To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Χρονικό μιας προαναγγελθείσας μητροκτονίας
ΑΡΧΙΚΗGOING OUTΓΝΩΜΕΣ • Χρονικό μιας προαναγγελθείσας μητροκτονίας
  15 Δεκεμβρίου 2019, 8:55 πμ  
«Μισά- μισά» των Τζόρντι Σάντσεθ και Πεπ Άντον Γκόμεθ σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Λάρκου.
 
«Minimis» σημαίνει «ήσσον» και η νεοσύστατη ομάδα προδιαθέτει με το όνομά της κιόλας ότι τα μέλη της είναι θερμοί θιασώτες της συλλογιστικής «ουκ εν τω πολλώ το ευ». H Εταιρεία Θεάτρου MiNIMIS άρθρωσε το πρώτο της «παρών» στο θεατρικό μας θηριοτροφείο με μια ισπανική μαύρη κωμωδία δωματίου, γραμμένη από δύο συγγραφείς και προορισμένη για δύο ηθοποιούς. Η πρόταση έχει την αύρα της μινιατούρας, τοποθετημένη στο νεοκλασικό της οδού Κοραή 1, αλλά αυτό λειτουργεί με μια αντίστροφη αναλογία σε σχέση με το πόσο αφορούν –μέσα στην υπερβολή τους- το ευρύ κοινό τα ζητήματα που θίγονται. Και η πιο ακραία μυθοπλασία, άλλωστε, εμπεριέχει τον σπόρο της αλήθειας.
 
Μάνα είναι μόνο μία και στην προκειμένη περίπτωση αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: οι γιοι της θα προτιμούσαν να γίνει… καμία. Η μορφή της ημιθανούς μητέρας, που κείται στο διπλανό υπνοδωμάτιο, δεσπόζει στον χώρο εν τη απουσία της. Ο θεατής σχεδόν οσφραίνεται τη γεροντίλα. «Βλέπει» τη μάνα στην παλαιομοδίτικη διακόσμηση και διαρρύθμιση του σπιτιού, αλλά κυρίως στους χαρακτήρες των παιδιών της, στις συμπεριφορές τους, σε όσα διαμείβονται στο διάστημα που περνούν μαζί για να την «ξενυχτίσουν» ζωντανή, ανυπομονώντας να τα κακαρώσει. Σχεδόν περιμένεις να εμφανιστεί από κάπου με τη μορφή της Αν Ράμσεϊ από το «Πέτα τη μαμά απ’ το τρένο» του Ντάνι ντε Βίτο.

Μια μητέρα εγωκεντρική, δεσποτική, χειριστική και συναισθηματικά απόμακρη που έχει καθορίσει τις ζωές των γιων της. Τα δύο ετεροθαλή αδέρφια ζουν μια ζωή κολοβή, προβληματική, γεμάτη προσωπικά και οικονομικά αδιέξοδα και σημαδεμένη από ανεπούλωτα ψυχικά τραύματα. Στη σκηνή βλέπουμε τις «μαριονέτες» της. Το ζητούμενο γι’ αυτά είναι η ελευθερία. Για τον μικρότερο η ελευθερία από τον ζυγό της μάνας, για τον μεγαλύτερο η οικονομική λύτρωση. Και υπάρχει μόνο ένας τρόπος: να αποχωριστούν το συντομότερο τον άνθρωπο που τους έφερε στη ζωή.
 
Όλα αυτά ακούγονται πολύ υποσχόμενα για μια «εκρηκτική» συνταγή κωμωδίας με οριακές καταστάσεις, προς τέρψη του κοινού. Κι έτσι είναι, μόνο που πρόκειται κυρίως για κωμωδία χαρακτήρων. Η μόνη «κατάσταση» που ορίζει την πλοκή είναι η απροθυμία της μητέρας να εγκαταλείψει επιτέλους τα εγκόσμια και να «λύσει τα χέρια» των σπλάχνων της. Φαίνεται ότι απαιτεί ένα μάλλον πικρό αναδρομικό «ενοίκιο» για την εννεάμηνη κυοφορία του καθενός. Και αυτή η μόνιμη κατάσταση- βραχνάς γνωρίζει συνεχείς ανατροπές μέσα σε μια νύχτα που τα δυο αδέρφια συναντιούνται στο σπίτι που μεγάλωσαν.
 
Ο μεγάλος, ο Χουάν, είναι χειραγωγικός, ύπουλος, επιθετικός, ρίχνει και καμιά «ψιλή» στον μικρότερο κι από το πρώτο λεπτό αποκαλύπτει στον θεατή τις σκοτεινές προθέσεις του, ότι δηλαδή έχει σκοπό να εκμεταλλευτεί τον φαινομενικά αγαθιάρη αδερφό του. Αυτός πρόλαβε να κόψει τον ομφάλιο λώρο, να απομακρυνθεί από την τοξική επιρροή της μάνας για να πέσε σε μια ανάλογα τοξική επιρροή μιας συζύγου. Ο μικρότερος, ο Καρλίτος, μοιάζει πιο αφελής, παγιδευμένος κάτω από τη μητρική φτερούγα, καταδικασμένος να τη φροντίζει και να την υπηρετεί. Σύντομα, όμως, οι μάσκες πέφτουν.
 
Κάθε ατάκα, κάθε χειρονομία, κάθε βλεφάρισμα, κάθε ανάσα είναι ακονισμένη και χτισμένη πάνω στην προηγούμενη. Χάρης Αττώνης (Χουάν) και Στέλιος Καλλιστράτης (Κάρλος) αξιοποιούν και διαχειρίζονται κάθε λέξη και βλέμμα, όπως και κάθε χιλιοστό του χώρου. Το πλέγμα της ηθικής υποχρέωσης προς τον γηράσκοντα γονιό, των κληρονομικών διαφορών, των ενδοοικογενειακών ισορροπιών, μιας μεσογειακής εξωστρέφειας, φαντάζουν οικείος χώρος στον θεατή. Πρόκειται όμως για κωμωδία και πρώτο ζητούμενο είναι και η διασκέδαση. Η λεπτοδουλεμένη χημεία των δύο πρωταγωνιστών εξασφαλίζει το βασικό συστατικό αυτής της συνθήκης, που είναι ο ρυθμός. Ένας ρυθμός που ακολουθώντας το σπιρτόζικο κείμενο επιταχύνεται μέχρι που γίνεται φρενήρης.
 
Οι δυο τους έχουν την τεχνική και καλλιτεχνική παιδεία να τον ακολουθήσουν χωρίς να ασθμαίνουν, καθοδηγούμενοι φυσικά από τη γνήσια κωμική φλέβα του Παναγιώτη Λάρκου. Οι ατάκες εναλλάσσονται σαν ριπές, υπάρχει αίσθηση της κάθε στιγμής, συνεννοούνται σχεδόν με τα μάτια για να υπηρετήσουν τα ενοχλητικά κεντρικά μηνύματα του έργου: ότι με το κατάλληλο κίνητρο είμαστε ικανοί να ξεπαστρέψουμε και την ίδια μας τη μάνα κι ότι ο κυριότερος παράγοντας ανατροπής των σχεδίων μας δεν είναι η τύχη αλλά ο άνθρωπος.
 
Φιλgood, τεύχος 251
 
 
  Γιώργος Σαββινίδης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...