To Top
01:09 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Πληρώνοντας το τίμημα
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Πληρώνοντας το τίμημα
Τελευταία Ενημέρωση: 15 Ιουνίου 2017, 12:27 μμ

Για πολλούς ήταν αυτονόητο. Λειτουργούσε ως φυσιολογική εξέλιξη της προσωπικής τους ζωής, εκεί γύρω στα 30. Θα έδιναν κάποια λεφτά οι γονείς, θα μετρούσαν τις χιλιάδες του γάμου (από κόσμο που χαιρετούσε ένα τρίωρο και έδινε φακελάκια) και θα έκτιζαν ένα σπίτι, όπως όλα τα άλλα. Που για να χωρέσει στα μεγέθη της νοοτροπίας μας θα έπρεπε να κτιστεί μεγάλο. Με πολλά δωμάτια, άνετους χώρους, κήπους, γκαζόν, σοφίτες, πισίνες. Είχαμε μπει μάλιστα και σε σημαντικές λεπτομέρειες. Ψάχναμε «αστέρια» αρχιτέκτονες για να τα σχεδιάσουν κι ενημερωθήκαμε για τα τρομερά παιδιά του ντιζάιν ακριβοπληρώντας δημιουργίες τους, σε καρέκλες, φωτιστικά, καναπέδες. 

Πριν από την κρίση το φαινόμενο δεν έκανε ιδιαίτερους διαχωρισμούς κοινωνικού και οικονομικού στάτους. Ήταν αρκετό ένα μεγάλο δάνειο που θα υποχρέωνε το ζεύγος σε όλη του την επαγγελματική ζωή να καταβάλλει μια μηνιαία δόση στις τράπεζες. Ή, αν θέλετε, τον έναν τους –καλό– μισθό.  

Οι Κύπριοι κτίζουν σπίτια για να ζήσουν για πάντα και τρώνε πολύ, σαν να ‘ναι η τελευταία φορά… Με αυτή την  αυτοσαρκαστική πρόταση συνεχίζαμε στους ίδιους ρυθμούς, μέχρι τη μέρα της κρίσης. Τότε που το μπαλόνι έσκασε. Τα δάνεια όμως έμειναν, μαζί με τα σπίτια που πολλά νοικοκυριά αδυνατούσαν να συντηρήσουν.   

Πού θέλω να καταλήξω; Στο σήμερα και στην είδηση για τα σημάδια σταθεροποίησης και μικρής ανάκαμψης που παρουσιάζει ο τομέας των ακινήτων. Και αναρωτιέμαι πού σκοπεύουν να πάνε πάλι. Στις εξωφρενικές τιμές πριν το 2013; Ποιος θα αγοράζει αλήθεια; Με ποιο δάνειο; 

Αυτά τα τέσσερα χρόνια πάντως σημαντική πτώση τιμών, που να συμβαδίζουν με τις ανάγκες ενός μεσαίου –και κτυπημένου από την κρίση– νοικοκυριού, δεν είδαμε. Για πολλούς πια η στέγη πάνω απ’ το κεφάλι δεν μετριέται με πολλά τετραγωνικά. Αλλά με το πόσο εύκολα θα στριμωχτούν για να χωρέσουν σ’ ένα δυάρι ή ένα μικρό τριάρι. Αποτέλεσμα ότι και το –πεταμένα λεφτά, όπως χαρακτηρίζαμε– ενοίκιο έχει γίνει πια μια βασική επιλογή για πολλούς. 

Τα θέλω είναι φανερό πως έχουν αλλάξει, όπως και οι ανάγκες μιας γενιάς που έχει ήδη μάθει –θέλοντας και μη– να προστατεύει περισσότερο το πορτοφόλι της. Γιατί, με το μπαλόνι που έσκασε, χάθηκαν τελικά στον αέρα και αρκετές νοοτροπίες μιας κοινωνίας που το είχε, πολύ απλά, παρακάνει. 

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...