To Top
19:07 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Δύσκολοι αποχωρισμοί…  
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Δύσκολοι αποχωρισμοί…  
  21 Οκτωβρίου 2017, 10:15 πμ  

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή και μεγαλύτερο βάσανο ταυτόχρονα, για ένα δημοσιογράφο από την καθημερινή προσωπική στήλη σε μια εφημερίδα. Πόσο μάλλον σε μια ιστορική εφημερίδα, που ακόμη και σήμερα στους δύσκολους καιρούς για την έντυπη ενημέρωση παραμένει πρώτη, μακριά από τους ανταγωνιστές της. Στη στήλη λοιπόν για την οποία ο λόγος, «βοσκούσα ελεύθερα», χωρίς καμία παρέμβαση ποτέ από κανένα. Προσπάθησα να είμαι δίκαιη στις απόψεις που εξέφραζα, προσπάθησα να γράφω με καυστική και κριτική ματιά, χωρίς εμπάθειες. Προσπάθησα να δω την «άλλη πλευρά» των ειδήσεων και των καταστάσεων, γιατί πάντα υπάρχει και η άλλη πλευρά. Να ασκήσω κριτική στην εξουσία, στην αντιπολίτευση, στη Βουλή και τους υπουργούς, προσπάθησα επίσης να προβάλω τα βήματα που κάποιοι με κόπο κάνουν ώστε να πάει ο τόπος μπροστά. Αδίκησα, κάποιες φορές ορισμένους, αλλά ακόμη και όταν αυτό συνέβαινε, δεν το έκανα επί σκοπού, αλλά ίσως εν αγνοία μου. Πάντα με μια δόση χιούμορ, γινόταν η προσπάθεια, ώστε η κριτική να αντέχεται και από τους φίλους όσων σχολίαζα, αλλά και από τους επικριτές τους. 

Κάποιοι αντέχουν την κριτική 

Ποτέ δεν μίλησα στον αναγνώστη αφ’ υψηλού. Και παρά το γεγονός ότι είμαι δημοσιογράφος τα τελευταία 27 χρόνια,  ένα πράγμα προσπαθούσα να κάνω καθημερινά. Να γράφω ως αναγνώστρια των ειδήσεων...  Κι αυτό που έμαθα γράφοντας είναι πως υπάρχουν πολιτικοί που δέχονται την κριτική και άλλοι που δεν την αντέχουν. Αυτούς λοιπόν τους δεύτερους, πιστεύω πρέπει να προσέχουμε.  Αυτούς που όταν ένας δημοσιογράφος τους ασκήσει κριτική θα πάρουν τηλέφωνο όσο ψηλότερα μπορούν, ώστε να σου κλείσουν το στόμα. Άλλοι θα σου πουν την άποψή τους και θα αφήσουν σε σένα τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσεις. Υπάρχουν πολιτικοί που θα σε πάρουν για να σε καλοπιάσουν ή να σου βάλουν τις φωνές. Τέλος υπάρχουν και αυτοί που ό,τι και αν γράψεις δεν θα το πάρουν προσωπικά. Σκεφτείτε λοιπόν ποιοι είναι αυτοί που αξίζουν να μας κυβερνούν...  

Στους φίλους, που αφήνω… 
Θα θυμάμαι πάντα με τρυφερότητα την εποχή αυτή της ζωής μου, 21 χρόνια στον «Φιλελεύθερο» και απ' όλα τα πόστα. Από τη θέση του συντάκτη, του αρχισυντάκτη, από τα αγαπημένα μου περιοδικά, από τα βιβλία, τα sites, το ραδιόφωνο. Θα θυμάμαι πάντα όλους τους καλούς μου φίλους και όσους με βοήθησαν ή συνεργάστηκαν μαζί μου. Θα θυμάμαι τους αναγνώστες, ειδικά όσους μου τηλεφωνούσαν, μου έγραφαν επιστολές και email με τα σχόλια ή την κριτική τους, αλλά και τα καλά τους λόγια που με γέμιζαν με κίνητρο και απίστευτο κέφι καθημερινά.  Ποτέ δεν βαρέθηκα, δεν ρουτίνιασα  και ένιωθα πάντα τυχερή! Και για αυτό ευχαριστώ τον άνθρωπο που μου έδωσε την ευκαιρία. Αυτή η συνήθεια θα μου λείψει σίγουρα. Όμως στη ζωή, όσο κλισέ και αν ακούγεται, καλό είναι να προχωράμε… 

Το δώρο που δεν δωρίζεται 
Επειδή κάποιοι θα μας τρελάνουν, ας ξεκαθαρίσουμε για αρχή ότι υπάρχουν δώρα και δώρα. Υπάρχουν δώρα που είναι συμβολικά και υπάρχουν και άλλα που σε δεσμεύουν μια ζωή. ‘Ενα λουλούδι ας πούμε είναι ένα συμβολικό δώρο. Ένα βιβλίο επίσης, είναι συμβολικό δώρο. Ένα μονόπετρο αντίθετα, είναι ένα δώρο που σε δεσμεύει μια ζωή. Με τα δεσμά του γάμου, ας πούμε. 
Το ίδιο ισχύει όμως και για άλλα ακριβά δώρα, π.χ. για τα ακριβά ρολόγια. Για αυτό ας αφήσει το δούλεμα ο πρόεδρος της Βουλής  πως τάχα δεν καταλαβαίνει πού είναι το μεμπτό.  Γιατί πριν τρέξει να βάλει σε τάξη τους δημοσιογράφους  που και αυτοί δικαιούνται να περπατούν στη Βουλή, ας έβαζε κάποιο κώδικα ηθικής για τους ίδιους τους εκπροσώπους του λαού, ώστε τουλάχιστον να τηρούν τα αυτονόητα ή τα προσχήματα. Όταν αυτοί ας πούμε δέχονται δώρα από εκατομμυριούχους εμίρηδες.  

 

 

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...