To Top
14:34 Δευτέρα
20 Ιανουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Αν έχεις τύχη διάβαινε...
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Αν έχεις τύχη διάβαινε...
  14 Δεκεμβρίου 2019, 9:20 πμ  
Πώς μπορούν να εξηγηθούν τα όσα μας συμβαίνουν; 
Γιατί κάποιοι φαίνονται να «κερδίζουν» και άλλοι, πιο ικανοί, να χάνουν; 
Η τύχη είναι συνήθως θέμα προσωπικής άποψης, βασισμένο στις πεποιθήσεις και την κουλτούρα του καθενός. Αν ένας άνθρωπος βγει από το εργοστάσιο που εργάζεται, το οποίο αμέσως μετά για κάποιο λόγο εκρήγνυται, μπορεί να θεωρηθεί τυχερός ή ότι είχε καλό κάρμα ή ότι τον προστάτεψε ο Θεός. 

Ή μήπως τύχη είναι θέμα ευνοϊκών συγκυριών που μας επηρεάζουν και πρέπει εμείς να τις εκμεταλλευτούμε; Μήπως τύχη είναι πάλι όταν η συγκυρία συμπίπτει με την κατάλληλη προετοιμασία, δηλαδή να ανοίγει η συγκεκριμένη θέση όταν ακριβώς αποκτήσουμε τα απαραίτητα προσόντα. 
Όταν κάποιος πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει το μέλλον του, χωρίς να βλέπει τα πράματα μοιρολατρικά, τότε έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Η στάση ζωής είναι πιο αισιόδοξη και θετική. 
Φτιάχνουμε την τύχη μας με τις τις ικανότητες και τη νοημοσύνη μας. Αλληλεπιδρούμε με την τύχη μας, ώστε να γίνει μια ισχυρή δύναμη, τη διαμορφώνουμε και την καλλιεργούμε.
Και εφόσον η Ιστορία διδάσκει, ας πάρουμε το παράδειγμα ενός τυχερού άχρηστου από τη βυζαντινή ιστορία (συνέχεια άρθρου προηγούμενης βδομάδας).
Πρόκειται για την ιστορία του Ισαάκιου Β' Άγγελου, του πιο τυχάρπαστου αυτοκράτορα σ’όλη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία που στέφθηκε μετά από μια απροσχεδίαστη κι αυθόρμητη επανάσταση. Είχε συμμετάσχει στην εξέγερση της Νίκαιας (1183) ως υπασπιστής του Θεόδωρου Κατακουζηνού, ενός αποφασιστικού άρχοντα που υπερασπιζόταν την πόλη με τη συμπαράσταση των κατοίκων. Ο τότε αυτοκράτορας Ανδρόνικος πολιορκούσε τη Νίκαια που διέθετε ψηλό τείχος. Οι Νικαείς απωθούσαν όλες τις εφόδους, οπότε ο Ανδρόνικος έφερε από την Κωνσταντινούπολη τη μητέρα του Ισαάκιου Άγγελου και αφού την έδεσαν στην τεράστια πολιορκητική μηχανή, την έσπρωξαν σε μια από τις πύλες της πόλης για να τη ρίξουν. Τότε, οι Νικαείς έκαναν μια αιφνιδιαστική επίθεση, γλύτωσαν τη γριά γυναίκα, την πήραν μαζί τους στο εσωτερικό των τειχών και έβαλαν φωτιά στη μηχανή. Όταν ο Κατακουζηνός σκοτώθηκε σε μια έφοδο, ο Ισαάκιος έγινε διοικητής. Επειδή ήταν δειλός, μαζί με τον επίσκοπο Νικόλαο κατάφεραν να πείσουν τον πληθυσμό πως κάθε αντίσταση ήταν μάταιη και ότι έπρεπε να παραδοθούν. Οι πύλες της πόλης άνοιξαν, ο Ανδρόνικος τους συνεχάρη για τη σύνεση και οι Νικαείς ξαναγύρισαν στα σπίτια τους, καθησυχασμένοι. Μόλις όμως έγινε κυρίαρχος της πόλης, ο Ανδρόνικος άφησε τους στρατιώτες να λεηλατήσουν και να σκοτώσουν με την ψυχή τους. Προέκυψε απερίγραπτη σφαγή και οι μόνοι που γλύτωσαν ήταν ο επίσκοπος και ο Ισαάκιος με τη χήρα μητέρα του, που επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη και ζούσαν ταπεινά, αφού ύστερα απ’την κατάσχεση της περιουσίας του πατέρα ήταν οικονομικά κατεστραμμένοι. Εκείνη την εποχή η θηριωδία του καχύποπτου Ανδρόνικου, που αρχικά ήταν ανάγκη, ύστερα ευχαρίστηση, είχε γίνει συνήθεια. Οι καταδόσεις και κατηγορίες αποτελούσαν μέρος της καθημερινής ζωής. Συλλαμβάνονταν όλο και περισσότεροι ύποπτοι με όλο και λιγότερα στοιχεία. Οι φυλακές ξεχείλισαν. Κάθε μέρα και νέες δημόσιες εκτελέσεις, ένοχοι κι αθώοι, γέροι και νέοι πέθαιναν ενώ οι εχθροί βάδιζαν προς την Κωνσταντινούπολη. Επικρατούσε πανικός, ένταση και αγωνία. Ο Ανδρόνικος συγκάλεσε συμβούλιο με τους ευνοούμενούς του και αποφάσισαν, αν είναι δυνατόν, εσωτερική σφαγή για να αντιμετωπίσουν την εξωτερική απειλή.
Ο μισητός στον λαό Αγιοχριστοφορίτης υπαγόρευσε τον κατάλογο των προγραφών (11/9/1185). Πρώτο όνομα του Ισαάκιου, πιθανώς επειδή ήταν ένας από τους λίγους αρτιμελείς βασιλικούς συγγενείς που είχαν απομείνει. Ο Ισαάκιος τριαντάρης περίπου, κοκκινομάλης και κοντόσωμος, θεωρείτο αγαθός, επιπόλαιος, δουλικός και άστατος.
Ο Αγιοχριστοφορίτης κατέφθασε με φρουρούς στο σπίτι του, ενώ ο Ισαάκιος έτρεξε να οπλιστεί αφήνοντάς τον να περιμένει. Όταν τελικά βγήκε, ο εκνευρισμένος Αγιοχριστοφορίτης τον μπάτσισε και αυτός, τρομοκρατημένος, τον κτύπησε σκοτώνοντάς τον. Ο κόσμος που μαζεύτηκε με τη φασαρία άρχισε να φωνάζει «ο σατανάς πέθανε» και ακολούθησε τον Ισαάκιο στην Αγία Σοφία που πήγε να κρυφτεί. Ο λαός, αγανακτισμένος, ξεσηκώθηκε, επαναστάτησε. Την επομένη (12/9/1185), ολόκληρη η πόλη είχε συγκεντρωθεί στην Αγία Σοφία και τον έστεψαν αυτοκράτορα ενώ αυτός έτρεμε από τον φόβο του. Αυτό σήμανε και το τέλος του Ανδρόνικου.

Η άνοδός του ήταν απρόσμενη και τυχαία, μετά από έναν αποτυχημένο ηγέτη.
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...