To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Συζήτηση και εργαστήριο για το δημόσιο χώρο στο Φυτώριο
ΑΡΧΙΚΗGOING OUTΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ • Συζήτηση και εργαστήριο για το δημόσιο χώρο στο Φυτώριο
  11 Δεκεμβρίου 2019, 3:44 μμ  

Το Σάββατο 14 Δεκεμβρίου στις 12μ.μ., το Φυτώριο Εικαστικής Καλλιέργειας και η εικαστικός Κυριακή Κώστα, σε συνεργασία με τη θεωρητικό τέχνης και ανεξάρτητη επιμελήτρια Σοφία Ελίζα Μπουράτση, θα πραγµατοποιήσουν τη συζήτηση/εργαστήριο “Hand and Head walking (You are welcome to bring your own dog along too)” με σκοπό να αναπτύξουν ένα project σχετικό με την ποιητική οικειοποίηση του δηµόσιου χώρου, εντοπίζοντας σηµεία του αστικού περιβάλλοντος που θα τροφοδοτήσουν και θα κεντρίσουν σκέψεις για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί ο σύγχρονος πολίτης να συνδεθεί με την πόλη του.

Ο περίπατος αποτελεί μια σημαντική πρακτική, ή ακόμα και τεχνική, µέσω της οποίας βιώνουμε έναν τόπο. Εξερευνώντας εργαλεία όπως η παρατήρηση, η χαρτογράφηση και ο ελεύθερος συνειρμός, πειραματιζόμαστε με μία πρακτική, η οποία µπορεί να αξιοποιηθεί ως το πρώτο βήµα για να συνειδητοποιήσει κανείς πώς βλέπει αλλά και πώς ερµηνεύει τον δημόσιο χώρο μέσα από τις καθημερινές του περιπλανήσεις. Στη συνάντηση θα εξερευνηθεί το δίκτυο φροντίδας της πόλης μας, δίνοντας έμφαση σε ανησυχίες σχετικά με τις αρχιτεκτονικές αστικές λεπτομέρειες, την συντήρηση, την επισκευή, την εγκατάλειψη, την έλλειψη του στοιχείου του νερού, την πρόσβαση σε νερό, αλλά και το φαντασιακό που αναπόφεκτα και πάντα συνοδεύει τη σχέση μας με τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Το εργαστήριο “Hand and Head walking (You are welcome to bring your own dog along too)” σχετίζεται µε την έκθεση της Κυριακής Κώστα "Innovative Flow Solutions/ Head and Hand series” και θα πλαισιωθεί θεωρητικά από την Σοφία Ελίζα Μπουράτση η οποία θα πραγματευτεί και θα θέσει ερωτήματα γύρω από τις εξής θεματικές: τελετουργικά της καθημερινής ζωής στον δημόσιο χώρο, έννοια του περπατήματος ως πρακτική και ως αισθητική εμπειρία, οικειοποίηση του αστικού τοπίου ως αναγκαία προϋπόθεση για τη φροντίδα του.

Η Κυριακή Κώστα γεννήθηκε στη Λευκωσία. Η δουλειά της διερευνά τη συλλογική μνήμη χρησιμοποιώντας προσωπικές αφηγήσεις μέσα από ιδεολογικές αναλύσεις ανθρώπινων νοημάτων, φολκλορικό ρομαντισμό και αντιλήψεις πραγματικότητας και φαντασίας. Η καλλιτεχνική της προσέγγιση εμβαθύνει μέσα σε απροσδιόριστους χώρους του περιβάλλοντος και στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Η πρακτική της είναι ένα συνοθύλευμα σύγχρονης τεχνολογικής πρακτικής και παραδοσιακών μεθόδων. Επίσης, η Κώστα συμμετέχει ενεργά σε ακτιβιστικές πρωτοβουλίες στην Κύπρο, οι οποίες εστιάζουν σε περιβαλλοντικά θέματα καθώς επίσης και στα κοινά.

Η Σοφία Ελίζα Μπουράτση γεννήθηκε στο Λουξεμβούργο. Εργάζεται στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης ως ανεξάρτητη θεωρητικός τέχνης, επιμελήτρια και σύμβουλος στις πολιτιστικές πολιτικές. Είναι διδάκτωρ αισθητικής και επιστημών της τέχνης από το Université Paris 1 – Panthéon-Sorbonne, με θέμα έρευνας το σώμα, τις εικόνες του και τα κοινωνικά, φιλοσοφικά, επιστημονικά και πολιτικά του όρια, όπως εκφράζονται μέσα από τη σύγχρονη τέχνη. Τα ερευνητικά της πεδία αφορούν επίσης τη σωματοποίηση του εγκλεισμού και την ιδρυματοποίηση του σώματος και της σκέψης, τις αισθητικές του δημόσιου χώρου, τις αστικές και οικολογικές σύγχρονες μεταμορφώσεις και τις εικαστικές και ακτιβιστικές πρακτικές οικειοποίησης των κοινών. Κατά καιρούς διδάσκει στο Πανεπιστήμιο (Université du Québec à Montréal 2016-2017) και στη φυλακή (Γενικό Κατάστημα Κράτησης Θεσσαλονίκης, περιστασιακά από το 2016). Ζει και εργάζεται μεταξύ Λουξεμβούργου και Ελλάδος.
 
Η Λευκωσία παραμένει μια σταθερή αξία
 
Η Angela Monaghan είναι αρχαιολόγος, γεννηθείσα στη Μεγάλη Βρετανία και με καταγωγή από την Ελλάδα και την Κύπρο. Εστίασε την αρχαιολογική της έρευνα γύρω από τις επιπτώσεις που είχε η σύγχρονη πολιτική κατάσταση στο πώς αντιλαμβάνονται οι Ελληνοκύπριοι το ίδιο τους το παρελθόν. Ζει στο Λονδίνο με τον σύζυγο και τα δύο παιδιά της, και επισκέπτεται την Κύπρο όσο πιο συχνά μπορεί.

Στα πλαίσια της έκθεσης της Κυριακής Κώστα "Innovative Flow Solutions/ Head and Hand series” η Angela Monaghan έγραψε το πιο κάτω κείμενο το οποίο περιλαμβάνεται σε έκδοση για το πρότζεκτ.

«Όταν σκέφτομαι τη Λευκωσία θυμάμαι μια μέρα στις αρχές του ’80 όταν πρωτοεξερεύνησα την πόλη μαζί με τον πατέρα μου.
Εκείνη την εποχή το χέρι μου έμοιαζε τόσο μικρό μέσα στο δικό του. Παρόλο που το χέρι του ήταν μεγάλο και ροζιασμένο, με δέρμα άγριο από τα τόσα πολλά χρόνια σκληρής δουλειάς, πάντα αγαπούσα αυτήν την αίσθηση της αγάπης και της ασφάλειας που ένιωθα όταν κρατιόμασταν χέρι-χέρι. Τώρα, τόσα χρόνια μετά, το χέρι του είναι απαλό και μοιάζει μικρό και αδύναμο όταν το κρατώ, όμως η αίσθηση της αγάπης που νιώθω παραμένει ίδια.
Όλα εκείνα τα χρόνια, όταν με έπαιρνε από το χέρι και με ξεναγούσε στην παλιά πόλη, ήταν ένας άνδρας με αποφασιστικότητα, επιτυχία και σθένος. Ήταν κομψός, όπως πάντα, φορώντας το καλοσιδερωμένο του παντελόνι και το κομψό του πουκάμισο. Εγώ ήμουν ένα μικρό ατημέλητο παιδί με στριφογυριστές πλεξίδες, με ένα αδέξιο περπάτημα, φορώντας τα σκονισμένα σανδάλια μου. Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί βρισκόμασταν μόνοι μας στην παλιά πόλη εκείνη την ημέρα. Ήταν κοντά στο Πάσχα και ήταν η πρώτη μου φορά που θα γιόρταζα το Πάσχα στην Κύπρο. Περάσαμε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο, όπου μου μιλούσε για τις χαμένες του ευκαιρίες και για τους «ήρωες» των αγώνων του παρελθόντος. Όταν περνώ τώρα από το Παγκύπριο, αναρωτιέμαι τί θα είχε συμβεί αν του είχαν δοθεί εκείνες οι ευκαιρίες. Κάθε φορά που επιστρέφω στην περιοχή είναι αλλαγμένη. Όταν έφερα για πρώτη φορά τον Μαρκ (περίπου 15 χρόνια πριν) τα σπίτια ήταν ετοιμόρροπα και ερειπωμένα. Τώρα, όταν πηγαίνουμε με τα παιδιά για περίπατο στο κέντρο, πολλά από τα σπίτια έχουν σουλουπωθεί και μοιάζουν σαν καινούργια.
Λίγο πιο πέρα, βρισκόμαστε στην Αρχιεπισκοπή και στο πελώριο άγαλμα του Μακαρίου – δεν είμαι σίγουρη αν υπήρχε εκεί από τότε, αλλά στη μνήμη μου βρίσκεται από πάντα εκεί. Συνεχίζοντας προς το κέντρο της πόλης, άκουσα έναν άντρα να φωνάζει «τριαντάφυλλο, λεμόνι» και είδα τον μπαμπά να χαμογελά. «Είναι ο κύριος Αντώνης» μου είπε, «πουλά παγωτό στην πόλη από πάντα». Καθώς πλησιάσαμε είδα έναν ηλικιωμένο άντρα, πάνω σε ένα ποδήλατο, με ένα μεγάλο κυλινδρικό δοχείο στο μπροστινό μέρος. Κοίταξα τον μπαμπά και μου χαμογέλασε ξανά σφίγγοντάς μου το χέρι. Λίγα λεπτά αργότερα κρατούσαμε τα σορμπέ μας τριγυρνώντας στην πόλη – αυτός λεμόνι, και εγώ τριαντάφυλλο. Τον πετύχαμε ξανά την πρώτη φορά που ο Μαρκ ήρθε στη Λευκωσία αλλά όταν ήρθαν τα παιδιά δεν περιφερόταν πλέον με το ποδήλατο του στην πόλη, και έτσι αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν με παγωτό από την παγωταρία. Οι γεύσεις ωστόσο παραμένουν το ίδιο καλές.
Καθώς περνούσαμε την Ερμού, ο μπαμπάς μου εξήγησε πως κάποτε ήταν ο πιο πολυσύχναστος και ο πιο σημαντικός δρόμος της πόλης. Δεν μπορούσα να τον πιστέψω και ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς θα ήταν η Λευκωσία χωρίς σύνορα, συρματοπλέγματα και ουδέτερη ζώνη. Η Ερμού πλέον αποκτά ξανά τη ζωντάνια της, αλλά παραμένει κομμένη στα δυο από την «πράσινη γραμμή» και τα τσουβάλια, τα οποία θυμάμαι να βρίσκονται εκεί όλα αυτά τα χρόνια. Άραγε θα μπορέσουν ποτέ τα παιδιά ή εγώ να την δούμε όπως τη θυμάται ο μπαμπάς από τα νιάτα του;
Καθώς στρίψαμε σε άλλη γωνιά, μου έδειξε την εκκλησία της Φανερωμένης και τα Τρία Φανάρια. Λατρεύω που αυτό το καφενείο ακόμα μοιάζει ίδιο με τότε, και που τα παιδιά μου παίρνουν μια ιδέα από τη Λευκωσία του παρελθόντος, κάθε φορά που πηγαίνουμε εκεί για κουλουράκια και γάλα τριαντάφυλλο. Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνη την ημέρα αλλά δεν ξέρω αν ο μπαμπάς μου τη θυμάται.
Καθώς μεγαλώνει, το παρελθόν είναι πιο οικείο από το παρόν και η Λευκωσία παραμένει μια σταθερή αξία για αυτόν και μέσα από αυτόν, και για μένα».

Πηγή: philenews

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...