του κουαρτέτου έχω τη γνώμη ότι δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί ότι θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Οι ερμηνείες, παρότι εξωστρεφείς, φορτισμένες και συναισθηματικά ωμές, αγγίζουν το τέλειο, σχεδόν δεν πιστεύεις ότι παίζουν τόσο αψεγάδιαστα. Και γενναίο μέρος αυτού του επιτεύγματος δεν μπορεί να μην πιστωθεί στον νεαρό σκηνοθέτη.

Στους τρυφερούς ώμους του Κώστα Σιλβέστρου έπεσε το βάρος της ευθύνης της πρώτης παραγωγής της Νέας Σκηνής στη νέα εποχή του ΘΟΚ, επιφορτισμένη κι από τον μεγάλο θόρυβο της επιτυχίας του Πλούτου. Ήταν λες και δεν είχε δικαίωμα να αποτύχει, να διαψεύσει τις προσδοκίες και την εμπιστοσύνη. Ευτυχώς, όχι μόνο δεν λύγισε αλλά ανταπεξήλθε ιδανικά στη μεγάλη πρόκληση, παρά το γεγονός ότι μιλάμε για ένα θεατρικό πρότζεκτ που απαιτούσε μια εντελώς διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του. 

Θα ήταν λάθος να δούμε το έργο μόνο ως μια οξεία και σπιρτόζικη μελέτη πάνω στο ζήτημα του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας φύλου κι αν πρόκειται για έννοιες βιολογικές και εγγενείς στους στοιχειώδεις εαυτούς μας ή κοινωνικά κατασκευασμένες, όπως κάθε είδους ετικέτα. Αυτό που μας λέει είναι ότι πολλές φορές το πρόβλημα είναι πως... υπάρχουν επιλογές. Κι ότι η ζωή μας είναι γεμάτη από μάταιες ταλαντεύσεις και αστεία ψευδοδιλήμματα που συνήθως πηγάζουν από τη συναισθηματική και κοινωνική ανωριμότητα. Γι’ αυτό είναι συχνότατα χρήσιμη μια ματιά στον εσωτερικό μας καθρέφτη.

  Γιώργος Σαββινίδης   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.