To Top
05:45 Παρασκευή
28 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Μαρίνος Σιζόπουλος: Ο θριαμβευτής
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Μαρίνος Σιζόπουλος: Ο θριαμβευτής
  14 Μαΐου 2017, 11:45 πμ  

Το μητρώο μελών της ΕΔΕΚ περιλαμβάνει περί τα 9.000 μέλη. Τόσοι ήταν όσοι είχαν δικαίωμα ψήφου στις εσωκομματικές εκλογές της περασμένης Κυριακής. Ωστόσο, τα ενεργά μέλη, δηλαδή αυτά που δεν αποστασιοποιήθηκαν, αδρανοποιήθηκαν ή μετανάστευσαν στο εξωτερικό, υπολογίζονται κοντά στις 6.500. Από τους ενεργούς ΕΔΕΚίτες, λοιπόν, στο προχθεσινό συνέδριο που επανεξέλεξε τον Μαρίνο Σιζόπουλο στην προεδρία του κόμματος, μόνο 3.185 έδειξαν προθυμία να ρίξουν τα μαλλιά τους πίσω. Δηλαδή, οι μισοί. Η νίκη, ωστόσο, του Μαρίνου Σιζόπουλου ήταν θριαμβευτική. Θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει και... εθναρχική! Το 84% που εξασφάλισε, και το οποίο συζητήθηκε στον τύπο και στα social media, ήταν όντως μια καθαρή νίκη, που τον καθιστά κυρίαρχο στο κόμμα, χωρίς καμιά ουσιαστική αντιπολίτευση –που αν υπάρχει, ποιεί την νήσσαν– και ήταν σαφώς και μια έγκριση, μια επιδοκιμασία των χειρισμών του για τις προεδρικές του 2018.

Επί της ουσίας, βεβαίως, το «θριαμβευτικό 84%» του 2017 δεν διαφέρει και πολύ από το 60% που τον ανέδειξε στην προεδρία της ΕΔΕΚ πριν από δύο χρόνια, τον Μάρτιο του 2015. Για να ακριβολογούμε, μιλάμε για μόλις 98 ψήφους διαφορά. Τότε, το 2015, με ανθυποψήφιο τον Γιώργο Βαρνάβα, ο Μαρίνος Σιζόπουλος ψηφίστηκε από 2.514 μέλη. Την περασμένη Κυριακή, από 2.612. Δεδομένου δε ότι το 2015 προσήλθαν στην ψηφοφορία 1047 μέλη περισσότερα απ’ όσα συμμετείχαν σ’ αυτή της περασμένης βδομάδας (4.232 σε σχέση με 3.185), θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι τελικά η νίκη του Μαρίνου Σιζόπουλου δεν ήταν και τόσο θριαμβευτική όπως φάνηκε ή παρουσιάστηκε. Απεναντίας, θα μπορούσε να εξαχθεί το κάθε άλλο παρά αυθαίρετο συμπέρασμα ότι το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ σταδιακά συρρικνώνεται στο μέγεθος του Μαρίνου Σιζόπουλου. Και ότι οι διαφωνούντες, αντί να παραμένουν και να ασκούν αντιπολίτευση, προτιμούν είτε να απέχουν, είτε σιγά-σιγά να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια.  

Άλλωστε, η ρήξη μεταξύ πολιτών και ηγεσίας, η αποστασιοποίηση, αν προτιμάτε, μελών και απλών ψηφοφόρων από το κόμμα που ίδρυσε ο Βάσος Λυσσαρίδης, είχε γίνει έκδηλα εμφανής κατά τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων, τόσο στις ευρωεκλογές του 2014, με πρόεδρο τότε τον Γιαννάκη Ομήρου, όσο και στις βουλευτικές του 2016. Θυμίζω ότι στις ευρωεκλογές το ποσοστό της ΕΔΕΚ επί του συνόλου του πληθυσμού ήταν κατιτίς παραπάνω από 3%, άσχετα αν η κάλπη έδειξε 7.68%. Κι αυτό, παρακαλώ, μαζί με τους Οικολόγους. Στους οποίους οφείλει ο Δημήτρης Παπαδάκης την παρουσία του στη Ευρωβουλή. Γι’ αυτό και δέχτηκαν και τα ειρωνικά σχόλια του Σίμου Αγγελίδη της Συμμαχίας Πολιτών –του κόμματος που δεν θα έκανε ο υποψήφιός τους το 2013– ο οποίος από τηλεοράσεως σημείωνε ότι «αυτή τη στιγμή η Συμμαχία Πολιτών έχει ξεπεράσει την ΕΔΕΚ, αν της αφαιρέσεις το ποσοστό των Οικολόγων». Στις δε βουλευτικές εκλογές του 2016, η ΕΔΕΚ απώλεσε πέραν των 14 χιλιάδων ψηφοφόρων σε σύγκριση με τις βουλευτικές του 2011, με τη μεγαλύτερη απώλεια να καταγράφεται στη Λεμεσό, την πόλη του Μαρίνου Σιζόπουλου, όπου έχασε περίπου 7%, ενώ ο ίδιος ο Σιζόπουλος καρδιοχτύπησε μέχρι να εξασφαλίσει την έδρα. 

Οι λόγοι, τώρα, που οι ΕΔΕΚίτες αποστασιοποιούνται από το κόμμα τους είναι πολλοί. Ένας από αυτούς, κατά την εκτίμησή μου πάντα, είναι η σκληρή γραμμή που το κόμμα επέλεξε να ακολουθήσει στο Κυπριακό αμέσως μετά την εκλογή Σιζόπουλου, εξοστρακίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τους μετριοπαθείς. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες ανακοινώσεις του κόμματος, σε διάστημα δύο χρόνων, λένε πολλά. Μόλις στις 27 Αυγούστου του 2013, η ΕΔΕΚ καλούσε με ανακοίνωσή της τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να διαμηνύσει προς τον γ.γ. του ΟΗΕ τα εξής: «Οποιαδήποτε μελλοντική διαπραγματευτική διαδικασία θα πρέπει να στηρίζεται σε σαφή και αποκρυσταλλωμένη διαπραγματευτική βάση μη επιδεχόμενη οποιασδήποτε αμφισβήτησης. Έτσι όπως προβλεπόταν από τη συμφωνία της 8ης Ιουλίου». Ποια ήταν η αποκρυσταλλωμένη διαπραγματευτική βάση της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου η οποία δεν θα έπρεπε να επιδέχεται οποιασδήποτε αμφισβήτησης κατά την ΕΔΕΚ; «Δέσμευση για την επανένωση της Κύπρου με βάση μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία και πολιτική ισότητα, όπως καθορίζεται στα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας». Δύο χρόνια μετά, ωστόσο, τον Μάιο του 2015, η κεντρική επιτροπή της ΕΔΕΚ αποφάσιζε «ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί τη ΔΔΟ ούτε ως ονοματολογία, ούτε ως περιεχόμενο της λύσης του Κυπριακού». Ένας δεύτερος παράγοντας είναι η αδυναμία της να αποκτήσει ρόλο στα θέματα κοινωνικής πολιτικής. Ως σοσιαλδημοκρατικό κόμμα απέτυχε παταγωδώς να εκμεταλλευτεί τις μνημονιακές εποχές που βίωσε η Κύπρος και να αρθρώσει λόγο στα καθημερινά προβλήματα του κόσμου. Η ατζέντα της περιστρεφόταν πάντοτε γύρω από το Κυπριακό. Ένας τρίτος λόγος, ίσως ο πιο σοβαρός, που στο μέλλον θα απομακρύνει όσους μετριοπαθείς αντέχουν ακόμα, είναι η διολίσθηση της ρητορικής της προς τον... εθνικοσοσιαλισμό. Στις 18 Ιανουαρίου του 2015, κλείνοντας ένα άρθρο στο οποίο ασκούσαμε έντονη κριτική στον επί 13 χρόνια παραιτηθέντα από την προεδρία της ΕΔΕΚ Γιαννάκη Ομήρου –έναν μικρό, χωρίς ουσία και όραμα πολιτικό–γράφαμε τα εξής: «Δεν θέλω να είμαι ισοπεδωτικός. Ο Γιαννάκης Ομήρου δεν διαφέρει από άλλους πολιτικούς μας ηγέτες που έμαθαν πρώτα να πυροβολούν και μετά να σημαδεύουν, γι’ αυτό και είμαστε εδώ που είμαστε σήμερα. Ούτε έχω καμία αμφιβολία πως θα λουστούμε τώρα στη μάπα τον κάθε καμουφλαρισμένο εθνικοσοσιαλιστή. Το κλίμα, άλλωστε, είναι ευνοϊκό για να καρποφορήσει». Όποιος διαβάσει τη δήθεν καταδικαστική ανακοίνωση που εξέδωσε για τα έκτροπα στη Λεμεσό και όποιος θυμηθεί όσα δήλωνε ο Μαρίνος Σιζόπουλος όταν κάποιοι τραμπούκοι χοροπηδούσαν και βανδάλιζαν τα αυτοκίνητα Τουρκοκυπρίων, θα καταλάβει τι ακριβώς εννοώ. Και όσο κι αν ενοχλεί, η κάλυψη, το ξέπλυμα ή η ωραιοποίηση φασιστικών ενεργειών δεν είναι ίδιον ενός σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. 

Πέραν των πιο πάνω, ρόλο ασφαλώς διαδραματίζει και ο ίδιος ο Μαρίνος Σιζόπουλος ως πρόσωπο. Ο οποίος, αν και πρωτοκλασάτο στέλεχος και προβεβλημένο όσο κανένα άλλο, δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα λαοφιλής. Κι αυτό φάνηκε στο παρελθόν, τόσο σε εκλογικές αναμετρήσεις όσο και σε δημοσκοπήσεις δημοφιλίας. Στη Βουλή μπήκε μετά την υπουργοποίηση του Δώρου Θεοδώρου. Εκλέγηκε μια φορά το 2006, το 2011 απέτυχε, ενώ το 2016 εξασφάλισε την έδρα με χίλια δυο βάσανα. Σε έρευνα δε που πραγματοποίησε για λογαριασμό του «Σίγμα» τον Φεβρουάριο του 2016 η εταιρία Prime Market Researchand Consulting, ο κόσμος τον ανέδειξε ως τον πιο αντιπαθητικό πολιτικό, χαρίζοντάς του την πρωτιά της αρνητικής γνώμης με ποσοστό που έφτανε το 60%!

Εν κατακλείδι, με αυτά τα δεδομένα, το γεγονός ότι επέλεξε να δέσει την ΕΔΕΚ στο άρμα του Νικόλα Παπαδόπουλου και να τη μετατρέψει σ’ ένα μικρό ΔΗΚΟ –τουτέστιν «μερίδιο εξουσίας» και «έλεγχος διακυβέρνησης»– θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σε κάποιο βαθμό και ευφυές. Ίσον, επιβίωση.

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...