To Top
23:39 Τετάρτη
1 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Ανάλυση: Παίζουν το παιγνίδι της κατοχικής δύναμης
ΑΡΧΙΚΗΕΙΔΗΣΕΙΣΠΟΛΙΤΙΚΗ • Ανάλυση: Παίζουν το παιγνίδι της κατοχικής δύναμης
  23 Φεβρουαρίου 2020, 8:00 πμ  
Μα είναι πολιτικό σκηνικό αυτό; Είναι πολιτικό προσωπικό μίας σοβαρής χώρας; Παίζουν ζουρνά οι ισλαμιστές της Τουρκίας και χορεύουν οι πολιτικοί, αλλά και οι δημοσιογράφοι στην Κύπρο. Δεν ντρέπονται καθόλου πια;

Με την επαναφορά του ερωτήματος, αν χάθηκε η λύση στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, αποπροσανατολίστηκαν όλοι, αλληλοκατηγορούνται και παίζουν έτσι το παιγνίδι της κατοχικής δύναμης και του όποιου Μουσταφά Ακιντζί, που κινείται αριστοτεχνικά ως αριστερό…«εξτρέμ» της τουρκικής ομάδας κρούσης. Τον βάζουν μπροστά, λέει και πέντε μαλαγανιές, και γίνεται παινικός: στις ελεύθερες περιοχές και στην Αθήνα χειροκροτούν ως να βάζει γκολ ο ΑΠΟΕΛ ή η Ομόνοια, και όλα γίνονται όπως τα επιθυμεί η Άγκυρα.

Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι όλη αυτή η ιστορία για τη λύση που χάθηκε στο Κραν Μοντανά είναι ένα τουρκικό εφεύρημα. Την πάτησαν πρώτα το ΑΚΕΛ και ο γενικός του γραμματέας, όταν πίστεψαν τον φιλότουρκο Νορβηγό, Έσπερ Άιντε, και στη συνέχεια παρουσιάστηκε ένα βρόμικο αφήγημα, το οποίο φεύγει και επανέρχεται όταν πρέπει να πιεστεί και να εκβιαστεί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης. 

Βεβαίως, ευθύνεται ο ίδιος που δεν ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Και το χειρότερο είναι ότι δέχεται αυτή την επίθεση, που ιδιωτικά ο ίδιος χαρακτηρίζει άθλια «προδοσία», από ανθρώπους με τους οποίους σκέφτεται το ίδιο στο Κυπριακό: τους ακελικούς, που είναι συνέταιροί του στη φιλοτουρκική διευθέτηση της ρατσιστικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Απέναντί του βρίσκονται και «παράγοντες», με τους οποίους συνεργάστηκε εναντίον μας, από την εποχή της προεδρίας του ΔΗΣΥ. Με λίγα λόγια, όλος ο συρφετός του 2004, του οποίου ηγήθηκε τότε στο δημοψήφισμα ο κ. Αναστασιάδης, τον καθυβρίζει και του προσάπτει μία τρομερή κατηγορία: ότι η λύση είχε σχεδόν επιτευχθεί στο Κραν Μοντανά και ο ίδιος την κλότσησε και την απέρριψε. Καλά να του κάνουν. Τα θέλει και τα παθαίνει…

Εάν οι σημερινοί κατήγοροί του -και… χθεσινοί υποστηρικτές του- λένε την αλήθεια, τότε πρέπει να απολογηθεί στον κυπριακό λαό. Εάν είναι ψεύτες -όπως ο ίδιος υποστηρίζει ιδιωτικά- επίσης να το ανακοινώσει στον λαό. Διότι στο τέλος η σιωπή του μπορεί να σημαίνει και ενοχή. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι όλη τούτη η υπόθεση είναι ένα προπαγανδιστικό εργαλείο των Τούρκων. Θυμάμαι τότε στο Κραν Μοντανά, ότι το απόγευμα πριν την κατάρρευση, έπαιξε ένα απαίσιο παιγνίδι η μουσίτσα ο Άιντε. Ο εκπρόσωπός του, ο οποίος ζούσε σε ένα… παράλληλο σύμπαν, έδωσε σε φιλικούς δημοσιογράφους φωτοτυπία ενός κειμένου το οποίο υποτίθεται πως ήταν το τελικό ανακοινωθέν. Δημιουργήθηκε μία ατμόσφαιρα «πανηγυρική» ότι η λύση έρχεται… Μόνο που δεν ήρθε ποτέ, διότι η Τουρκία απαιτούσε αυτό που αναφέρει η τελευταία ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών. Δεν δέχεται την κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων, δεν δέχεται την αποχώρηση του κατοχικού στρατού, απορρίπτει και την κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων.

Είχαμε συζητήσει τότε τις πληροφορίες με μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας, η οποία συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις του Κραν Μοντανά, υπό την ηγεσία του τότε υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, για τον οποίο υπογραμμίζω ότι έσωσε την Κύπρο. Ό,τι άλλο λέγεται είναι απέραντη βλακεία… Τα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας κατηγορητικά απέρριψαν ότι βρεθήκαμε κοντά σε λύση. Αντίθετα, μας είχαν πει την αλήθεια, χωρίς μα και μου… Η Τουρκία επέμενε στις πάγιες θέσεις της και δεν δεχόταν τίποτα στα θέματα της ασφάλειας. Πρόκειται για μία πολιτική απάτη. Και είναι λυπηρό ότι συμμετέχουν στο παιγνίδι αυτό, εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, και Ελληνοκύπριοι πολιτικοί. Διότι δεν είναι μόνο το ΑΚΕΛ που άθελά(;), ελπίζω, γίνεται όχημα για την παρουσίαση αυτού του άθλιου ψέματος. Είναι και αρκετοί νεοφιλελεύθεροι του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ), που άλωσαν το κόμμα της «εθνικοφροσύνης» και το μετέτρεψαν σε ένα μείγμα οπαδών της «όποιας λύσης» και εθνικιστών, που ακόμα ονειρεύονται να παν στην… Πόλη! 

Ο κ. Αναστασιάδης κατάφερε το αδιανόητο: Να «τρώει» ξύλο απ’ όλους. Διότι αποφεύγει να αδειάσει τους συνεταίρους του στο Κυπριακό, αλλά και για έναν άλλο λόγο: Οι υποθέσεις διαφθοράς αγγίζουν και τον ίδιο, όσο και να το αρνείται και να μην το παραδέχεται. Και δυστυχώς για τον Πρόεδρο της Κύπρου, η διαφθορά χρησιμοποιείται για να εκβιάζεται. Και είναι ένα θέμα που πρέπει να ξαναδεί όσο και να τον ενοχλεί. Διότι δεν μπορεί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας να πάει σε καμία διαπραγμάτευση υπό εκβιασμό. Η κοινωνία στην  Κύπρο έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται. Η διαφθορά την ενοχλεί και λόγω αυτής ο πολιτικός κόσμος είναι απαξιωμένος στα μάτια των πολιτών.

Αντιλαμβάνομαι, από αυτά που λέγονται και ακούγονται, ότι ο κ. Αναστασιάδης αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή μία άνευ προηγουμένου πολεμική από ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε για να επιβάλουν το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν στον Κυπριακό Ελληνισμό. Απέτυχαν τότε και έφαγαν μία καραμπινάτη ήττα από τους πολίτες. Η συνεργασία του Προέδρου της Κύπρου με τους «φιλοανανιστές» συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές της πρώτης του προεδρικής θητείας. Τι συνέβη μεταξύ τους ουδείς γνωρίζει. 

Στην πορεία ευεργέτησε τους σημερινούς πολέμιούς του. Με θέσεις και πολλά χρήματα -εννοώ μέσω των διορισμών τους, για να μην παρεξηγηθώ. Άλλοι στη θέση τους θα τον υμνούσαν και θα τον υποστήριζαν με νύχια και με δόντια. Πού χάλασε η δουλειά δεν το γνωρίζω.

Αλλά οι πολίτες που βλέπουν αυτά τα χάλια αναρωτιούνται δικαιολογημένα: Γιατί ο κ. Αναστασιάδης δεν τους αποκηρύσσει; Γιατί δεν ομολογεί στον λαό ότι είναι υπό εκβιασμό; Σε άλλες, σοβαρές χώρες, δεν θα μπορούσε να κυβερνήσει ούτε μέρα. Είναι αδιανόητο αυτό που συμβαίνει…
 
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
 
Επανέρχομαι στο θέμα της διαφθοράς, διότι, αν δεν παταχθεί, θα μπορούσε να οδηγήσει την Κύπρο ξανά στα γρανάζια του Μνημονίου και της σκληρής επιτήρησης του ΔΝΤ και των ευρωπαϊκών μηχανισμών. Η Κύπρος κυριαρχείται από τη διαφθορά της πολιτικής και οικονομικής ελίτ. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να το κατανοήσει κανείς. Ένα γύρο να κάνει οποιοσδήποτε στη Λευκωσία συναντά τη διαφθορά παντού. Είναι και αυτό το στυλάκι που έχουν μερικοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες. Νιώθουν untouchable όπως τους μαφιόζους: ότι δεν μπορεί να τους αγγίξει κανείς.
 
Βρέθηκα πρόσφατα σε κεντρικό ξενοδοχείο της Λευκωσίας και νόμισα πως ήμουν στα καταγώγια του Μπρούκλιν, όπου συναντώνται και συνεδριάζουν οι Ιταλοί μαφιόζοι. Όλα αυτά δεν τα βλέπει ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και δεν μιλούμε για μία διαμάχη μεταξύ πρώην συνεταίρων δικηγόρων, λογιστών και λοιπών! Είναι ένας πόλεμος εξόντωσης που θα επηρεάσει και το εθνικό θέμα της Κύπρου. Εντοπίζουμε ένα απύθμενο μίσος μεταξύ των πρώην «συνεταίρων» υποστηρικτών του φιλοτουρκικού σχεδίου Ανάν.
 
Και αναγκαστικά θα επανέλθουμε. Η διαμάχη για το τι έγινε -και τι δεν έγινε- στο Κραν Μοντανά δεν είναι ένα πολιτικό και δημοσιογραφικό
πυροτέχνημα. Είναι η αιχμή του δόρατος για παράδοση της Κύπρου στην κατοχική δύναμη και στον λαίμαργο Ταγίπ Ερντογάν.
  Μιχάλης Ιγνατίου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...