To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Μαρία Κυριάκου: Μακάρι η κοινωνία να λειτουργούσε όπως το θέατρο
ΑΡΧΙΚΗSTAYING INΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Μαρία Κυριάκου: Μακάρι η κοινωνία να λειτουργούσε όπως το θέατρο
Τελευταία Ενημέρωση: 20 Ιανουαρίου 2020, 10:13 πμ
Η Κύπρια σκηνοθέτις θεωρεί σχήμα οξύμωρο την αναφορά σε «ιδανική οικογένεια», αφού γι’ αυτήν ακόμα κι ο όρος «οικογένεια» περιέχει κτητικότητα και πάρα πολλά «πρέπει».
 
- Αν έπρεπε να επιλέξεις ένα μόνο άτομο για να δει την παράσταση «Πράγματα δικά μου, αληθινά», ποιο θα ήταν και γιατί; Τη μητέρα μου, στην οποία αφιερώνω και την παράσταση, γιατί μου θυμίζει την κεντρική ηρωίδα. 
 
- Ποιοι προβληματισμοί προκύπτουν μέσα από το έργο; Είναι ένα έργο πολύ κοντά σε αυτό που βιώνουμε εμείς, που μεγαλώσαμε σε δεμένες οικογένειες, στις οποίες οι σχέσεις ήταν πολύ ωραίες. Οι προβληματισμοί αφορούν στις σχέσεις γονιών και παιδιών, πώς επικοινωνούν, τι προσδοκίες έχει ο ένας από τον άλλον. Πώς αποσυνδέεσαι εσύ από αυτό το πράγμα, πώς βρίσκεις την ταυτότητά σου, πώς σταματάς να κουβαλάς το βάρος της ευθύνης απέναντι στην οικογένειά σου, πώς γίνεσαι αυτό που θέλεις να γίνεις; 
 
- Τελικά, ποια είναι ιδανική οικογένεια; Ιδανική οικογένεια… Νομίζω πως αυτό βγάζει κάτι οξύμωρο και ως φράση. Ακόμα και ο όρος «οικογένεια» νιώθω πως περιέχει μια κτητικότητα και πολλά «πρέπει». Εγώ έτσι κι αλλιώς είμαι κάπως ασυμβίβαστη, καθώς για εμένα οικογένεια δεν είναι κατ’ ανάγκην ένας σύντροφος ή τα παιδιά. Έκανα πολύ συνειδητά την επιλογή να μην έχω παιδιά γιατί ποτέ δεν αισθάνθηκα πως ήθελα αυτό το πράγμα. Οπότε, θεωρώ πως εναπόκειται στον κάθε άνθρωπο και το πώς αντιλαμβάνεται τις σχέσεις του και ιδανική οικογένεια ίσως να είναι το μέρος στο οποίο υπάρχει αγάπη, κατανόηση και σεβασμός. 
 
- Γιατί κάνεις θέατρο; Γιατί μου δίνει ελευθερία να δημιουργήσω, ενώ συνδυάζει πολλά πράγματα που αγαπώ – την κίνηση με το σώμα, το λόγο, τη λογοτεχνία, τη μυθοπλασία και τον έντονό μου προβληματισμό για τα κοινωνικά θέματα. Το θέατρο σού δίνει τον τρόπο να επικοινωνήσεις, ενδεχομένως και να επηρεάσεις κόσμο περνώντας μηνύματα, χωρίς όμως να γίνεσαι διδαχτικός. Δουλεύω με μια ομάδα ανθρώπων με τους οποίους ανταλλάσσουμε απόψεις, ενώνουμε τη δημιουργικότητά μας και βγάζουμε ένα αποτέλεσμα για το οποίο συμβάλλουν όλοι. Είναι ένα πολύ ωραίο κοινωνικό δείγμα: Πώς μπορεί η επικοινωνία και η συνέργεια πολλών ανθρώπων να δημιουργήσει κάτι όμορφο. Μακάρι να μπορούσαμε και ως κοινωνία να λειτουργήσουμε με αυτό τον τρόπο. 
 
- Εκτός από σκηνοθέτις, ανήκεις στην τρίτη γενιά βιβλιοπωλών της Κύπρου. Πώς είναι να μεγαλώνεις μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο; Είναι μια πηγή συνεχούς γνώσης. Μεγαλώνοντας σε ένα βιβλιοπωλείο έχεις συνεχώς αυτή την τριβή που ακόμα κι αν δεν σου αρέσει το βιβλίο, μαθαίνεις. Αν σου αρέσει όμως, είναι θαύμα. Εγώ διαβάζω από τον καιρό που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, τα βιβλία μού άνοιξαν πάρα πολλούς δρόμους. Λατρεύω το διάβασμα, τους κόσμους μπορεί να γεννήσει ένα βιβλίο. Διάβασα όλα τα κλασικά μέχρι τα 16 μου και θυμάμαι ακόμα και τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες. Νιώθω τυχερή που η οικογενειακή επιχείρηση είναι βιβλία – θα μπορούσε να είναι κάτι που να μη με ενδιαφέρει καθόλου και που να «πρέπει» (δηλαδή να αισθάνομαι μέσα μου το βάρος ότι πρέπει) να το συνεχίσω. 
 
- Περιέγραψέ μου την πιο όμορφη στιγμή μιας συνηθισμένης σου μέρας. Η ώρα που παίρνω τον σκύλο μου βόλτα, συνήθως το απόγευμα, που κάνουμε τον μεγάλο μας περίπατο παρέα. Το απολαμβάνω γιατί είναι σαν να σταματά για λίγο ο χρόνος, χαλαρώνω, με ηρεμεί, αδειάζει το μυαλό μου από τις σκέψεις και βλέπω τη φύση, τα δέντρα, τα λουλούδια.  
 
- Τι σου αρέσει πιο πολύ στη γειτονιά που μένεις; Μου θυμίζει ακόμα πραγματική γειτονιά και που παρόλο που μένω σε διαμέρισμα, δεν κυριαρχούν οι τεράστιες πολυκατοικίες – μπορείς να δεις ακόμα τον ουρανό, να νιώσεις τις εποχές. Μου αρέσει να περπατάω και να παρατηρώ τις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, τους κήπους των σπιτιών της δεκαετίας του ’60, ακόμα και τον κόσμο που κάθεται στις βεράντες του το καλοκαίρι. 
- Αγαπάς τη Λεμεσό; Παρόλο που έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου εκεί, νιώθω Βαρωσιώτισσα, δεν απέκτησα ποτέ απόλυτη σύνδεση με την πόλη. Μπορώ να σου πω πως μου αρέσει πιο πολύ η Λευκωσία, παρά η Λεμεσός πια. Χάλασε, έχει γίνει ένα μπάχαλο. Έχει ωραία περατζάδα για περπάτημα και είναι πολύ ωραίο στοιχείο σε μια πόλη η θάλασσα, εγώ όμως δεν πηγαίνω και τόσο τα καλοκαίρια, δεν με τραβά όσο τους περισσότερους ντόπιους. Εμένα με αφορά πιο πολύ η αισθητική, η περιοχή στην οποία ζω να έχει ομορφιά και αυτή όλη η ανάπτυξη με τα ψηλά κτίρια με ενοχλεί. Επίσης, δεν έχουμε πολλά δέντρα, δεν υπάρχουν καθόλου πάρκα, στα οποία μπορείς να πας και να δεις πράσινο. Αυτό για εμένα δεν είναι ανάπτυξη, είναι οπισθοδρόμηση.
 
- Τι βλέπεις γύρω σου αυτή τη στιγμή; Είμαι στον αυτοκινητόδρομο Λεμεσού-Λευκωσίας, βλέπω πολύ πράσινο λόγω των βροχών. Μου αρέσει να βλέπω τη φύση, να νιώθω πως δεν ζω σε μια χώρα που δεν ενδιαφέρεται για αυτήν – παρ’ όλο που στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται και τόσο. 

*  Η Μαρία Κυριάκου σκηνοθετεί το «Πράγματα δικά μου, αληθινά», του Αυστραλού Άντριου Μπόβελ, που ανεβαίνει στη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ. Παραστάσεις κάθε Παρασκευή-Σάββατο, 20:30 και Κυριακή, 18:00. Τηλ. 77772717.

diana.aza@phileleftheros.com
  Συνέντευξη: Νταϊάνα Αζά      Παναγιώτης Μηνά   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...