To Top
09:03 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Να μυρίζω το μελάνι στο χαρτί...
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Να μυρίζω το μελάνι στο χαρτί...
  08 Δεκεμβρίου 2019, 9:40 πμ  

Στην εποχή του διαδικτύου και της ταχύτητας στην ενημέρωση, κοντεύουμε να ξεχάσουμε την απόλαυση να διαβάζεις την εφημερίδα σου τυπωμένη στο χαρτί, με φρέσκια τη μυρωδιά του μελανιού. Μπορεί τα νέα να τρέχουν πιο γρήγορα από το πιεστήριο και να είναι πιο... πιεστικά, όμως ακόμα και τα ίδια θέματα να διαβάζει κανείς ηλεκτρονικά, η διαφορά είναι μεγάλη: Καταρχήν, υπάρχει η αίσθηση του χώρου και της συνάφειας των θεμάτων, μαζί με όλα αυτά που προσφέρει ο σχεδιασμός των σελίδων. Για μένα προσωπικά είναι πολύ σημαντικό αυτό: Ειδικά για τον «Φιλελεύθερο», που κλείνει όπου να ’ναι 65 χρόνια ζωής, τα 24 από αυτά είχα τη χαρά να σχεδιάζω τις σελίδες του –το layout, όπως λέμε– υλοποιώντας τις επιλογές του εκδότη και των διευθυντών· το ίδιο και ένα πλήθος ενθέτων, βιβλίων και άλλων εκδόσεών του. Όλα αυτά υπάρχουν πλέον και στο διαδίκτυο, αλλά στο χαρτί είναι αλλιώς...

Το συνειδητοποίησα αυτό πιο έντονα, όταν βρέθηκα πρόσφατα στην Αθήνα για μερικές μέρες: Οι αθηναϊκές εφημερίδες μου φάνηκαν πολύ διαφορετικές, πιο ζωντανές, διαβάζοντάς τες στο χαρτί και όχι στον υπολογιστή, στο tablet ή στο κινητό, όπως κάνουμε στην Κύπρο. Δεν θέλω καθόλου να φανταστώ πως θα έρθει μια μέρα που δεν θα κυκλοφορούν εφημερίδες – χάρτινες εφημερίδες εννοώ. Νομίζω πως δεν είναι απλώς μια παραξενιά μου, ένας αναχρονισμός· πιστεύω πως η κυκλοφοριακή κάμψη των τελευταίων χρόνων μπορεί να οφείλεται εν μέρει στην οικονομική κρίση, αλλά έχει να κάνει με την τάση –καθόλου καινούργια, απλώς έγινε πιο έντονη πλέον– να προσφέρεις στον αναγνώστη αυτό που (νομίζεις πως) θέλει και όχι αυτό που πιστεύεις εσύ, αυτό που αρέσει σ’ εσένα –τον δημοσιογράφο, τον εκδότη, τον γραφιά.

Η παγίδα σ’ αυτό κρύβεται στον λαϊκισμό και στον κιτρινισμό που «πουλάνε» κάποια έντυπα (και εν πολλοίς η τηλεόραση), ο οποίος απευθύνεται στα πιο ευτελή αισθήματα ενός μέρους του κοινού και που φέρνει καλές πωλήσεις –το ίδιο όπως και μια κατηγορία σκουπιδοβιβλίων, «ευπώλητων» πριν καν κυκλοφορήσουν, αλλά γραμμένων λες με καρμπόν, που ανακυκλώνουν χαζοερωτικές ιστορίες. Αλλά δεν χρειάζεται να το κάνει αυτό ο Τύπος εκείνος που σέβεται τον εαυτό του και τον αναγνώστη. Το κοινό «εκπαιδεύεται» να του αρέσει ο λαϊκισμός όσο και η σοβαρή δημοσιογραφία –πάντα υπάρχει χώρος και γι’ αυτή την τελευταία, ο κόσμος την αναγνωρίζει και την εκτιμά· δεν είναι τυχαίο που «Ο Φιλελεύθερος», π.χ., πέρασε από σαράντα κύματα, είχε απώλειες, αλλά είναι ακόμα εδώ, ζωντανός, πάνω από μισό αιώνα.

Τα πράγματα αλλάζουν, όχι όμως όσο νομίζουμε: Μπορεί όταν πρωτοήρθα στην εφημερίδα τα κομπιούτερ να ήσαν πρωτόγονα σε σχέση με το σήμερα, όμως ούτε οι κανόνες καλής δημοσιογραφίας άλλαξαν ούτε το ποια είναι η καλή αισθητική των σελίδων. Μπορεί τα γούστα να διαφοροποιούνται και να εξελίσσονται, να προσφέρονται πιο σύγχρονα «εργαλεία» σχεδιασμού και εκτύπωσης, η γραφή, η πληροφόρηση και η έρευνα να έχουν περισσότερα μέσα στη διάθεσή τους, μπορεί ακόμα να είναι αναγκαίο το διαδίκτυο, χρήσιμο για μια γρήγορη ενημέρωση· όμως η εφημερίδα με μελάνι στο χαρτί είναι απαραίτητη, χρήσιμη και ευχάριστη στον αναγνώστη. Άλλωστε, όπως είπε κάποιος, μπορείς να τυλίξεις ψάρια με το tablet; Χρόνια πολλά «Φ»!

chrarv@phileleftheros.com

Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...