To Top
11:04 Τετάρτη
19 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Σπάζοντας το καλούπι
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Σπάζοντας το καλούπι
  20 Οκτωβρίου 2019, 10:20 πμ  
Τον περασμένο χειμώνα, όταν είχε εξαγγελθεί η μετεξέλιξη της διαδικασίας καταρτισμού του προγράμματος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κύπρια, θέσαμε το ερώτημα αν οι προσδοκίες μας για ένα πραγματικά αναβαθμισμένο Φεστιβάλ είναι βάσιμες ή αν απλώς αιθεροβατούμε. Και μπορεί το συκώτι μας να έγινε σαν τα νέα παγκάκια της Πλατείας Ελευθερίας μέχρι να γυρίσει η αλίπαντη μανιβέλα της γραφειοκρατίας στο κτήριο της οδού Κίμωνος, εντούτοις όταν επιτέλους ανακοινώθηκε το επίσημο φετινό πρόγραμμα κάτι σκίρτησε μέσα μας. Για άλλη μια φορά αφήσαμε τον ενθουσιασμό να μας παρασύρει. Πεινασμένοι είμαστε, έτρεξαν τα σάλια μας. Ανθρώπινο.

Κατά βάθος, όμως, ήταν σαφές ότι το ερώτημα δεν μπορούσε να βρει την απάντησή του πριν το πρόγραμμα βρει τη σκηνική του ολοκλήρωση και συναντήσει το κοινό. Στη χώρα όπου το ερώτημα «τι μπορεί να πάει στραβά;» έχει γνωρίσει την ευρύτερη γκάμα απαντήσεων, οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι. Και ν’ αφήνουμε την πραγματικότητα να μας ξαφνιάσει. Μόνο στην πράξη ευοδώνονται οι όποιες προσδοκίες.

Κι ήρθε λοιπόν το κρίσιμο φθινόπωρο. Είδαμε το Φεστιβάλ. Αναλογιστήκαμε το αίμα που φτύσαμε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι να δούμε να γίνονται τα αυτονόητα. Παρακολουθήσαμε τον Άντη Παρτζίλη να παίρνει την ευκαιρία -αλλά και την ευθύνη- να κινηθεί μέσα σ’ ένα πιο ευέλικτο πλαίσιο για το στήσιμο του προγράμματος. Δεν έπρεπε όμως να ξεχάσουμε ότι το «νέο φεστιβάλ» βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Ότι δεν αρκεί να δούμε το μετέωρο βήμα μετά από 25 χρόνια να προσγειώνεται: πρέπει να γίνει και το επόμενο.  

Οπωσδήποτε, όταν ο Παρτζίλης κληθεί μια μέρα να κάνει τον απολογισμό της μακράς θητείας του στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή θα θυμάται το 2019 ως χρονιά- ορόσημο. Ως διοργάνωση- μαγιά για τις επόμενες με δεδομένο ότι το κράτος θα αποφασίσει επιτέλους να δει τον θεσμό σοβαρά και να τον ενισχύσει λειτουργικά και κυρίως οικονομικά. Κυρίως όμως να τον θωρακίσει πολιτικά και να ισχυροποιήσει το brand του. Έτσι ώστε, για παράδειγμα, περιστατικά όπως το κατέβασμα παράστασης του Ρομέο Καστελούτσι από μια δράκα ακραίων να τα θυμόμαστε και να γελάμε.
 
Σίγουρα, θα είχαμε πιο θετική εντύπωση για τη φετινή διοργάνωση αν δεν συνέβαινε το συγκεκριμένο περιστατικό. Το οποίο κάθε άλλο παρά μπορεί να περιληφθεί στην κατηγορία των ατυχών συμβάντων, καθώς δεν είναι θέμα τύχης αλλά κακής νοοτροπίας. Όμως, η υπόθεση αυτή συν τοις άλλοις ξεσκέπασε όλες τις παθογένειες που φρενάρουν την ανάπτυξη της διοργάνωσης και του πολιτισμού γενικότερα, οι οποίες μπήκαν προσωρινά κάτω από το χαλί. Και κάποιον άλλον τρόπο θα έβρισκαν να αποκαλυφθούν. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Μείναμε πίσω και τα επόμενα βήματα πρέπει να γίνουν σβέλτα και σταθερά.

Η φετινή διοργάνωση θα μπορούσε να πάει καλύτερα και εισπρακτικά και το γεγονός ότι σε καθοριστικές εκδηλώσεις τα καθίσματα δεν γέμισαν, θα πρέπει να προβληματίσει τους διοργανωτές. Αλλά όχι να τους αποπροσανατολίσει. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνουν στο κρίσιμο αυτό στάδιο υποχωρήσεις προς πιο εμπορικές κατευθύνσεις. Αυτό θα ήταν θάνατος. Ο προβληματισμός αφορά περισσότερο την εκπαίδευση, την ενημέρωση, την ορθότερη καθοδήγηση ενός κοινού που στη ευρεία μάζα του είχε γαλουχηθεί κάπως... λοξά. Η πίστη στην ποιότητα, η τόλμη και το ελεγχόμενο ρίσκο είναι στοιχεία που πρέπει  να εμποτιστούν στο στίγμα του.

Δεν ήταν όλες οι προτάσεις φέτος αντάξιες των προσδοκιών κι ενός σοβαρού κρατικού φεστιβάλ που θέλει να σπάσει το καλούπι του. Σε γενικές γραμμές όμως το πρόσημο είναι θετικό. Πιο σημαντικό όμως από το θέαμα που απολαύσαμε και τα εισιτήρια που κόπηκαν είναι να δημιουργηθούν οι σωστές προϋποθέσεις για το μέλλον μιας διοργάνωσης, που θέλει να αποσείσει από πάνω της τα βαρίδια του επαρχιωτισμού. Το πιο σημαντικό ορόσημο πρέπει να είναι πάντα η επόμενη χρονιά.
 
* Η φωτογραφία του Μιχάλη Γεωργιάδη είναι από την παράσταση «Ιούλιος Καίσαρ. Σπαράγματα». 
 
Φιλgood, τεύχος 243
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...