To Top
15:52 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, το δίχως άλλο
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, το δίχως άλλο
  29 Ιουνίου 2019, 10:55 πμ  
Να μην περιμένουμε ότι η Τουρκία θα βάλει την ουρά στα σκέλια και θα σταματήσει αυτό που κάνει για να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες, έλεγε χτες στο ΡΙΚ, ο Τουμάζος Τσιελεπής, που έφαγε το Κυπριακό με το κουταλάκι και ξέρει τι πρέπει να κάνουμε. Και, φυσικά, έχει δίκαιο, πρέπει να πετάει στα σύννεφα όποιος περιμένει να βάλει η Τουρκία την ουρά στα σκέλια. Να ακούσουμε όμως τη συνέχεια, να ακούσουμε από τον ειδικό τι πρέπει να γίνει. Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, λέει, να σταματήσει η Τουρκία τις γεωτρήσεις και να ξαναρχίσει η διαδικασία των συνομιλιών. Πολύ σωστή προσέγγιση: Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος. Τέτοιες απαντήσεις, όμως, τις δίνουμε όλοι. Απορριπτικοί, ενδοτικοί και ουδέτεροι. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος. Πρώτο, να σταματήσει η Τουρκία τις παρανομίες και δεύτερο να ξαναρχίσουν οι συνομιλίες. Με αυτή τη σειρά, όμως. Διότι, για κάποιους (κυρίως γι΄ αυτούς που προτάσσουν την έναρξη των συνομιλιών ως την πανάκεια όλων των κακών, και καλούν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να σπεύσει χωρίς προϋποθέσεις να βρει το τραπέζι των συνομιλιών και να κάτσει πρώτος), αυτό το «πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος», μπορεί να σημαίνει ότι θα κάνουμε εμείς πάλι τον «συμβιβασμό», που μας εκβιάζει ο Ερντογάν να κάνουμε. Δηλαδή, να συμφωνήσουμε ότι θα ξεκινήσουν οι συνομιλίες, όχι για την απαλλαγή από την κατοχή, αλλά για τον διαμοιρασμό των κοιτασμάτων. Διότι, σε αυτό είναι που εκφράζονται οι διαφωνίες, όχι στο ότι πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να επαναρχίσουν οι συνομιλίες.

Όταν τα μηνύματα που παίρνεις από την άλλη πλευρά είναι ότι τίποτε άλλο δεν συζητείται εκτός από τον διαμοιρασμό του φυσικού αερίου, την κοινή επιτροπή διαχείρισης του ενεργειακού προγράμματος και την καταναγκαστική μεταφορά των κοιτασμάτων στους τουρκικούς αγωγούς, η όποια δική σου βιασύνη για διαπραγμάτευση εκλαμβάνεται ως αποδοχή αυτών των όρων, αυτών των τετελεσμένων. Και δεν εκλαμβάνεται μόνο από την Τουρκία, αλλά και από τη διεθνή κοινότητα. «Οι δύο πλευρές στο νησί πρέπει να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να αποφασίσουν τη διανομή του φυσικού πλούτου που θα ανορυχθεί», έλεγε προχτές για πολλοστή φορά ο Ερντογάν. Απειλώντας, βεβαίως, με την υπερδύναμη του μια κοινότητα Ελληνοκυπρίων μισού εκατομμυρίου ψυχών, που δεν έχει τη δυνατότητα να αναγκάσει τον εισβολέα να βάλει την ουρά στα σκέλια. Ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο, όμως, με τη νομιμότητα της και με το δίκαιο υπέρ της (μόνο αυτό έχουμε) η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να εργαστεί για να πάει στις συνομιλίες ενισχυμένη, να μην την καταβροχθίσει ο Γκρίζος Λύκος. Και η ενίσχυση δεν μπορεί να γίνει άμα σπεύδεις στις συνομιλίες υπό αυτούς τους εκβιασμούς, οι οποίοι όλοι ξέρουμε ότι θα οδηγήσουν στην αποδοχή τους από την πλευρά του αδύνατου. Μπορεί να γίνει αν αποφασιστικά και οργανωμένα επιμένουμε στην ενίσχυση των συνεργασιών με τους γείτονες –με τους οποίους έχουμε όμορα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα, με τη σωστή αξιοποίηση της διαφαινόμενης (για όσο διαρκεί) νέας αμερικανικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο στην οποία η Κύπρος με τη βοήθεια του εβραϊκού λόμπι μπορεί να έχει σοβαρό ρόλο, με τη συνεργασία χωρών που αποδεδειγμένα έχουν φιλικές διαθέσεις όπως η Γαλλία, αλλά και όσων ενεργειών μπορούν να γίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση για να επηρεάσουν την Άγκυρα. Επειδή ο Ερντογάν είναι ανισόρροπος και δεν θα βάλει την ουρά στα σκέλια δεν σημαίνει ότι πρέπει να την βάζουμε εμείς μονίμως. Δεν είναι μαγκιά να διεκδικείς καλύτερες συνθήκες, είναι πολιτική και διπλωματία, κυρίως είναι αντίληψη και κρίση.

Πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, όντως. Περιμένουμε να μας τον πουν αυτοί που τα ξέρουν όλα. Φτάνει να μην είναι πάλι ένας τρόπος για να κάνουμε εμείς τους βλάκες της ιστορίας. Γιατί αν το ξανακάνουμε θα είναι το τέλος της ιστορίας, δεν υπάρχει αμφιβολία.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...