To Top
Επόμενο
Προηγούμενο
Welcome Back Mega: Οκτώ ξεχασμένα διαμάντια που φωνάζουν για reboot
ΑΡΧΙΚΗSTAYING IN ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ • Welcome Back Mega: Οκτώ ξεχασμένα διαμάντια που φωνάζουν για...
  24 Φεβρουαρίου 2020, 6:30 πμ  
Το Mega επέστρεψε στον αέρα αν και όχι ακόμα στον κυπριακό, εκτός κι αν λάβετε υπόψη την πειρατική αναμετάδοση από τον Extra για την οποία ο Μαρινάκης απειλεί με μηνύσεις, κι εμείς το γιορτάζουμε επιλέγοντας μερικά χαμένα διαμάντια από την 30ή ιστορία του Μεγάλου Καναλιού που αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία με ένα reboot ή έστω επανασύσταση μέσω επαναλήψεων
 

Η Ελίζα και οι άλλοι (Mega, 1992)
Το πως αυτή η σειρά που συνδύαζε τα συγγραφικά ταλέντα του Αλέξανδρου Ρήγα και του Λευτέρη Παπαπέτρου με την πληθωρική περσόνα της Μίρκας Παπακωνσταντίνου, γλίστρησε στη χαραμάδα, είναι πραγματικά να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο. Ίσως γιατί έπρεπε το συγγραφικό δίδυμο να πάρει πρώτα τα σώβρακα της -τότε- AGB με τον τυφώνα «Ντόλτσε Βίτα» για να αναγνωριστεί το ταλέντο τους. Η Μίρκα υποδύεται την Λίζα του τίτλου που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον φανταστικό κόσμο που δημιουργεί από τις πολλές ταινίες που βλέπει - εύρημα που δίνει την αφορμή για πάμπολλες σινεφίλ αναφορές. Πολλά από τα στοιχεία που συναντάμε σε μεταγενέστερες δουλειές των Ρήγα-Παπαπέτρου είναι παρόντα, όπως π.χ. ότι ο χαρακτήρας της Ασπασίας Τζιτζικάκη είναι προφανώς το πρότυπο για την «Σάσα Παπαδήμα» (Κατιάνα Μπαλανίκα) του «Ντόλτσε Βίτα». Επίσης ήταν ο πρώτος κωμικός ρόλος της μέχρι τότε Μάρθας «Κλάψα» Βούρτση η οποία πραγματικά τα σπάει.
 
Η Ελίζα και οι άλλοι.

Αχ Ελένη (Mega, 1992)
Εντάξει, παίζει το ιδιόμορφο χιούμορ της πρωταγωνίστριας/σεναριογράφου Ελένης Ράντου να φαντάζει σήμερα λίγο ξεπερασμένο, όμως η “Ελένη” της βάζει κάτω πολλές σύγχρονες υποτίθεται κωμικές σειρές για τον απλούστατο λόγο ότι είναι... εχμμμ... κωμική. Κάτι που δεν μπορείς να το πεις για τουλάχιστον τις οκτώ από τις δέκα της τελευταίας δεκαετίας που θέλουν να αποκαλούνται έτσι. Άσε που Αντωνόπουλος, Γεωργιάδου και Ρώπα κεντούν. Συν τα απίστευτα guests όπως ο Παπακωνσταντίνου ή ο συνεσταλμένος «κύριος Γιάννης Βαρθακούρης». Ένα reboot/sequel ξανά από τη Ράντου που να μας δείχνει πως είναι ο χαρακτήρας 30 χρόνια μετά νομίζω πως επιβάλλεται. 
 
Επιφάνεια (2001)
Το ομολογουμένως εντυπωσιακό ντεμπούτο του νεαρού σεναριογράφου Γιάννη Σκαραγκά που εδώ συνυπογράφει με την Ντίνα Κάσσου, είναι ένα καθαρόαιμο θρίλερ ίσως το μοναδικό στα ελληνικά τηλεοπτικά χρονικά, με μυστήριο, αίμα, φόνους, ανατροπές, διπλοπροδοσίες και καυτές σκηνές σεξ (και όχι ξενέρωτες δήθεν ερωτικές). Πολύ προχώ για την εποχή της και -εννοείται- υποτιμημένη, κινήθηκε κάτω από το ραντάρ για να αποκτήσει αργότερα ένα σχετικά μικρό cult following. Ίσως η μοναδική δραματική εβδομαδιαία σειρά που δεν επικεντρώνονταν σε ανιαρά ερωτικά τρίγωνα, νόθα παιδιά, ή δυσλειτουργικές οικογένειες αλλά σε έμπαζε στα ενδότερα της βιομηχανικής κατασκοπείας με έμφαση στη
θανάσιμη φιλοδοξία, την παράνοια και το έγκλημα. Δυστυχώς ο Σκαραγκάς (που έχει κι ένα μικρό ρόλο) αποδείχθηκε one hit wonder καθώς αργότερα αναλώθηκε σε ανοησίες όπως τα “Ίχνη» και το «Είσαι πολύ αλήτης τελικά». Αν και στέκεται μια χαρά ακόμα και σήμερα, ένα remake με σημερινό καστ δεν ακούγεται κακή ιδέα.

Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη (1990)
Οι σειρές από βιβλία του μετρ του αστυνομικού μυθιστορήματος Γιάννη Μαρή ήταν all the rage στην ΕΡΤ των late 80s και το νεοσύστατο Mega έπρεπε να πατήσει πάνω σε γνώριμες συνταγές προκειμένου να σταθεί στα πόδια του. Αυτή εδώ βασίζεται στο μυθιστόρημα «Ζήτημα εμπιστοσύνης» και διαθέτει τον Ανδρέα Μπάρκουλη ως τυχοδιώκτη που δέχεται την πρόταση να πάρει τη θέση ενός άντρα που υποτίθεται ότι νοσηλεύεται σε κάποια νευρολογική κλινική της Ελβετίας με τον οποίο μοιάζει εκπληκτικά (ο Μπονσαλέντης του τίτλου) και υποπτεύεται ότι μπορεί να έχει δολοφονηθεί. Στη βίλα που εγκαθίσταται, ζει η όμορφη και μυστηριώδης γυναίκα του σωσία του με την οποία υπάρχει αμοιβαία έλξη όμως αργότερα βρίσκεται στραγγαλισμένη. Την υπόθεση αναλαμβάνει φυσικά ο αστυνόμος Μπέκας με τη μορφή του Σταύρου Ξενίδη που τον είχε υποδυθεί στον «Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα» το 1987 στην ΕΡΤ (και θα επαναλάβει για τελευταία φορά τον ρόλο δύο χρόνια αργότερα στη σειρά «Μια γυναίκα από το παρελθόν» του ΑΝΤ1). Αν υπάρχει ανάγκη για μία αναβίωση σειρών από έργα του Μαρή μία νέα εκδοχή του «Μπονσαλέντη» στο Mega θα ήταν μια καλή αρχή (κι ας κάνουμε πως οι «Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα» δεν υπήρξαν ποτέ).
 
Αχ Ελένη.
 
Ο 3ος Νόμος (2010)
Αν η «10η Εντολή» υπήρξε το peak των true crime σειρών του Πάνου Κοκκινόπουλου, ο «3ος νόμος» (ο τίτλος από τον νόμο δράσης-αντίδρασης του Νεύτωνα) ήταν αναμφίβολα το ναδίρ - και όχι βέβαια γιατί ήταν μια κακή σειρά. Όλα τα στοιχεία που μας έκαναν να λατρέψουμε τις προηγούμενες δουλειές στο είδος είναι παρόντα: ευφάνταστη σκηνοθεσία, κορυφαίες ερμηνείες, γαμάτο soundtrack και ιστορίες με εγκλήματα -κάποιες πραγματικές, άλλες θα μπορούσαν να είναι- που εγγυημένα μαυρίζουν την ψυχή. Η ατυχία της σειράς έγκειται καθαρά στο timing: βγήκε στις απαρχές της οικονομικής κρίσης και μάλιστα την ίδια περίοδο που το Mega ετοίμαζε το «Νησί», την ακριβότερη ελληνική σειρά στην ιστορία κόστους 4 εκ. ευρώ, μία παραγωγή που πέτυχε μεν αλλά σήμανε την αρχή του τέλους για το ιστορικό κανάλι που κατέρρευσε οικονομικά δύο χρόνια αργότερα. Όμως και από άποψης τηλεθέασης δεν τα πήγε ιδιαίτερα καλά, προφανώς γιατί επήλθε κορεσμός στο είδος ειδικά μετά το overkill της «10ης Εντολής» (που δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει σε επανάληψη στον Alpha). Αυτό και σε συνδυασμό με την έλλειψη χρημάτων από πλευράς καναλιού (που τα είχε επενδύσει όλα στο «Νησί») οδήγησε στο πρόωρο κόψιμο της σειράς η οποία ολοκληρώθηκε στα 13 επεισόδια, σηματοδοτώντας την πρώτη τρανταχτή αποτυχία του είδους. Ο Κοκκινόπουλος επέστρεψε στο είδος με το «Ου φονεύσεις» που διανύει ήδη τη δεύτερη σεζόν του στο Open οπότε τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να βγει αυτός ο ξεχασμένος σκελετός απ’ τη ντουλάπα. 
 
Φόνος χωρίς ταυτότητα (1990)
Αυτή η ανεκδιήγητη καλτιά είναι υποτίθεται «κανονική» σειρά μυστηρίου και αγωνίας με δολοφονίες, βιομηχανική κατασκοπεία, πράκτορες, μυστικά υπερόπλα και αδίστακτες πολυεθνικές, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για μια από τις πιο σπαρταριστές κωμωδίες που γυρίστηκαν ποτέ - αν και είμαι σίγουρος πως αυτό ΔΕΝ ήταν στις προθέσεις των δημιουργών! Μια ματιά μόνο στις διάφορες χώρες που εμφανίζονται σε βίντεο(!) στο background όταν κάποιος χαρακτήρας είναι στο εξωτερικό ή το “σούπερ όπλο” που μοιάζει με απλό στυλό και αρκεί να το στρέψεις σε κάποιον για να τον αφήσεις στον τόπο, και αμέσως καταλαβαίνεις ότι ανακάλυψες ένα καλτ τηλεοπτικό διαμάντι που όμοιό του δεν έχει εμφανιστεί ξανά (πέρα ίσως από τις μεταγενέστερες «Σύμπλεγμα της αράχνης» και «Κραυγή» από κανάλια της Καβάλας). Φωνάζει για reboot (αν και σίγουρα δεν θα διατηρήσει την trash αισθητική της βιντεοκασέτας και τις αθέλητα ξεκαρδιστικές σκηνές της) αν και αποτελεί remake της σειράς «Σκοτεινές δυνάμεις»  της ΕΡΤ από το 1976 (η οποία δεν διασώζεται).
 
Ο κακός Βεζύρης (1997)
Η μοναδική σειρά που έγραψε το συγγραφικό δίδυμο Χάρης Ρώμας - Άννα Χατζησοφιά για το Mega είναι ταυτόχρονα και η πιο underrated δουλειά του, καθώς δεν απόλαυσε την τεράστια δημοτικότητα άλλων σειρών τους, ούτε φυσικά κάηκε η κόπια της από τις αμέτρητες επαναλήψεις (προβλήθηκε ελάχιστα έκτοτε). Κακώς βέβαια, γιατί παραμένει μια από τις αστειότερες, με τον Ρώμα να κεντά στο ρόλο του γενικού γραμματέα του ΥΠΕΧΩΔΕ Κλέωνος Βεζύρη που εποφθαλμιά τη θέση του υπουργού (ο αξέχαστος Χρήστος Ευθυμίου), γνώριμους χαρακτήρες και καταστάσεις του Ρωμα-ϊκού σύμπαντος (όπως η βλάχα σύζυγος υπουργού της Μαρίας Γεωργιάδου), καυστικό πολιτικό σχόλιο (το κόμμα ΝΑΚΑ που ανήκουν υπουργός και Βεζύρης βασίστηκε στο ΠΑΣΟΚ, μέχρι και τα κεντρικά είναι στη «Σπυρίδωνος Τρικούπη»), επικαιρότητα, διασκεδαστικά guests και πάμπολλες ποπ αναφορές (ο αποθανών υπουργός που αντικατέστησε ο Ευθυμίου ήταν ο Μαυρογιαλούρος του Λάμπρου Κωνσταντάρα απ’ το «Υπάρχει και φιλότιμο» στον οποίο και είναι αφιερωμένη η σειρά). Τώρα που οι δυο τους πήραν φόρα με τα reboot (βλ. «Καφέ της Χαράς») μήπως ήρθε η στιγμή της δικαίωσης και αυτού του παραγνωρισμένου διαμαντιού;
 
Το ροζ συννεφάκι.

 
Το Ροζ Συννεφάκι (1995)
Πολύ πριν πιάσει την καλή με τα σαπούνια των Αντρέα Γεωργίου - Κούλη Νικολάου, η σεναριογράφος Βάνα Δημητρίου πάσχιζε να κάνει όνομα στην κωμωδία. Η πρώτη της απόπειρα στο Mega (το λησμονημένο «Κατάσταση φραπέ» την άνοιξη του 1995) δεν πέτυχε, όμως το follow up της επόμενη σεζόν ήταν αυτή η αρκετά προχώ για την εποχή της κωμωδία όπου τέσσερις τριανταφεύγα φιλενάδες (Έλντα Πανοπούλου, Αθηνά Ζαφόλια, Νατάσα Τσακαρισιάνου
και η προσωπική αγαπημένη Τατιάνα Λύγαρη) ανακαλύπτουν την ίδια μέρα ότι τις απατούν οι άντρες τους και αποφασίζουν να ανοίξουν το νάιτ κλαμπ του τίτλου με ανδρικό στριπτίζ. Από τις λίγες σειρές με αρκετά τολμηρό για την εποχή περιεχόμενο που έθιγε -έστω και επιφανειακά- θέματα ταμπού όπως η γυναικεία σεξουαλικότητα (και μιλάμε για τρία ολόκληρα χρόνια πριν το «Sex and the City»). Βέβαια δεν απέφυγε τις κακοτοπιές (όπως η γκέι καρικατούρα του Περικλή Αλμπάνη να επαναλαμβάνει ad nauseam τη φράση «μου’ ρθε ο θάνατος») και μια αχρείαστη δεύτερη σεζόν, όμως θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τη Δημητρίου να επιστρέφει σε ένα είδος που έπρεπε να του δώσει ακόμα μια ευκαιρία.

 
Περιοδικό TV Mania, τεύχος 1317.
 
  Μαρίνος Νομικός   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...