To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Η Έλενα Αντωνίου θέλει να απελευθερώσει το βλέμμα του θεατή
ΑΡΧΙΚΗGOING OUTΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Η Έλενα Αντωνίου θέλει να απελευθερώσει το βλέμμα του θεατή
  25 Φεβρουαρίου 2019, 8:00 πμ  
Το οκτάωρο ταξίδι- διαδροµή που παρουσίασε στο Μουσείο Μπενάκη, στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού προγράµµατος AS ONE (µια συνεργασία του ΝΕΟΝ και του Marina Abramović Institute), πριν µερικά χρόνια, ήταν για την ίδια η µετάβαση στο συγκεκριµένο δρώµενο. «Ο τρόπος που δουλεύω από τότε ως χορογράφος είναι πολύ διαφορετικός. Η δουλειά αυτή µε οδήγησε να βρω αυτό που έψαχνα. Θεωρώ πως το long duration performance είναι κάτι που θα συνεχίζω να κάνω».
 
Κινούµενη πια ανάµεσα σε όλο και πιο πολύ δυσδιάκριτα όρια ανάµεσα στον χορό και την περφόρµανς η Έλενα Αντωνίου εµφανίζεται για πρώτη φορά στην Κεντρική Σκηνή του Ιδρύµατος Ωνάση στην Αθήνα με την πρόταση «Μainstage», έχοντας στόχο να διευρύνει τη σκηνική εµπειρία, καλώντας το κοινό να αναπτύξει µια ζωντανή σχέση µε το έργο τέχνης, παρότι άυλο και εφήµερο.
 
Στη συγκεκριμένη περφόρμανς συμμετέχουν φίλοι της Στέγης από 16 μέχρι 65 ετών, με ή χωρίς προηγούμενη σκηνική εμπειρία. Εξηγεί πως πρόκειται για μια παράσταση με ενεργά παρόντες θεατές. «Το έργο έχει να κάνει με την κατάληψη, την αλλαγή θέσης και θέασης, με το ποιος έχει εξουσία σε ένα χώρο όπως την κεντρική σκηνή της Στέγης, ποιος χειρίζεται, ποιος παρακολουθεί. Έχει πολύ να κάνει με το αν οι θεατές βλέπουν εμένα ή εγώ τους θεατές». 
Το θέμα του ενεργού θεατή την απασχολεί έντονα τα τελευταία χρόνια. «Σήκωσα τον κόσμο από τα καθίσματα του θεάτρου. Επιδιώκω να του δώσω την ελευθερία να δει το έργο όσο θέλει να φύγει και να επιστρέψει. Και αυτό είναι κάτι που οδηγεί σε διαφορετικό αποτέλεσμα κάθε φορά. Όπως και απρόβλεπτη. Ένα κομμάτι της έρευνας και προετοιμασίας μου είναι αυτό ακριβώς: Πόσο έτοιμος είναι ο καλλιτέχνης να αντιδράσει και να διαχειριστεί την κατάσταση; Από πλευράς μου δεν γίνεται κανένας αυτοσχεδιασμός. Το υλικό μου είναι πολύ καθορισμένο. Είναι άλλη η διαχείριση ανάλογα με τον τρόπο που ο θεατής συμπεριφέρεται στο έργο».
 
Όπως λέει κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή, το άδειο θέατρο της προκαλεί δέος. «Αναρωτιόμουν πώς ένας απλός θεατής νιώθει όταν ζήσει αυτή την εμπειρία. Κάποιος δηλαδή που μπορεί να βλέπει το θέατρο από την αντίθετη πλευρά. Αυτό ήταν άλλο ένα στοιχείο για το έναυσμα του έργου. Είναι πολύ έντονο λοιπόν το στοιχείο της εμπειρίας. Αλλά και το βλέμμα. Που έχει να κάνει πιο πολύ με το δίνω χρόνο και χώρο, δίνω στο κοινό άδεια να με κοιτάξει για όσο θέλει και όσο κοντά θέλει. Αλλά ταυτόχρονα κάνω κι εγώ το ίδιο. Τελικά ποιος παρακολουθεί ποιον; Αν υπήρχε ένα τρίτο μάτι θα έβλεπε αλήθεια μια άλλη περφόρμανς;».
 
Η Έλενα Αντωνίου παρουσιάζει ένα δρώμενο, στο οποίο επανεξετάζει και αποδομεί τις υπάρχουσες θεατρικές/ χωρικές συμβάσεις, καλώντας το κοινό να αναπτύξει μια ζωντανή σχέση με το έργο τέχνης ― παρότι είναι άυλο και εφήμερο. Στόχος της είναι να ανατρέψει τις παγιωμένες ιεραρχίες θεατή/ ερμηνευτή και να επιχειρήσει την αλλαγή θέασης στη συνολικότερη σκηνική εμπειρία.
 
Συντελεστές 
Χορογραφία/ Performance: Έλενα Αντωνίου
Μουσική/ Ηχητικός σχεδιασμός: Σταύρος Γασπαράτος
Κοστούμια/ Εικαστικός συνεργάτης: Μαρία Ταυλαρίου
Σχεδιασμός φωτισμού: Εβίνα Βασιλακοπούλου
 
*«Μainstage», 1, 2 Μαρτίου — 22:30, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Αθήνα, Φεστιβάλ Νέων Χορογράφων 6.
 
  Χριστίνα Σκορδή   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...