To Top
10:40 Δευτέρα
6 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
«Σας αποκαλούν αγγέλους όμως εσείς απλά κάνετε τη δουλειά σας»
ΑΡΧΙΚΗΕΙΔΗΣΕΙΣΚΟΣΜΟΣ • «Σας αποκαλούν αγγέλους όμως εσείς απλά κάνετε τη δουλειά σας»
  27 Μαρτίου 2020, 5:03 πμ  
«Χιλιάδες αθώοι υποφέρουν μέσα στη μοναξιά τους. Σβήνουν χωρίς να έχουν κοντά τους τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Σ’ έχω δει να κλαις σιωπηλά. Ήθελα πολύ να σε σφίξω δυνατά για να σε ηρεμήσω, να σε ενθαρρύνω. Μακάρι μόνο να μπορούσα. Σε έχω δει να γυρνάς σπίτι εξαντλημένη και αναστατωμένη, μετά από μια ατελείωτη μέρα στη δουλειά. Το πρόσωπο χαραγμένο από την κούραση, χωρίς χαμόγελο, τα μάτια να γυαλίζουν, το βλέμμα καλυμμένο από μια σκιά ανέκφραστη. Κουβαλώντας τα σημάδια της μάσκας και των προστατευτικών γυαλιών. Ελάχιστη θέληση για ομιλία. Μόνο η επιθυμία για ένα ζεστό μπάνιο, για να φύγει η ένταση, να γλιστρήσουν μακριά οι αρνητικές σκέψεις, να πλύνεις τις πληγές μιας μακράς μάχης. Σε έχω δει να κλαις σιωπηλά. Ήθελα πολύ να σε σφίξω δυνατά για να σε ηρεμήσω, να σε ενθαρρύνω. Θα ήθελα να μπορούσα να σε σφίξω στα χέρια μου αυτά τα κρύα πρωινά της άνοιξης. Μακάρι μόνο να μπορούσα. Ούτε ένα χάδι για να μπορέσω να απομακρύνω τον πόνο σου».
 
Έτσι ξεκινά το γράμμα του Μάρκο Τροβάτο, εκδότη μιας τοπικής εφημερίδας προς τη σύζυγό του Σάρα, η οποία είναι νοσοκόμα, σε ένα από νοσηλευτήρια της Ιταλίας, που περιθάλπει ασθενείς της πανδημίας. Η επιστολή του γεμάτη πόνο αλλά και αγάπη καταγράφει τις δύσκολες στιγμές που περνά η χώρα. Όπως λέει αυτά που βιώνει η Ιταλία, του θυμίζουν τις διηγήσεις μεγαλύτερων όταν έλεγαν ιστορίες για τον πόλεμο. «Είναι και αυτός, άμα το δεις καθαρά, ένας πόλεμος. Ένας περίεργος πόλεμος με έναν εχθρό αόρατο. Όχι σε σένα. Εσύ τον βλέπεις καθημερινά μαζί με τους συναδέλφους σου καθώς αντιμετωπίζετε την επείγουσα κατάσταση στην πρώτη γραμμή. Καθημερινά στη μάχη ενάντια σε ένα άπιαστο κακό που μας έχει απομακρύνει από την ανάγκη μας να εκφράζουμε την αγάπη μας, που έχει απομακρύνει τα παιδάκια από τα ανθισμένα πάρκα, που έχει απλώσει μια απίστευτη βουβαμάρα πάνω από τις πόλεις μας».
 
«Η απειλητική αμφιβολία που έχει διαμελίσει τις οικογένειες, που διέλυσε κάθε ρουτίνα, που εξαφάνισε κάθε σταθερά στη ζωή μας, που από τη μια στιγμή στην άλλη, μας έκανε να αισθανθούμε ευάλωτοι και εύθραυστοι, εμβολιάζοντας με τρόμο τις ζωές μας. Ο ιός που αφαιρεί την αναπνοή, εκείνο το ίχνος ελπίδας που σβήνει όπως το κερί μέσα στη νύχτα. Χιλιάδες οι αθώοι που υποφέρουν μέσα στη μοναξιά τους. Σβήνουν χωρίς να έχουν κοντά τους τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Χωρίς μια χειρονομία οίκτου, ένα τελευταίο αντίο. Χωρίς κηδεία. Μόνο εσείς, με τη δική σας συμπαράσταση, τους συνοδεύετε στο τελευταίο τους ταξίδι.
 
Νιώθετε μέσα σας την πάλη και την τιμωρία του να είσαι ηττημένος. Μα δεν τα παρατάτε. Σας αποκαλούνε ήρωες, αγγέλους. Σίγουρα σας αξίζουν ευγνωμοσύνη και χειροκροτήματα. Όμως είστε γυναίκες και άντρες που ασκούν το λειτούργημα τους. Όπως πάντα. Μόνο που σήμερα οι συνάνθρωποί μας καταλαβαίνουν πόσο σημαντικοί και πολύτιμοι είστε. Ποιός ξέρει αν θα συνεχίσουν να έχουν την ίδια άποψη και όταν η μπόρα περάσει και τα γκρίζα πρωινά τα οποία βιώνουμε θα είναι μόνο μια μακριά ανάμνηση. Εγώ σου υπόσχομαι ότι δεν θα το ξεχάσω. Όπως δεν θα ξεχάσω το εξαντλημένο σου βλέμμα, το βάρος της αγωνίας που παραμένει πάνω σου τα βράδια όταν κοιμάσαι. Θα ήθελα να σε απομακρύνω από αυτούς τους εφιάλτες, να σε πάρω μακριά από εδώ, σε μια παραλία αγκαλιασμένη από κύματα. Θα το πράξω αμέσως μόλις θα είναι εφικτό, όταν όλα αυτά θα έχουν τελειώσει. Είμαι τόσο περήφανος για σένα», καταλήγει η επιστολή.
 
Πηγή: Ο Φιλελεύθερος
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...