To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Φίλιππος Θεοδωρίδης: Χρώμα, επανάληψη & ρυθμός
ΑΡΧΙΚΗSTAYING INΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Φίλιππος Θεοδωρίδης: Χρώμα, επανάληψη & ρυθμός
Τελευταία Ενημέρωση: 09 Μαρτίου 2020, 7:26 μμ
Έργα που έγιναν στο στούντιό του, στην οδό Αιόλου της Αθήνας, ταξιδεύουν στην ιδιαίτερη πατρίδα του για να φιλοξενηθούν αυτή τη βδομάδα στην γκαλερί Edit στη Λεμεσό.
 
- Η τωρινή σου έκθεση αποτελεί τη συνέχεια της δουλειάς σου στην γκαλερί Ζουμπουλάκη στην Αθήνα. Θα έλεγες πως τότε ξεκινούσε ένας νέος κύκλος στη δουλειά σου; Το 2018 έκανα σκέψεις για το πώς θα συνέχιζα τη δουλειά μου. Άρχισα λοιπόν να πειραματίζομαι με το κολάζ και προέκυψαν κάποιοι πίνακες με φόρμες που επαναλαμβάνονταν. Επίσης για πρώτη φορά είχα χρησιμοποιήσει φύλλα χρυσού. Εκείνο τον καιρό ταξίδεψα στην Αμερική και ενθουσιάστηκα με το Λος Άντζελες. Ένιωσα κάτι πολύ οικείο μέσα από τα χρώματα και το φως του. Επιστρέφοντας στην Αθήνα συνέχισα να ζωγραφίζω και προέκυψε η ενότητα που ονόμασα Playground Bay (ένας φανταστικός παιχνιδότοπος που κοιτά τη θάλασσα, μια πλατφόρμα για παιχνίδι που γεννά ιδέες) και την έδειξα στην γκαλερί Ζουμπουλάκη. Το playground επανεμφανίζεται και τώρα σε ένα πίνακα που αφιέρωσα στη νεογέννητη κόρη μου, (Playground-a painting for Nefeli). Σ’ αυτή την έκθεση όπως και στην προηγούμενη οι φόρμες και τα σχήματα επαναλαμβάνονται όπως ακριβώς τα μοτίβα στη μουσική, σε μια συμφωνία. Αυτό ήταν και κάτι που μου το επισήμανε ο Κυριάκος Σπύρου σε συζητήσεις μας γύρω από τα κείμενα που θα έγραφε για την έκθεση, ο οποίος είναι και μουσικός. Επίσης τα χρώματα έχουν μια μουσικότητα και τα σχήματα κάποιες φορές θυμίζουν τυπογραφικά στοιχεία.
 
 
- Πώς προέκυψε ο τίτλος της, The Music That Happens; Τα τελευταία χρόνια έμαθα να ακούω πιο προσεκτικά κλασική μουσική κατά προτίμηση τις συμφωνίες του Μπετόβεν κυρίως την 5η και την 7η και τα κονσέρτα για πιάνο. Στους πίνακες άρχισαν να εμφανίζονται άθελά μου και κάποια σχήματα που θυμίζουν νότες. Επίσης, η εικονογράφηση και τα μοτίβα που εμφανίζονται στα κεραμικά με έχουν βοηθήσει να απλοποιήσω τις φόρμες και τα σχήματα. Τα έργα μου τα βλέπω σαν λεπτομέρειες τοπίων άλλοτε αστικών και άλλοτε της υπαίθρου. Μερικές φορές μπορεί να γίνει μια νύξη σε ένα πρόσωπο ή μια φιγούρα.
 
- Και το χρώμα; Με τα χρώματα κινούμαι συνήθως λόγω διάθεσης, βέβαια το μαύρο, το μπλε, το άσπρο είναι πάντα πρωταγωνιστές. Είναι και τα χρώματα τα οποία μ’ αρέσει να φοράω. Έχω κάποια εμμονή μ’ αυτά. 
 
- Πώς έχει επηρεάσει η Αθήνα το σκεπτικό σου όταν δημιουργείς; Η Αθήνα... μεγάλο κεφάλαιο, ζω ήδη τη μισή μου ζωή εδώ. Το φως της είναι μοναδικό. Και το φαγητό της το ίδιο. Δύσκολη πόλη, με φασαρία, με χαλασμένα πεζοδρόμια, με άστεγους, μια πόλη όμως ζωντανή, που έχει κατεύθυνση προς τη θάλασσα. Έχω το φωτεινό μου στούντιο στο κέντρο της πόλης στην Αιόλου, σε έναν από τους πιο παλιούς εμπορικούς δρόμους που ενώνει την Πατησίων με την Ακρόπολη. Με παλιά κασμιράδικα και υφασματάδικα που αγωνίζονται να επιβιώσουν, με κρυμμένα μαγειρεία και τη μοναδική Αγορά στην οδό Αθηνάς. Ξέρεις, η Αθήνα έχει μια υπερβολή που τη βαριέσαι και θες να ξεφύγεις να πας στα νησιά και στην ύπαιθρο κι αυτή η ίδια υπερβολή σε τραβά ξανά πίσω. Εγώ είμαι άνθρωπος της πόλης οπότε μου είναι δύσκολο να βρίσκομαι μακριά της. Λόγω του παιδιού τώρα, μου λείπει η νύχτα της Αθήνας, η οποία είναι εξίσου θελκτική με το πρωινό φως της. Όσο τη ζω την Αθήνα μου φαίνεται ότι μικραίνει, την κατακτώ σιγά - σιγά αλλά αφήνω πάντα ένα κομμάτι μου που δεν δένεται μαζί της, που αντιδρά για να μπορώ να την βλέπω εξ αποστάσεως και να την αξιολογώ. Ακόμα διερωτώμαι, μετά από 17 χρόνια ποιες αόρατες κλωστές ενώνουν και συγκρατούν αυτή την εύθραυστη πόλη που μετρά στη νεότερη ιστορία της κοντά 200 χρόνια και δεν μπορώ να μη θαυμάσω την υπομονή, την επιμονή, τον κόπο αλλά και το κέφι των ανθρώπων που συνθέτουν το μωσαϊκό της.

- Από την τελευταία φορά που μιλήσαμε μέχρι σήμερα έχει προστεθεί στη δουλειά σου η κεραμική… Πώς προέκυψε; Με τα κεραμικά έχω μια παλιά σχέση, από τότε που ήμουν μαθητής στο γυμνάσιο, όπου για 2-3 καλοκαίρια δούλευα σε ένα εργαστήρι κεραμικής του νονού μου. Δεν ασχολήθηκα ξανά, παρά μόνο κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των σπουδών μου. Το 2016 ζωγράφισα πιάτα και μπολ, συμπληρωματικά για την έκθεσή μου στην γκαλερί Μαρτίνου. Μετά τα άφησα και τα ξανάπιασα πριν δυο χρόνια. Ήμουν τυχερός γιατί από τότε ξεκίνησε μια συνεργασία με το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, αφού τα κεραμικά μου βρίσκονται στο πωλητήριό τους. Είναι ό,τι πιο κοντινό σε τρισδιάστατο έχω κάνει και είναι πολύ κοντά στις φόρμες που χρησιμοποιώ στους πίνακες και τις εικονογραφήσεις που κάνω. Άρχισε λίγο χαλαρά όλο αυτό, αλλά είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ και θα ήθελα να βρω χρόνο να το εξελίξω.  

* «The Music that Happens», Τhe Edit Gallery, Λεμεσός. Εγκαίνια 11/3. Διάρκεια έως 11/4. 
christina.skordi@phileleftheros.com
  Συνέντευξη: Χριστίνα Σκορδή   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...