To Top
23:40 Τετάρτη
1 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω
  01 Δεκεμβρίου 2019, 10:05 πμ  

Σε μια μακροχρόνια αντιπαράθεση, από κάποιο χρονικό διάστημα και μετά αρχίζουν συνήθως να διαγράφονται τα κύρια, επίμαχα σημεία που από τη λύση τους εξαρτάται η έκβαση και το αποτέλεσμά της, ενώ τα μικρά και ασήμαντα περνούν σιγά-σιγά σε δεύτερη μοίρα. Η διαπίστωση αυτή ανήκει στον Λένιν και περιλαμβάνεται (όχι ακριβώς με αυτά τα λόγια) στο βιβλίο του, τον τίτλο του οποίου μοιράζεται σήμερα η στήλη. Σημειώστε πως η «μακροχρόνια» (εσωκομματική) διαμάχη κρατά, τότε που γράφει γι’ αυτήν, μόλις μισό χρόνο. Στα καθ’ ημάς συμβαίνει κάτι παράδοξο: Μετά από κάθε συνάντηση για το Κυπριακό –μια κατεξοχήν μακροχρόνια αντιπαράθεση– τα μικρά και ασήμαντα αναδεικνύονται όλο και περισσότερο σε κύρια, ενώ τα επίμαχα, αυτά από τα οποία εξαρτάται ουσιαστικά το αποτέλεσμα, περνούν ολοένα σε δεύτερη μοίρα. Δεν μας τα λέει καλά ο Λένιν ή κάτι τρέχει μ’ εμάς;

Υποτίθεται πως η κύρια επιδίωξή μας στο Κυπριακό –τουλάχιστον όπως προβάλλεται από τους πολιτικούς και των δύο πλευρών– είναι το πώς θα ζήσουν μαζί, αρμονικά και ειρηνικά, οι άνθρωποι του τόπου. Ποιο είναι το εμπόδιο; Το ότι η μια φυλετική, θρησκευτική ομάδα (ποια;) θέλει να κυριαρχήσει στην άλλη; Αν είναι έτσι, αν δεν υπάρχει δηλαδή εμπιστοσύνη και θεωρούμε πως κριτήριο συμβίωσης και λήψης των αποφάσεων είναι το ότι τα συμφέροντα διαφέρουν όσο και η καταγωγή των ανθρώπων –κάτι που ίσως ίσχυε στο παρελθόν, ισχύει σήμερα και θα ισχύει στο διηνεκές;– τότε δεν υπάρχει λόγος να συζητάμε σ’ αυτή τη βάση, επειδή δικαίως βρίσκεται ο τουρκικός στρατός στο νησί, προστατεύοντας τους Τουρκοκύπριους. 

Μάλιστα, κάτι τέτοιο θα έπρεπε να συμβαίνει παντού στον κόσμο: Οι άνθρωποι να είναι μαντρωμένοι σε ζώνες, κρατίδια και ανθυποκρατίδια στην ίδια χώρα, με στρατούς ανάμεσα μπας και φαγωθούν μεταξύ τους. Όχι πως δεν συμβαίνει και αλλού, σε υποανάπτυκτες χώρες, όπου τα μεγάλα συμφέροντα –οικονομικά κατά κανόνα– επιβάλλουν το «διαίρει και βασίλευε», ανακηρύσσοντας ως κύρια σημεία μιας ενορχηστρωμένης διαμάχης τα δευτερεύοντα: Τις φυλετικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές διαφορές ως διχαστικό παράγοντα και όχι ως πολιτιστικό πλούτο, όπως συμβαίνει στα φυσιολογικά μέρη του κόσμου. Σκεφτείτε το: Όλη η διχαστική επιχειρηματολογία, η οποία προβάλλει ως λύση του Κυπριακού ένα παράλογο μόρφωμα, στηρίζεται στο ότι οι άνθρωποι θα σκέφτονται και θα ενεργούν, θα ψηφίζουν και θα αποφασίζουν πάντα με φυλετικά κριτήρια.

Ο παραλογισμός αυτός προωθείται ως λύση και από τον ΟΗΕ – αποκαλείται «πολιτική ισότητα» στο ψήφισμα που ανέφερε ο Γκουτέρες. Αλλά πες πως συμφωνούμε, ότι δηλαδή οι Τ/κ θα ψηφίζουν πάντα Τ/κ και οι Ε/κ αντιστοίχως. Πώς εξελέγη στην ευρωβουλή ο Κιζίλγιουρεκ; Η Τουρκία ελέγχει το ψευδοκράτος ή όχι; Θα πάψει να το κάνει μετά τη συμφωνία; Θα μαζέψει τον στρατό της να πάει στα τσακίδια; Ο Σενέρ Λεβέντ το λέει καθαρά: Η απαίτηση για λύση και ειρήνη μπορεί να πραγματωθεί μόνο αν ενωθούν σε κοινό μέτωπο οι δύο κοινότητες. «Τα δικαιώματα δεν μπορούν να χωριστούν σε τουρκοκυπριακά και ελληνοκυπριακά δικαιώματα, ανήκουν σε όλους τους Κύπριους», γράφει. Να ένα βήμα μπρος, λοιπόν. Θα το κάνουμε ποτέ;

chrarv@phileleftheros.com

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...