To Top
19:59 Τετάρτη
29 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Οι μοιραίες συγκρίσεις
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Οι μοιραίες συγκρίσεις
  15 Δεκεμβρίου 2019, 10:45 πμ  
Ομολογώ πως βρήκα διασκεδαστικές τις αντιδράσεις με αφορμή την εκλογή της Σάνα Μαρίν στην πρωθυπουργία της Φινλανδίας. Ιδιαιτέρως τις αποκαρδιωτικές διαπιστώσεις διαφόρων ευαίσθητων γραφίδων στα social media για το χάος που χωρίζει την Κύπρο από τη σκανδιναβική πραγματικότητα. Αλήθεια τώρα; Θέλουν να μας πείσουν κάποιοι ότι πρέπει να κάνουμε τις (μοιραίες) συγκρίσεις για να καταλάβουμε σε ποια ακριβώς χώρα ζούμε; Γιατί όσο ζωηρή φαντασία κι αν διαθέτει κανείς, είναι φανερό πως μια νέα μητέρα, μόλις 34 ετών, παιδί δυο ομοφυλόφιλων γυναικών, στην Κύπρο δεν έχει ελπίδες να διοριστεί ούτε στο Δ.Σ. Ημικρατικού Οργανισμού. Ας μη βιαστούμε δε να επιρρίψουμε την ευθύνη στους πολιτικούς. Η πηγή της οπισθοδρόμησης είμαστε εμείς, οπότε ας μην καμωνόμαστε τους ανήξερους.  

Η Σάνα Μαρίν αναδείχτηκε στο ύπατο αξίωμα επειδή εδώ και χρόνια στη χώρα της καλλιεργείται η κουλτούρα για να γίνει αποδεκτό κάτι τέτοιο. Είναι χαρακτηριστικό δε ότι, ενώ γράφτηκαν πολλά για την ίδια, ελάχιστα απασχόλησε η αιτία που οδήγησε στην εκλογή της. Η υπουργός Μεταφορών διαδέχτηκε τον Άντι Ρίνε όταν ο κυβερνητικός συνασπισμός απέσυρε την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του επειδή διαφωνούσαν με τον τρόπο που διαχειρίστηκε μια… απεργία των ταχυδρομείων! Αμφιβάλλει κανείς ότι απέχουν έτη φωτός από τα δικά μας χοντρόπετσα πολιτικά ήθη; 

Ένα από τα μεγαλύτερά μας προβλήματα είναι η έλλειψη αυτογνωσίας. Η άρνησή μας να δούμε κατάματα το πρόσωπό μας στον καθρέφτη. Πάντοτε μας φταίνε οι άλλοι. Οι πολιτικοί κατά προτίμηση που είναι και ο πιο βολικός σάκος του μποξ. Παρακολουθώ π.χ. στα κοινωνικά δίκτυα πρόσωπα που εκτιμώ να εξαντλούν την αυστηρότητά τους απέναντι στους κυβερνώντες, ενώ για το δικό τους κόμμα δεν βγάζουν τσιμουδιά. Είναι λυπηρό έξυπνοι άνθρωποι να καταδέχονται να τους τραβάει το κόμμα από το μανίκι. Πλην όμως είναι απολύτως πραγματικό, αρκεί να ρίξει κανείς μια πρόχειρη ματιά στον πόλεμο εντυπώσεων που διεξάγεται καθημερινά στα χαρακώματα του Twitter. Το λέω αυτό για να καταλάβουμε γιατί δεν έχουμε καμία ελπίδα να μας προκύψει μια Σάνα Μαρίν. Όταν ο αφρός της κοινωνίας υπηρετεί αγόγγυστα τη στενή κομματική λογική, τι να περιμένουμε από την απαίδευτη μάζα; 

Διάβαζα μια είδηση προχθές για τον μέσο όρο της ηλικίας των Ευρωπαίων ηγετών ο οποίος δεν είναι μεγαλύτερος από 52. Η ομάδα των 28 περιλαμβάνει οκτώ ηγέτες κάτω των 45 ετών (θα γίνουν εννέα όταν προστεθεί ο Αυστριακός Σεμπάστιαν Κουρτς) και έναν μόνο άνω των 70 (ο δικός μας, ετών 73). Αυτό όμως είναι το πρόβλημά μας άραγε; Ο γηραιός ηγέτης φρενάρει τον εκσυγχρονισμό ή τα γερασμένα μυαλά της κοινωνίας; Αυτής που συντηρεί τις ανισότητες ανάμεσα στα φύλα (κραυγαλέο παράδειγμα ο πρόσφατος ανασχηματισμός με την εκκωφαντική απουσία γυναικών) και που δεν αποδέχεται τη διαφορετικότητα (ας θυμηθούμε τις αντιδράσεις για το gay pride ή τη ρητορική μίσους του Αρχιεπισκόπου). Το χειρότερο από όλα βεβαίως είναι ο συγκεκαλυμμένος ρατσισμός, με όλα εκείνα τα «μεμονωμένα» περιστατικά –το χυδαίο μπούλινγκ στο πάρκινγκ, τα θύματα του Μεταξά που δεν έψαξε κανείς και τις τσαπατσουλιές στην υπόθεση της Πετράνα που οδήγησαν στην αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου. Ζώντας σε μια τέτοια χώρα, εάν θέλουμε να είμαστε στοιχειωδώς ειλικρινείς, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η Σάνα Μαρίν μάς μάρανε.

stavros.christodoulou@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...