To Top
08:14 Τετάρτη
19 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Μικρούτσικος είναι ο κόσμος
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Μικρούτσικος είναι ο κόσμος
  12 Ιανουαρίου 2020, 10:20 πμ  
Η ζωή ως επινόηση και η αναζήτηση του κερδισμένου χρόνου. 
 
Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα πολύ «στρογγυλό» μου κάθεται αυτό το 2020. Η χαρά του ψυχαναγκαστικού γραφίστα. Το μυαλό μου πάει στο 20 εις τη νιοστή δύναμη. Απέραντο, ανεξέλεγκτο, απόλυτο, φινιρισμένο. Σαν να μη μας χωράει εμάς τους ακανόνιστους. Σαν να περισσεύουμε. Προκαλεί μια διάθεση για ανακεφαλαίωση, για αναστοχασμό, για απολογισμούς κι αναθεωρήσεις. Να κοιτάξεις πίσω, να δεις το παζλ της ζωής σου στην ολότητά του, να κρατήσεις και να πετάξεις ή να κροτήσεις και να πατάξεις. Να υπολογίσεις τη γεωμετρία της, τους κύκλους που ανοίγουν και κλείνουν, τις γωνίες, τις ευθείες και τις τεθλασμένες που τέμνεις.
 
Καθόλου δεν είμαι άνθρωπος των τύπων και των ανούσιων όσο και ενοχικών ευχών. Δεν μου αρέσει να ντύνω με αποκαλυπτικά γιορτινά ενδύματα τις επιθυμίες μου. Αναπόφευκτα, όμως, η μανία για αρίθμηση, αυτή η καταδικασμένη προσπάθεια του είδους μας να κόψει σε φέτες τον αδυσώπητο χρόνο, δημιουργεί μια τέτοια τάση. Όταν τα νούμερα στρογγυλεύουν σ’ ενδιαφέρει να προβείς σε μια πιο μεθοδική καταγραφή τεκταινομένων που επηρεάζουν τον περίγυρό σου. Το υπέρατο Τώρα, το μόνο που πραγματικά υπάρχει, σαν να διευρύνεται, σαν να προσπαθεί να γαντζωθεί πιο πεισματικά στο χάσμα ανέμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Η στιγμή διογκώνεται. Το δευτερόλεπτο προσπαθεί να αυτονομηθεί από την τάξη τού χρόνου, η ροή πυκνώνει. Με υπόκρουση τον ήχο από τη σελίδα που γυρίζει.
 
Πώς κάνεις έτσι; Ένας αριθμός είναι, θα πείτε. Δεν αντιλέγω. Οι αριθμοί έχουν όμως δύναμη. Και μπορούν συν τοις άλλοις να λειτουργήσουν σαν σπίθα στην πυριτιδαποθήκη των σκέψεων. Δεν θέλει πολύ. Μπουμ! Σκέφτομαι...
 
Σκέφτομαι ότι για τέσσερις μόλις μέρες ο Θάνος Μικρούτσικος, σαν να βιάστηκε να σχίσει τη θολή γραμμή των οριζόντων, δεν πρόλαβε το ψυχολογικό ορόσημο. Ε, και; Στα 72 χρόνια και 8,5 μήνες που έζησε δεν πρόλαβε να αφήσει ένα βαθύ αποτύπωμα στο πέρασμά του από τον μικρούτσικο κόσμο μας; Είχε πολλά ακόμη να δώσει. Αυτό όμως είναι μόνο μια εικασία άνευ ουσίας. Κι ο Μότσαρτ είχε πολλά ακόμη να δώσει αλλά η ουσία είναι πόσα έδωσε στα 35 χρόνια και 10 μήνες που έζησε. 229 χρόνια μετά, η ανθρωπότητα εξακολουθεί να απολαμβάνει το απόσταγμα του βίου του σαν να είναι ολοζώντανος εν έτει 2020.
 
Σκέφτομαι ότι ούτως ή άλλως, ο θάνατος είναι κάτι που αφορά και απασχολεί τους άλλους. Όταν επέλθει, δεν θα μας απασχολεί πια. Συνεπώς, η αναβλητικότητα είναι η πραγματική κατάρα κι όχι το αναπόφευκτο. Πρέπει να πενθούμε τους ζωντανούς, του εαυτού μας περιλαμβανομένου, για τον χρόνο που πηγαίνει στράφι επειδή αφήσαμε την κρίσιμη απόφαση και πράξη για αργότερα. Να κλαίμε γι’ αυτούς που μαραίνονται αναμένοντας και προσδοκώντας ένα καλύτερο αύριο κι αφήνουν το σήμερα –που σύντομα θα γίνει χθες- να γλιστρά μέσα από την τρύπια τους χούφτα.
 
Σκέφτομαι ακόμη ότι η ομορφιά καραδοκεί. Κι ότι κατά κύριο λόγο την οφείλουμε σ’ αυτούς που δεν αναβάλουν. Τους αποφασισμένους για δημιουργία. Αυτούς που αντιμετωπίζουν το ωραίο σαν οξυγόνο. Που δεν κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα και συναρπάζονται στην ιδέα της επόμενης πρόκλησης.
 
Σκέφτομαι τέλος ότι κι η ασχήμια καραδοκεί. Αυτή κι αν καραδοκεί! Γιατί θρέφεται επιπλέον από την έλλειψη ομορφιάς, από την αισθητική κωλυσιεργία, τη δημιουργική νωθρότητα. Η ίδια η ανθρώπινη φύση είναι άσχημη και αδυσώπητη. Μια βιομηχανία αυτοκαταστροφής. Και η ομορφιά είναι η μόνη τροχοπέδη στην πορεία του αποκρουστικού συρμού προς την άβυσσο. Μια πορεία διαρκώς επιταχυνόμενη.
 
Ήρθε η ώρα να σταματήσω να σκέφτομαι.  
 
Φιλgood, τεύχος 255
 
  Γιώργος Σαββινίδης      Ορέστης Παναγιώτου   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...