To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Αντρέας Καπάταης: Η τέχνη είναι για όλους
ΑΡΧΙΚΗGOING OUTΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Αντρέας Καπάταης: Η τέχνη είναι για όλους
  13 Ιανουαρίου 2020, 10:30 πμ  
Στα 16 του έσπασε για πρώτη φορά τον κουμπαρά του και από τα χρήματα που κατάφερε να μαζέψει δεν αγόρασε κάποιο νέο ηλεκτρονικό παιχνίδι, ούτε ποδήλατο, αλλά ένα έργο τέχνης. Έναν πίνακα του Στέλιου Βότση.
 
- Αν δεν υπήρχαν καθόλου περιορισµοί, την έκθεση ποιου µεγάλου καλλιτέχνη θα ήθελες να φιλοξενήσεις; Ένα όνειρο ζωής για εµένα θα ήταν να κάνω µια ατοµική έκθεση του Χουάν Μιρό. Τον λατρεύω, είναι απ’ τους αγαπηµένους µου καλλιτέχνες, αν όχι ο πιο αγαπηµένος. Από τους Έλληνες θα µε ενδιέφερε µια έκθεση του Γιάννη Κουνέλλη, ενώ από τους Κύπριους θα ήθελα να κάνω κάτι για την πρώτη γενιά Κυπρίων καλλιτεχνών, δηλαδή τους Διαµαντή, Τηλέµαχο Κάνθο, Χριστόφορο Σάββα, Πολ Γεωργίου, εκείνης της γενιάς. 
 
- Ποιον θα ήθελες να γνωρίσεις; Τον Πικάσο. 
 
- Πώς θα περνούσες το χρόνο σου μαζί του; Να παίρναμε από έναν καμβά και να ζωγραφίζαμε από ένα έργο μαζί, στον ίδιο χώρο. Αυτό θα ήταν για εμένα εμπειρία ζωής. 
 
- Πότε απέκτησες τον πρώτο σου πίνακα;  Σε ηλικία 16 ετών και ήταν του Στέλιου Βότση. Ήταν το πρώτο έργο που πήρα και ήταν από λεφτά τα οποία μάζευα στον κουμπαρά μου, από δώρα γιαγιάδων, θείων και παππούδων. Τότε ήταν χίλιες λίρες, θυμάμαι. Είχα τόσο πάθος για την τέχνη που αντί να αγοράσω άλλα πράγματα, επέλεξα να πάρω έναν πίνακα του αγαπημένου μου καλλιτέχνη. Πήγα τότε στο στούντιό του και του το ανακοίνωσα. Επέλεξε για εμένα έναν πίνακα, του οποίου το περίγραμμα ήταν τέσσερα διαφορετικά χρώματα – κόκκινο, κίτρινο, μπλε και πράσινο, έναν πίνακα που έβγαζε φως.  Όπως μου είπε χαρακτηριστικά, λόγω του νεαρού της ηλικίας μου, αυτό το φως έπρεπε να το είχε και το έργο τέχνης που θα αγόραζα. Τόσο πολύ ενθουσιάστηκε τότε, που μου δώρισε και τέσσερα χαρακτικά. Επέστρεψα στο σπίτι και ό,τι είχα στους τοίχους του δωματίου μου, τα κατέβασα και κρέμασα  αυτά τα τέσσερα χαρακτικά.
 
- Τι σε τράβηξε στον Βότση;  Μου άρεσε για το είδος ζωγραφικής του, που ήταν πιο ναΐφ. Μια δουλειά που μπορούσα να καταλάβω. Τα σύμβολα που έβαζε, με ποδήλατα ή χαρταετούς, λόγω της παιδικής μου ηλικίας ήταν μέρος της καθημερινότητάς μου, γι’ αυτό και με άγγιζαν. 
 
- Το δεύτερο ποιο ήταν; Ένα έργο του Στας Παράσχου, με έντονο κίτρινο χρώμα. Μάζευα συνεχώς από τότε λεφτά μέχρι που κατάφερα να αποκτήσω μια αρκετά μεγάλη συλλογή, καλύπτοντας σιγά σιγά όλη την γκάμα των σημαντικών Κύπριων καλλιτεχνών. 
 
- Ένιωθες διαφορετικός από τα άλλα παιδιά στην ηλικία σου; Πιο ώριμος; Δεν μπορώ να πω πως ένιωθα πιο ώριμος, πάντα όμως ήθελα να δημιουργώ, ήμουν αεικίνητος. Δεν με ενδιέφερε τόσο να παίζω με τους φίλους ποδόσφαιρο, ήθελα να φτιάχνω κάτι. Ήμουν ιδιαίτερα κοινωνικός και ήθελα να αποκτώ σχέσεις με καλλιτέχνες, να βλέπω θέατρα, να ταξιδεύω πάρα πολύ. Οι γονείς μου είχαν οικογενειακή επιχείρηση με κορνίζες, έτσι, είχα επαφή με πάρα πολλούς καλλιτέχνες, από νεαρή ηλικία, όπως και πολλά ερεθίσματα γύρω από την τέχνη. Κατά την περίοδο που είχαν εκθέσεις, έρχονταν και διάλεγαν κορνίζες κι εγώ πήγαινα στη δουλειά των δικών μου μετά το σχολείο και τους γνώριζα. Με τραβούσε η ιδέα της τέχνης γενικότερα και ήξερα ότι κάποια μέρα θα άνοιγα τη δική μου γκαλερί και θα την υπηρετούσα. 
 
- Πώς επέδρασε στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς σου; Με βοήθησε να αντιληφθώ πάρα πολλά πράγματα, με προβλημάτισε, μου πέρασε μηνύματα. Μέσα από την τέχνη μπαίνεις σε μια διαδικασία που μπορείς να εκφράζεσαι με ένα δικό σου τρόπο. Η τέχνη είναι καλλιέργεια, είναι πολιτισμός. Σε ταξιδεύει, σε κάνει να αντιμετωπίσεις τα πάντα με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο, τα βλέπεις με μια εντελώς διαφορετική σκοπιά. Αυτό είναι κάτι το μαγικό. Σε βοηθά να σκέφτεσαι βαθυστόχαστα, δεν βλέπεις καθόλου πεζά όλα εκεί γύρω. 
 
- Ένα απαίδευτο μάτι μπορεί να το αντιληφθεί; Η τέχνη είναι για όλους και ο ρόλος μιας γκαλερί είναι καθαρά πολιτιστικός. Να μορφώνει, να διαπαιδαγωγεί, να βάζει τα παιδιά από νεαρή ακόμα ηλικία να έρθουν να δουν και να ζωγραφίσουν έναν πίνακα, ανάλογα με το πώς το σκέφτονται οι ίδιοι. Δεν πάω σε μια έκθεση για να αγοράσω, αλλά για να νιώσω αυτή την ηθική ικανοποίηση, πως γέμισε η ψυχή μου και να εισπράξω τα μηνύματα του καλλιτέχνη. Είναι πολύ ευχάριστο που τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια τεράστια παιδεία γύρω από την τέχνη και στην Κύπρο. Ο κόσμος επέστρεψε στις γκαλερί, βλέπει παρακολουθεί τις εκθέσεις, την τέχνη, του αρέσει να ενδιαφέρεται και αυτό είναι πολύ σημαντικό για ένα λαό, ώστε να πάει μπροστά. Να αφήσει την ύλη, την επίδειξη και να αφοσιωθεί  σε όσα θα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.
 
- Έχεις όμορφες παιδικές αναμνήσεις από την πόλη σου; Είμαι γέννημα θρέμμα Λευκωσιάτης, από τους Παλιούς Ομολογητές, ενώ οι γονείς μου δραστηριοποιούνταν στην παλιά πόλη. Θυμάμαι τους περιπάτους με τη γιαγιά μου στη Λήδρας και την Ονασαγόρου, στην Παναγία Φανερωμένη για προσκύνημα, στα παραδοσιακά μαγειρεία της περιοχής, τις βόλτες στη Δημοτική Αγορά, κάτω στο παλιό δημαρχείο. Ήταν υπέροχα τότε, μια άλλη εποχή, υπήρχε μια αγνότητα, μια αυθεντικότητα στους ανθρώπους. Από τους Αγίους Ομολογητές, θυμάμαι το σπίτι του παππού μου που έμενε εκεί η γιαγιά, την εκκλησία απέναντι από το δημοτικό σχολείο, τον Πλάτανο, στην καρδιά τους, όπου βρισκόταν το καφενεδάκι που μαζευόταν ο κόσμος κι εμείς κάναμε γύρω-γύρω βόλτες με το ποδήλατο. 
 
- Την αγαπάς εξίσου και σήμερα; Αγαπώ την πόλη μου και το κέντρο της. Η πόλη έχει μια αίγλη, που όταν κάποιος τη νιώσει, το συναίσθημα είναι πολύ όμορφο. Έζησα την ανάπτυξή της από τα πρώτα βήματα και παρόλο που έχει μείνει αρκετά πίσω, μέσα στην επόμενη πενταετία θα πάρει τα πάνω της, θα απολαύσουμε τους καρπούς των έργων που θα ολοκληρωθούν. Εμείς επενδύσαμε πολύ στην περιοχή της Στασικράτους και η περιοχή έχει αρχίσει ήδη να γίνεται πανέμορφη. 
 
- Και η ζωή σου εκτός δουλειάς, πάλι περιστρέφεται γύρω από την τέχνη; Τα πάντα στη ζωή μου περιστρέφονται γύρω από την τέχνη. Όλα μου τα ταξίδια είναι αφιερωμένα σε αυτήν, ακόμα και στις καλοκαιρινές μου διακοπές. 

INFO:  Ο Αντρέας Καπάταης είναι ιδιοκτήτης των Golden Gallery by Kapatays,  σε Λευκωσία και Λεμεσό.  
 
Φιλgood, τεύχος 255.
  Συνέντευξη: Νταϊάνα Αζά      Μιχάλης Κυπριανού   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...