Επιδιώκει το Ισραήλ μια γενικευμένη αμερικανική επίθεση εναντίον του καθεστώτος του Ιράν;
Η απάντηση είναι πως η επίθεση αυτή είναι η μοναδική δυνατότητα για να απαλλαγεί το Ισραήλ από αυτό το παρανοϊκό καθεστώς, το οποίο έχει ξοδέψει δεκάδες δισεκατομμύρια προκειμένου να καταστρέψει το γειτονικό μας εβραϊκό κράτος. Ένα κράτος του οποίου, σημειωτέον, η κατοικήσιμη έκτασή του είναι μικρότερη από την Κύπρο.
Το Ισραήλ, λοιπόν, πολύ θα ήθελε να δει το τέλος αυτού του καθεστώτος, όπως και κάθε νοήμων ή/και πολιτισμένος άνθρωπος. Νοουμένου, πάντα, ότι αυτό που θα προκύψει θα είναι κάτι τουλάχιστον πιο υγιές. Θεωρητικά, αυτό δεν είναι δύσκολο ή, αν μη τι άλλο, είναι πιο πιθανό από το αντίθετο, με βάση το τι είναι οι σημερινοί.
Όμως, με τις ανέκαθεν λίγες μετοχές του Ρεζά Παχλαβί να μειώνονται, ακόμη κι αν ο ίδιος διευκρινίζει ότι οι προθέσεις του είναι πολιτικές και όχι η αποκατάσταση της μοναρχίας, το ερώτημα τι φέρνει το αύριο είναι μια εξαιρετικά κρίσιμη παράμετρος για το Ισραήλ.
Η λίστα σκοτεινών καθεστώτων και κυβερνήσεων, οι οποίες ανατράπηκαν για να προκύψει απλώς το χάος τα πρώτα χρόνια ή και κάτι χειρότερο, είναι μακροσκελέστατη.
Σ’ αυτό το δίλημμα δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς. Η κυρίαρχη, όμως, άποψη κινείται προς την ανατροπή των μουλάδων, με μια προεργασία η οποία ήδη γίνεται στο Ισραήλ, αλλά κανείς δεν εγγυάται ότι θα αποδώσει. Σχέδια επί χάρτου, ώστε κατ’ ελάχιστον η επόμενη μέρα να μην είναι χειρότερη.
Το Ισραήλ είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό κράτος, το οποίο είναι υποχρεωμένο να ζει… το λιγότερο μία δεκαετία μετά, ειδικά σε σχέση με την άμυνά του. Ωστόσο, δεν είναι υπερδύναμη. Γνωρίζει πως, εάν κινηθεί μόνο του, οι συνέπειες θα είναι μεγάλες, παρόλο που σχεδόν δεδομένο είναι πως όχι μόνο οι ΗΠΑ, αλλά και πολλοί άλλοι θα το βοηθήσουν.
Η εγκατάλειψη, σε πολιτικό επίπεδο, του Ισραήλ από δυτικές χώρες μετά την επιχείρηση στη Γάζα είχε να κάνει (α) με το πόσο είχαν —ή όχι— διαβρωθεί τα εκλογικά σώματα των περί ων ο λόγος χωρών από το μουσουλμανικό στοιχείο και τη μόδα της «επαναστατικής» ακροαριστεράς σε ακροατήρια αδαών, φανατικών ή και κρετίνων, τα οποία ήταν έτοιμα να χάψουν την προπαγάνδα της Χαμάς με χαρά, (β) με τις δεκάδες δισεκατομμύρια που έριξε το Κατάρ, αγοράζοντας και εξαγοράζοντας πολύ περισσότερα από τις διοικήσεις κορυφαίων πανεπιστημίων στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ή (γ) ακολουθώντας την εύκολη οδό μέσω παραδοσιακά αντισημιτών πολιτικών και κομμάτων, όπως στην περίπτωση της Ιρλανδίας, ή απλώς ηγετών των οποίων οι φορολογούμενοι πληρώνουν για τις έρευνες διαφθοράς που αφορούν τον ηγέτη τους πολύ περισσότερα από την αντιμισθία του — όπως στην Ισπανία.
Ήταν, όμως, εκπληκτικό το πώς οι πλείστοι Ευρωπαίοι ηγέτες και οι κυβερνήσεις έριξαν αμέσως τους τόνους, όταν το Ισραήλ τους προειδοποίησε ότι θα σταματήσει να τους δίνει πληροφορίες για θέματα εσωτερικής ασφάλειας, εάν συνεχίσουν την πολεμική εναντίον του. Όλα άλλαξαν αίφνης. Δεν υπάρχει, άλλωστε, τίποτα που θα ήθελε μια κυβέρνηση λιγότερο από μια τέτοια ρήξη, με αποτέλεσμα μια τρομοκρατική επίθεση στο έδαφός της, η οποία θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Το Ισραήλ, λοιπόν, το οποίο αντιμετωπίζει άμεσο υπαρξιακό κίνδυνο, ξέρει πολύ καλά πώς να γίνεται χρήσιμο στους έξω, είτε μιλάμε για την τεχνολογία, είτε για την επιστήμη, είτε για τα προηγμένα στρατιωτικά μέσα που παράγει, είτε για τις φοβερές μυστικές του υπηρεσίες — ένας εμπορικός κλάδος όπως κάθε άλλος, όταν μιλάμε για τις σχέσεις του με τρίτες χώρες. Ίσως δε και… περισσότερο εμπορικός από κάθε άλλον. Σ’ αυτό αξίζει κανείς να προσθέσει πως το κατασκοπευτικό υλικό και η τεχνολογία που παρέχεται, πέραν της εσωτερικής ασφάλειας, χρησιμοποιείται και για την εξουδετέρωση απειλών.
Εξωτερικών, όπως και εσωτερικών.
Σε έναν πόλεμο αυτών των διαστάσεων, όμως, ο οποίος μπορεί να δημιουργήσει απειλές όχι μόνο από το Ιράν, το Ισραήλ δεν έχει τη δυνατότητα να κινηθεί με σιγουριά από μόνο του.
Και με περιφερειακούς εχθρούς να παραμονεύουν, με πρώτη, βέβαια, την Τουρκία, το τι έρχεται μετά δεν είναι μονοδιάστατο. Δεν είναι τυχαίο που οι ισορροπίες τηρούνται με εκπληκτική ευλάβεια. Οι οδηγίες του Εσωτερικού Μετώπου προς τον πληθυσμό δεν αλλάζουν, για να μην προκληθεί πανικός — και με την άνεση της ετοιμότητας των ίδιων των Ισραηλινών, εν μέσω, μάλιστα, μηνυμάτων τα οποία αποστέλλονται, όπως η επανάληψη σήμερα της υπενθύμισης ότι το Ισραήλ έχει μεν αναβαθμίσει την αεράμυνά του, κλείνοντας τα κενά που φάνηκαν στις περασμένες επιθέσεις, όμως τίποτα δεν μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξουν τέτοια κενά, με βάση και τις προδιαγραφές των συστημάτων.
Υπερσύγχρονα είναι, σίγουρα. Μαγικά δεν είναι.
Το Ισραήλ, λοιπόν, θέλει να απαλλαγεί, αλλά ως πρώτος και κύριος στόχος της Τεχεράνης κάνει πολύ προσεκτικές κινήσεις και υπολογισμούς. Πέρα από την περιοχή, στέλνει και αλλού μηνύματα, όπως στη Μόσχα αλλά και στο Πεκίνο, με την τελευταία κίνηση της Ιερουσαλήμ στο θέμα της Ταϊβάν, η οποία σόκαρε και εξόργισε το Πεκίνο.
Ούτε νέα μέτωπα χρειάζεται, όμως, ούτε και απομακρύνεται από τα δεδομένα και την πραγματικότητα.
Δεν έχει, σίγουρα, μια τέτοια πολυτέλεια.
