To Top
10:53 Τετάρτη
19 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Ο παπάς, ο ζευγάς κι ο παράς
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Ο παπάς, ο ζευγάς κι ο παράς
  27 Οκτωβρίου 2019, 10:20 πμ  
Λευτεριά στα ελεύθερα θέατρα: Πώς θα απαλλαγούν από τον «αθέμιτο ανταγωνισμό»;
 
Ας όψεται το πρόστιμο της Επιτροπής Προστασίας του Ανταγωνισμού στον ΘΟΚ και δεν θα ικανοποιήσω το μεγάλο μαράζι να γράψω κι εγώ το εκατομμυριοστό άρθρο –μήπως λέω και λίγα;- για τον παλιάτσο Τζόκερ. Ούτε για την ακόμη πιο κρετινική ελλαδική πραγματικότητα, που έχει λύσει όλα της τα προβλήματα και πλέον πλέει στην άκρατη κανονικότητα, χωρισμένη σε διαδικτυακούς στρατούς. Διόλου περίεργο που αυτός ο αποπροσανατολισμένος συρφετός άγεται και φέρεται από μια μασκαρεμένη, politically correct εκδοχή της Χρυσής Αυγής.
 
Κρίμα, λοιπόν. Είμαι υποχρεωμένος να σπαταλήσω ακόμη μία στήλη αναφερόμενος στο νερόβραστο, αντιεμπορικό και υπερεξαντλημένο θέμα του καθεστώτος των επιχορηγήσεων των ελεύθερων θεάτρων. Βαρεθήκατε ήδη; Εντάξει, υπόσχομαι να το κάνω λίγο πιο πιπεράτο να μη χάσω και τον πελάτη. Πώς είπατε; Ο αναγνώστης δεν είναι πελάτης; Είναι και παραείναι. Τα πάντα στις μέρες μας ερμηνεύονται και αναλύονται με βάση τους κανόνες της αγοράς και του εμπορίου. Δεν το ξέρατε; 
 
Εξ ου άλλωστε και η Ε.Π.Α. διερεύνησε καταγγελία εναντίον του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και εντόπισε και παράβαση, επειδή δραστηριοποιείται λέει θεατρικά και παράλληλα έχει την αρμοδιότητα για τον διαμοιρασμό των χορηγιών προς τα ελεύθερα θέατρα. Διάλεξε και πάρε, σου λέει. Ή παπάς ή ζευγάς. Ο ελεύθερος και ανόθευτος ανταγωνισμός είναι το ευαγγέλιο της οικονομίας μας κι όποιος παραβεί τας εντολάς του πορεύεται ντουγρού για τη λίμνην του πυρός καιομένη πυρί και θείω.
 
Στην προκειμένη περίπτωση το κρατικό θέατρο, σύμφωνα με την Επιτροπή, αντί να παράγει τέχνη και να προάγει τη θεατρική ανάπτυξη, επιδίδεται σε πρακτικές βιομηχανικής κατασκοπείας και υποκλοπής ευαίσθητων πληροφοριών των ανταγωνιστών του. Κοινώς, κλέβει ιδέες, αντιγράφει πρακτικές, αρπάζει καλλιτέχνες, υποσκάπτει την οικονομική τους σταθερότητα, φρενάρει την καλλιτεχνική τους εξέλιξη.
 
Πολύ ξύλινα, πολύ νεοφιλελεύθερα μου ακούγονται εμένα όλα αυτά, οι όροι περί «αγοράς παραγωγής», περί «διασφάλισης ενός υγιούς ανταγωνιστικού πλαισίου», περί «εφαρμογής του δικαίου του ανταγωνισμού» όταν η βάση της συζήτησης είναι η τέχνη. Ίσως, όμως, έχω κι εγώ τις εμμονές μου. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι η απόφαση της Επιτροπής επιβάλλεται. Από πού θα πληρωθεί το πρόστιμο των €342.221 και κάτι ψιλών; Από την τσέπη αυτών που καθηκόντως ανέλαβαν τον  διαμοιρασμό του κονδυλίου; Προφανώς, όχι. Από τον προϋπολογισμό του ΘΟΚ, αν όχι κι από το ίδιο το κονδύλι των επιχορηγήσεων. Δηλαδή, από τον κρατικό κορβανά. Που θα τα βγάλει από τη μια τσέπη για να τα βάλει στην άλλη. Μα, κοροϊδευόμαστε;
 
Χωρίς να έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ τον ΘΟΚ –και μπορείτε να ανατρέξετε σε παλιότερες τοποθετήσεις- διερωτώμαι σε ποιο βαθμό έχει ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι ο Οργανισμός δεν απέκτησε αυταρχικά τη σχετική αρμοδιότητα. Του την ανέθεσαν. Διαχρονικά ηγεσίες του ΘΟΚ κατέστησαν καραμέλα την έκφραση «καυτή πατάτα», όταν αναφέρονταν στο συγκεκριμένο ζήτημα.
 
Για να απαλλαγεί από την ευθύνη αυτή ο Οργανισμός, είτε το επιδιώκει είτε όχι, θα πρέπει να βρεθεί μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Στο σημείο που έχει φτάσει το πράγμα δεν υπάρχουν περιθώρια για το παραμικρό πισωγύρισμα. Επειδή ανεξάρτητος Οργανισμός Διαχείρισης Θεατρικών Χορηγιών δεν μπορεί να ξεφυτρώσει από τη μια μέρα στην άλλη, μόνη λύση φαντάζει αυτή της μεταφοράς του κονδυλίου και της ευθύνης διαχείρισής του στο ΥΠΠΑΝ, το οποίο θεωρητικά προωθεί τη διαδικασία της πολυθρύλητης αυτονόμησης του πολιτισμού.
 
Με άλλα λόγια, η ευθύνη θα μετατεθεί στο υπό ίδρυση Υφυπουργείο. Δεν γνωρίζω αν έχει προβλεφθεί στους σχεδιασμούς, αλλά αν έχει συμβεί αυτό θα πρέπει να εξασφαλίζει με την άμεση μεταφορά του ένα ισχυρό, καλά μελετημένο θεσμικό πλαίσιο. Είμαι σίγουρος ότι οι επικριτές του Σχεδίου Θυμέλη καλοβλέπουν το ενδεχόμενο και αισθάνονται ότι εκεί υπάρχουν γι’ αυτούς πιο ευήκοα ώτα.
 
Με τους οιωνούς να μην είναι και τόσο θετικοί και την προετοιμασία και τεχνογνωσία αυτής της αλλαγής να κρίνονται απαραίτητες παράμετροι, δεν είμαι σίγουρος ότι τα ελεύθερα θέατρα θα «γλιτώσουν» τόσο εύκολα, τόσο σύντομα και τόσο ανώδυνα από τον μεγάλο τους «ανταγωνιστή».
 
Φιλgood, τεύχος 244
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...