To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Οργισμένα (;) νιάτα
ΑΡΧΙΚΗGOING OUTΓΝΩΜΕΣ • Οργισμένα (;) νιάτα
Τελευταία Ενημέρωση: 20 Ιανουαρίου 2020, 5:24 μμ
«Ο αγώνας μας είναι δίκαιος, γι’ αυτό δεν μας τρομάζουν ούτε οι απουσίες, ούτε οι απειλές! Δεν υποτασσόμαστε, δεν συμβιβαζόμαστε!» (16 Ιανουαρίου 2020, έξω από το Προεδρικό).
 
Παιδιά -ανήλικα παιδιά- που κρατάνε πανό και φωνασκούν σαν μικρομέγαλα («ειρηνικά», είπε ο πρόεδρός τους – πώς θα μπορούσαν αλλιώς, με ιαχές πολέμου;) για τα ζητήματα που τους αφορούν, τις εξετάσεις, τα σερνάμενα τετράμηνα και μερικές παράπλευρες απώλειες όσων μέχρι σήμερα γνωρίζαμε – μικρά παιδιά, ανήλικα παιδιά, μελλοντικά συνδικαλίζοντα και παρορμητικά παιδιά, με ντουντούκες παιδιά.
 
Ξέρω, δεν είναι όλων απόκτημα, αλλά δεν υπάρχει πιο συντηρητική σκέψη και προοπτική από το πώς θα ‘θελαν πραγματικά να ζήσουν το μέλλον τους αυτά τα Λυκειόπαιδα που τώρα βλέπω σε φωτογραφίες να παλεύουν για το δίκιο τους – ας το ονομάσουμε «δίκιο»: ασφαλή και μέσα στην Τάξη στα οποία τα θέσαμε εξαρχής, ακουμπώντας στοργικά το κεφάλι τους με το εμπειρικό και προστατευτικό από τις κακουχίες του παρελθόντος χέρι μας. Όχι κάνοντας τομές. Όχι μέσα στην ευρύτερη μόρφωση του κόσμου.
 
Με παροπλισμένη Παιδεία (από δική τους ευθύνη – από τεμπελιά ή από έλλειψη χρόνου αφού φορτώθηκαν του κόσμου τα φροντιστήρια) κι ακολουθώντας ενδόμυχα εκείνα που κάποτε μπορεί να έμοιαζαν αποστρέφοντα για τους περισσότερους στην ηλικία τους: δουλίτσα-ζωούλα-λεφτάκια-οικογενειούλα. Κι όχι, δεν φταίει το «σύστημα» κι «η κυβέρνηση» για τις μεγάλες ελλείψεις (η εκάστοτε, σαν αφηρημένη έννοια και σαν παντοτινός μπαμπούλας «απέναντι») – ωράριο Κυπριακής Βιβλιοθήκης στην Πλατεία Ελευθερίας, στη Λευκωσία (τυχαίο το παράδειγμα): Δευτέρα έως Πέμπτη 7:45-17:15, Παρασκευή 7:45-14:15. Πόδια να ‘χεις για να πας, χέρια για να διαλέξεις ανάμεσα σε χιλιάδες βιβλία και καρδιά -κυρίως- για να ακούσεις τις σελίδες να σου «μιλάνε» – αν θέλουμε να μιλάμε για την Παιδεία που πρέπει να ακολουθεί τη διάθεση αποκόλλησης από όσα μασημένα δίνονται συνήθως στα σχολεία ασθμαίνοντας «για να καλύψουμε την ύλη».
 
Παιδιά 17 ετών που, αν τα σταματήσεις στην πορεία τους πηγαίνοντας, και αντί να τα ρωτήσεις με απορίες επικαιρότητας προθερμαίνοντάς τα για «ξύλινες» μετέωρες απαντήσεις παπαγαλίζοντας, αναρωτηθείς «ποια προηγήθηκε, η ναυμαχία της Σαλαμίνας ή η μάχη του Μαραθώνα;» ή «πόσοι είναι θαμμένοι στα Φυλακισμένα Μνήματα;» ή «πότε ξεκίνησε η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής;» (μέρος της γυμνασιακής ύλης, αλλά και μιας ευρύτερης μόρφωσης που προφανώς θα ‘ταν ελπιδοφόρο να είχαν αυτά τα 17χρονα παιδιά που λες και τα περισσότερα ξεπήδησαν απ’ το θεατρικό του Τζων Όσμπορν στην λάθος του εποχή) είναι βέβαιο πως η συζήτηση θα επιστρέψει στο «ποίημα» των αιτημάτων (είναι πιο εύκολο να μάθεις αυτό απέξω κι από ποίημα του Παλαμά) – στρίβειν διά του αρραβώνος.
 
Όπως έκανε κι ο μαθητής εκείνος (δεν συγκράτησα το όνομά του, στέλεχος σίγουρα) που ρωτώντας τον δυο τρεις φορές η Ελένη Βρεττού το πρωί της Πέμπτης (το εύλογο): «γιατί δεν κάνετε τις κινητοποιήσεις σας το απόγευμα, για να μην χαθούν μαθήματα;» λάμβανε το επαναλαμβανόμενο «για να μην υπάρξει αναστάτωση!» (τέτοιο επικοινωνιακό λάθος, αγαπητέ;). Μπερδεμένα παιδιά τα περισσότερα (δυστυχώς), που κι η ζωή τους θα πάει ασάλιωτη μη καταφέρνοντας να αρθρώσουν σοβαρή σκέψη και έχοντας πάντα στραμμένο το λόγο τους στην κλειδαρότρυπα του μυαλού όσων φαίνεται πως τα καθοδηγούν, προαλείφοντάς τα σε όμοιους ομοίω – καμία ελπίδα: και λίγος Τσε και λίγο μπουζούκι. Ή (για να το επιστρέψουμε στον Πολιτισμό): λίγος Nesbo, καθόλου Ντοστογιέφσκι.  

Υπάρχει πάντοτε στους μεγαλύτερους μια παρελθοντολαγνεία: ήμασταν -πράγματι- κι εμείς έτσι; Νομίζω πως καθρέφτης είναι όλα. Οι θερμοκρασίες ανεβοκατεβαίνουν αλλά η μαγιά δεν αλλάζει εύκολα, χρειάζεται χρόνος για να συμβεί η αλλαγή, χρόνος που δεν γυρνάει πίσω αν ξεπεραστεί και σε ξεπεράσει ατομικά ως νεκρή πια ιστορία. Κάποτε ήταν το πάθος. Κάποτε ήταν η υπομονή ως αρετή – άσε τη μοίρα μόνη της να γυρίσει τη στρόφιγγα και μην την πελεκάς. Κάποτε ήταν η απόσταση από τα πράγματα που βοηθούσε τις καταστάσεις να εξελιχθούν και να ανδρώσουν λόγο, ήρεμες στην ουσία τους κι όχι coolness όπως τώρα. Τώρα τι; My Style Rocks, Netflix, δουλειές και φράγκα; Τι να σου κάνουν και τα παιδιά όταν βλέπουν τη λεωφόρο που νομίζουν πως βγάζει στο Μεγάλο Μήλο και κανείς δεν τους δείχνει τους μικρούς παραδρόμους που οδηγούν στην ακρογιαλιά, στις πετρούλες που τρυπάνε τα πέλματα; Η ακριβοθώρητη Λούλα Αναγνωστάκη μού το είχε επισημάνει με το ελάχιστο: «Η κομψότητα ήταν πάντα μέρος της ζωής σας;», «η εσωτερική κομψότητα». Να δύο ελλείψεις απ’ το παρόν μας. Κι αν «παρεξηγήθηκε» στα σύγχρονα χρόνια των «επιστημόνων» του life coaching η λέξη «εσωτερικότητα», της κομψότητας δεν της ξεφεύγει κανείς…

Μπήκα το βράδυ στη σελίδα της Χαρούλας Αλεξίου στο facebook. Λίγες ώρες πριν είχε ανεβάσει ένα ασπρόμαυρο βίντεο-ντοκουμέντο μ’ εκείνην και τον Θάνο Μικρούτσικο να τραγουδάνε το «χαμένο νησί» – αν ταλέντο δεν είναι να μοιάζει ένα τόσο απλοϊκό τραγουδάκι με ό,τι σημαντικότερο παρασέρνοντάς σε στους στίχους του, τότε τι είναι;

«Μου λείπεις εσύ / ναι, μου λείπεις εσύ
και μοιάζω να είμαι σα χαμένο νησί…».

Καλός ο Snik. Καλύτερος ο Sin boy (από προσωπική εμπειρία). Αλλά λίγο αίμα να φέρουμε, λίγο παλμό, λίγο να πάρουμε το χαμένο πάθος πάνω από τ‘ αστέρια κι έξω από την ομογενοποίηση, έξω από τον χαμένο χρόνο των κατακαημένων που μας περιβάλλουν σκοτώνοντας νιάτα (μέσα μας κι εκτός μας). Ε, παιδιά, 17χρονα παιδιά, που σπαταλάτε το κοχλασμένο σας αίμα και τις ομορφιές σας σε φρούδες απέλπιδες ελπίδες;

xatzigeorgiou@yahoo.com
 
  Γιάννης Χατζηγεωργίου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...