To Top
05:39 Σάββατο
23 Ιουνίου 2018
Επόμενο
Προηγούμενο
Συναισθηματισμός και ικανοποίηση
ΑΡΧΙΚΗΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΚΡΙΤΙΚΕΣ & ΓΝΩΜΕΣ Συναισθηματισμός και ικανοποίηση
  03 Δεκεμβρίου 2017, 11:19 πμ  

«Κλυταιμνήστρα ή το Έγκλημα» της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ σε σκηνοθεσία Μάριου Μεττή.

Είναι βέβαια, μια σχηματική απλούστευση, αλλά πάντα σκεφτόμουν ότι στην πιο διαδραστική ομαδική πράξη που είναι μια θεατρική παράσταση, τέσσερις δέσμες επικοινωνιακών καναλιών ενώνουν τη σκηνή με την πλατεία. Πώς τα μετράω; Να, όπως οι δημιουργοί στη σκηνή παρουσιάζουν διπλή υπόσταση, την προσωπική τους ταυτότητα παράλληλα με την περσόνα του ρόλου που ενδύονται, έτσι κι εμείς οι θεατές είμαστε λήπτες των καλλιτεχνικών μηνυμάτων και ταυτόχρονα διατηρούμε την ταυτότητά μας, την κοσμοαντίληψή μας, το γούστο μας, την ψυχολογική μας κατάσταση το συγκεκριμένο βράδυ.

Οι δυσαρμονίες που μπορεί να προκύψουν είναι ποικίλες, π.χ. οι ηθοποιοί να μη χωράνε στο ρόλο τους ή εμείς, οι θεατές, να προτάσσουμε τον εαυτό μας ως αμυντική ασπίδα στις από σκηνή προτάσεις. Συχνά θεωρείται εκπλήρωση στόχων όταν οι συντελεστές εισχωρούν ως τέτοιο βαθμό στους ρόλους τους που να κάνουν τους θεατές να μη βλέπουν τις ανθρώπινες υποστάσεις των ηθοποιών και να παραδίδονται στη θέαση με προσωρινή αυταπάρνηση.

Έχω όμως ένα προσωπικό κριτήριο, σύμφωνα με το οποίο κατατάσσω κάποιες παραστάσεις στην κατηγορία των ιδιαίτερα ξεχωριστών: την ένωση των τεσσάρων δεσμών σ’ ένα κανάλι επικοινωνίας, την ταυτόχρονη αρμονική συνύπαρξη και συλλειτουργία των τεσσάρων υποστάσεων. Αυτή τη φόρμουλα 2Χ2 τη βίωσα στην παράσταση  «Κλυταιμνήστρα ή Το Έγκλημα» σε σκηνοθεσία και παραγωγή Μάριου Μεττή.

Το εγχείρημα του Μεττή να βασίσει την παράστασή του στην επανεμφάνιση στη σκηνή μετά από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας της Τζένης Γαϊτανοπούλου δημιούργησε ένα κλίμα έντονης προσδοκίας. Υπήρχε κίνδυνος η συναισθηματική ανταπόκριση στη μεγάλη απόφαση των συντελεστών της παράστασης να κυριαρχήσει στην αντίδραση του κοινού, με άλλα λόγια το ίδιο το γεγονός να γίνει ταυτόχρονα το βασικό αποτέλεσμα του εγχειρήματος.

Ο έντονος συναισθηματισμός ήταν διάχυτος στην παράσταση, αλλά συνυπήρχε με τη μεγάλη ικανοποίηση για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, για την εκπληκτική ερμηνεία της Τζένης Γαϊτανοπούλου του μονολόγου της Κλυταιμνήστρας. Ο Μεττής μετέφερε τον εσωτερικό χρόνο του εξαιρετικού κειμένου της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ σαράντα χρόνια μετά από το έγκλημα της Κλυταιμνήστρας.

Η υποκριτική δύναμη της Τζένης, η βαθιά διείσδυσή της στα κίνητρα του εγκλήματος της ηρωίδας της, η ικανότητά της να δημιουργήσει από τον λόγο της απολογίας της δύο μορφές, του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, η επαγγελματικότατη χρήση της ίδιας της προσωπικότητάς της από την ηθοποιό, μ’ όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία, γνώση, πόνο και γοητεία, καθήλωσαν το κοινό. Η ιδιαίτερα ευαίσθητη, γεμάτη σεβασμό και μέτρο, παρουσία της Χριστίνας Κωνσταντίνου στη σκηνή της απολογίας στήριζε το αποτέλεσμα. Αλλά και η βουβή παρουσία του Μεττή στο δεύτερο πλάνο της σκηνικής εικόνας εύγλωττα πρόδιδε το πόσο σήμαινε για τον ίδιο το εγχείρημά του.

Κι αν η σκηνή της Γαϊτανοπούλου αποτελούσε το αποκορύφωμα της παράστασης, η πορεία προς αυτήν ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Η έναρξη με τον φωτισμό της Σεσίλιας Τσελεπίδη και την ποπ σκηνική συμπεριφορά του Μεττή και τη βαριά λαϊκή αισθητική των ασμάτων της Χριστίνας Κωνσταντινίδου, τοποθετούσαν τον μύθο σ’ ένα ασυνήθιστο αισθητικό επίπεδο, δημιουργώντας τη δυναμική της τραγικής κλιμάκωσης, αλλά και απελευθερώνοντας την αισθητική θεώρηση του μύθου. Σ’ αυτές γίνεται μίξη κειμένων από τραγωδίες Αισχύλου και Ευριπίδη με σύγχρονα κείμενα σχετικά με τον μύθο, με δυνατά σόλο από τη Χριστίνα Κωνσταντίνου ως Ιφιγένεια εν Αυλίδι και του Μάριου Μεττή ως «δαίμονα» του οίκου του Ατρέα.

  Νόνα Μολέσκη      Χρίστος Θεοδωρίδης   
Σχολιάστε την Είδηση

Τα σχόλια εκφράζουν ΜΟΝΟ τις απόψεις των χρηστών που τις δημοσιεύουν, τις οποίες και δεν υιοθετεί το philenews.com. Προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.