To Top
11:49 Δευτέρα
20 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
65 ετών νέος!*
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • 65 ετών νέος!*
  08 Δεκεμβρίου 2019, 9:55 πμ  
Νιώθω μέλος της οικογένειας του Φιλελεύθερου κι ας μην έχω μείνει ποτέ στο σπίτι του! Ούτε καν ως σώγαμπρος. Νάχω το δωμάτιό μου, το γραφείο μου δηλαδή, την άμεση πρόσβαση στους χώρους όπου παράγεται μια μεγάλη εφημερίδα, τις κουβέντες που λέγονται και «πετάγονται» την ώρα που γράφεις, τα τηλεφωνήματα, τις παραγγελίες στον καφετζή, την προσωπική σχέση καθημερινότητας με τους ανθρώπους του.

Ήμουν, και θα είμαι πάντα νομίζω, φευγάτος. Έζησα το κλίμα μεγάλων μέσων ενημέρωσης στην Αγγλία και στην Ελλάδα, και στην εικονική μου πραγματικότητα σήμερα το ζω και στον Φιλελεύθερο. Η παρουσία μιας καθημερινής στήλης, κατά έναν παράξενο αλλά και μαγικό τρόπο, σε ενσωματώνει ακόμα και μέσα στο κτήριο! Σε φέρνει κοντά σε όλους τους ανθρώπους του, ακόμα κι εκείνους που δεν γνωρίζεις.

Δεν είχα γεννηθεί όταν πρωτοκυκλοφόρησε η εφημερίδα. Άκουσα το όνομά της αργά, στα φοιτητικά μου χρόνια στην Ελλάδα, όταν άρχισε να με τρώει το σκουλήκι της πολιτικής και της δημοσιογραφίας. Η κυπριακή καταγωγή μου γέννησε το ενδιαφέρον μου για τον τόπο που γέννησε τη μάνα μου, κι από Κύπριους φίλους της στην Αθήνα έπιασα πρώτη φορά στα χέρια μου εφημερίδα με τόσο μακρύ όνομα!

Από εκείνη τη στιγμή, την ταύτισα με την Κύπρο. Και οι φίλοι της μαμάς μού έδιναν τα μπαγιάτικα φύλλα της εφημερίδας, για να αρχίσω –λέει– να έχω επαφή «με τον τόπο σου». Η πρώτη μου εντύπωση, θυμάμαι, ήταν ότι ενώ οι ελληνικές εφημερίδες έγραφαν πολλά και μακρόσυρτα –κυρίως στην αρθρογραφία τους– ο «Φ» ήταν πιο περιεκτικός, πιο to the point, όπως είχα μάθει από την αγγλική μου εκπαίδευση σε πρώην αποικία της Αυτού Μεγαλειότητος.

Έκτοτε, αυτό το to the point έγινε και φάρος μου! Τον αποζητούσα, ιδίως τις μέρες που όλα γύρω, όσον αφορά στο Κυπριακό ιδίως, έμοιαζαν, και ήταν, θαμπά. Κάποια χρόνια μετά, εργαζόμενος στην Ελληνική Υπηρεσία του BBC στο Λονδίνο, βγάζαμε συχνά για σχολιασμό τον μακαρίτη Χριστάκη Κατσαμπά, και καταλαβαίναμε τι πάει να πει να κατέχεις το θέμα σου και, προπαντός, να το εξηγείς με απλό και καθαρό τρόπο ώστε να το κατανοούν και εκείνοι που δεν το κατέχουν.

Ήρθε λοιπόν ο κύκλος της ζωής και μ’ έφερε και μένα στην εφημερίδα που χρειάστηκε να μεγαλώσω αρκετά για να καταλάβω τι ακριβώς σημαίνει ο μακρόσυρτος τίτλος της. Με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε ένα από τα μικρά δωμάτιά της, να γράφω κάθε μέρα για τα πρόσωπα και τα προσωπεία τους και, μέσω αυτών, να λέω και την άποψή μου. 

Πολλές φορές, είναι αντίθετη με αυτήν αρκετών συναδέλφων μου, θα έλεγα ακόμα και αναγνωστών. Δεν είναι λίγες οι επιστολές και τα e-mails διαμαρτυρίας για κάτι που έγραψα. Οι περισσότερες ήταν κόσμιες και στάθηκαν αφορμή για να αναπτύξουμε έναν ωραίο, διαχρονικό διάλογο πια, με πολλούς ανθρώπους που μας διαβάζουν.

Σε καμία περίπτωση όμως, και θέλω αυτό να είναι το απόσταγμα ετούτου του «επετειακού» σημειώματός μου, δεν υπήρξε παρέμβαση από τη Διεύθυνση, τους αρχισυντάκτες ή και άλλους συναδέλφους μου και δεν αισθάνθηκα ούτε μια φορά να εισχωρεί μέσα μου και να απλώνεται εκείνος ο απειλητικός ιός της αυτολογοκρισίας. Αυτό ίσως δυσκολευτεί ο αναγνώστης να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι, ιδίως σε εποχές που οι παραδοσιακοί εκδότες, οι «εφημεριδάνθρωποι» όπως τους λέμε, λιγοστεύουν.

Ο «Φιλελεύθερος», ο 65άρης μας πια, είναι ένας ώριμος, παραδοσιακός άνδρας (ή, ως εφημερίδα, μια 65χρονη γοητευτική γυναίκα), που συνεχώς ανανεώνεται όμως και όχι μόνο είναι μέσα στην εποχή μας, αλλά πολλές φορές και πιο μπροστά από αυτήν. Νομίζω πως αυτή η φρεσκάδα είναι σήμερα και η μεγάλη του δύναμη. 
 
(*) Παραφράζοντας το αγγλικό 65 years old…
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...