To Top
13:59 Δευτέρα
20 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς…
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς…
  14 Δεκεμβρίου 2019, 9:35 πμ  
«Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς», αλλά τα πρωινά δεν ξυπνούσα αρκετά νωρίς ώστε να προλάβω τον εφημεριδοπώλη και τον γαλατά, που άφηναν την εφημερίδα και δύο μπουκάλια γάλα στην εξώπορτα. Μου συνέβαινε ό, τι ακριβώς και την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, που τα βλέφαρά μου βάραιναν και έπεφτα σε ύπνο βαθύ. Όταν το πρωί άνοιγα τα μάτια μου, έβρισκα τα δώρα κάτω από το δέντρο, ενώ ο Άη-Βασίλης είχε ήδη φύγει ήδη για την Καισαρεία και θα έπρεπε να περιμένω μιαν ατέλειωτη, μακρόσυρτη χρονιά, έως τα επόμενα Χριστούγεννα για να τον συναντήσω.
 
Τα πρωινά την ώρα που έπινα το γάλα μου, έβλεπα τον πατέρα, να πίνει τον καφέ του και να διαβάζει απορροφημένος την εφημερίδα του από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Δεν ήξερα ακόμη γράμματα μα καταλάβαινα πως κάτι σημαντικό διαδραματιζόταν μέσα από τις τεράστιες σελίδες, ίσα μ’ εμένα. Άντρες και γυναίκες σαν ήθελαν να επιβεβαιώσουν τη σπουδαιότητα και την αληθοφάνεια ενός γεγονότος, επικαλούνταν πάντα την εγκυρότητα της εφημερίδας. Αρκούσε η φράση «Αφού έγραφέν το και η εφημερίδα», για αποφυγή οποιασδήποτε αμφισβήτησης. Στις μέρες μας ο καθένας μπορεί να γράψει ό, τι του κατέβει και να το αναρτήσει στο διαδίκτυο ή στο Facebook ενώ συχνά δεν ξεχωρίζουμε την αλήθεια από το ψέμα.
 
Ο «Φιλελεύθερος» και το γάλα στην εξώπορτα ήταν οι πρώτες μου βεβαιότητες, μα τα δύο πρόσωπα που μας τα προμήθευαν παρέμεναν χωρίς «πρόσωπο» και όνομα. Έτσι, καθώς δεν είχα καμιά εικόνα τους, αρκούμουν με αυτήν που έφτιαξε η παιδική μου φαντασία.
 
Δεκαετίες πέρασαν από τότε. Σταμάτησα να πίνω γάλα, μα εξακολουθούσα να διαβάζω εφημερίδες και στη μικρή μου κόρη, τον «Μικρό Νικολά», έναν ήρωα ξεκαρδιστικών ιστοριών του Γάλλου Goscinny, συγγραφέα και του Astérix. Όταν έμαθε γράμματα η κόρη μου συνέχισε να τις διαβάζει μόνη της πια. Μέχρι που γυρίστηκε για πρώτη φορά σε ταινία ο «Μικρός Νικολά». Της πήρα δώρο το DVD, αλλά ανοίγοντάς το, δεν έδειξε κανένα ενθουσιασμό. Περνούσαν οι μέρες και οι βδομάδες και όλο ανέβαλλε την προβολή της ταινίας, συνεχίζοντας όμως με πάθος την ανάγνωση των βιβλίων.
 
Ώσπου μια μέρα, όταν την ξαναρώτησα πότε θα την έβλεπε μου είπε να σταματήσω να την «πρήω» και να την αφήσω ήσυχη. Πως δεν ήθελε να τη δει, για να μη χαλάσει την εικόνα, που έφτιαχνε τόσα χρόνια για τον Νικολά. Ο ήρωας της ήταν φτιαγμένος στα μέτρα της δικής της φαντασίας, των δικών της επιθυμιών και δεν ήθελε το πρόσωπο που κάποιος σκηνοθέτης αποφάσισε να δώσει σ’ αυτόν, στους φίλους και στην οικογένειά του.
 
Ο Νικολά, όπως κάθε ήρωας μυθιστορήματος κι εδώ έγκειται η ομορφιά και η μαγεία του είδους, έχει τη φυσική εμφάνιση, τη μορφή που εμείς του δώσαμε, η οποία είναι στα μέτρα της δικής μας φαντασίας. Μια μορφή, φτιαγμένη από εμάς, η οποία δεν μοιράζεται με κανέναν άλλο. Γι’ αυτό και η συχνή απογοήτευση, όταν δούμε την ταινία ενός αγαπημένου μυθιστορήματος που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο. Όχι τόσο για την αδυναμία απόδοσης της πλοκής, των λογοτεχνικών στοιχείων ή της γραφής, αλλά λόγω της κατάργησης της προσωπικής εικόνας που εμείς φτιάξαμε για τους ήρωές μας.
 
Η επιλογή του ηθοποιού, το πρόσωπο του οποίου μας επιβάλλει ο σκηνοθέτης αναιρεί αυτό το οποίο δημιουργήσαμε μέσω της ανάγνωσης. Μπορεί ο κινηματογράφος να είναι το πάθος μου, αλλά σίγουρα προτιμώ την Άννα Καρένινα του Τολστόι παρά του όποιου σκηνοθέτη. Τέλος, την ακαθόριστη μα συμπαγή, μέσα μου, εικόνα των άγνωστων μα συνάμα οικείων μου, γαλατά και εφημεριδοπώλη, τους οποίους αν και δεν είδα ποτέ μου, είναι τα τιμώμενα πρόσωπα του σημερινού μου χρονογραφήματος.
 
Εύχομαι με τη νέα χρονιά να έχετε πολλές απολαυστικές αναγνώσεις, μέσα από τις οποίες θα συναντήσετε πολλά και ενδιαφέροντα πρόσωπα. 
 
Σημείωση: Ο τίτλος είναι παρμένος από το έργο του Marcel Proust «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο», ο οποίος αρχίζει με τη φράση «Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς».
 
dena.toumazi@gmail.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...