To Top
01:38 Κυριακή
23 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Οι βράχοι, που καταρρέουν… για λίγο!
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Οι βράχοι, που καταρρέουν… για λίγο!
  16 Ιανουαρίου 2020, 9:50 πμ  
Ιστορία 1η: Το αυτοκίνητο σταθμεύει στην είσοδο. Ο οδηγός - συνοδός, συγγενής συνήθως, φίλος κάποτε, κατεβαίνει για να βοηθήσει τον άνθρωπό του να κατεβεί. Αν πάλι χρειάζεται αναπηρικό καροτσάκι, τρέχει μέσα, το φέρνει (ή το φέρνουν), και τότε μόνο ανοίγει την πόρτα στον ασθενή.
 
Εγώ, από μια απόσταση μικρή, επικεντρώνομαι στον/στη συνοδό. Με συγκλονίζει η δύναμή τους. Τη συγκρίνω με βράχο, που στέκεται εκεί, σαν κυματοθραύστης. Την βλέπω στα πρόσωπά τους, σε κάθε τους κίνηση. Δίνουν κουράγιο και σε μένα που είμαι παρατηρητής –δεν θα δώσουν στο δικό τους πρόσωπο που τραβά τόσο ζόρι;
 
Αυτή είναι η πρώτη φάση του τελετουργικού. Η δεύτερη αρχίζει με την έναρξη της θεραπευτικής αγωγής (ακτινοθεραπείας, χημειοθεραπείας, ορμονοθεραπείας, ανοσοθεραπείας) ή της διαγνωστικής διαδικασίας στο PET/CT, με τα ραδιοφάρμακα.
  Ο συνοδός μένει μόνος. Βγαίνει από το κτήριο να πάρει μια τζούρα καθαρού αέρα πριν προχωρήσει προς την καφετέρια. Δεν προλαβαίνει όμως να κάνει ούτε δύο βήματα, και καταρρέει. Αυτός ο, πριν από λίγα λεπτά, απόρθητος βράχος! 
 
Ακουμπά επάνω σε μια κολόνα για να μη σωριαστεί ολότελα. Ξέρει ότι σε μισή-μια ώρα, ο άνθρωπός του θα έχει τελειώσει τη συνεδρία και θα τον χρειαστεί πάλι δυνατό. Πλησιάζω με φόβο, μα και με δέος, και προσφέρω ένα μπράτσο ή έναν ώμο. Μη νομίζετε πως είμαι βράχος εγώ -ούτε καν! Απλώς, εκείνη τη στιγμή, νιώθω την ανάγκη να είμαι εκεί. Ξέρω τι σημαίνει αυτό – το έζησα σχετικά πρόσφατα, όταν γύρευα και εγώ την κολόνα μου!
 
Αυτός ο αγώνας των καρκινοπαθών και των συγγενών - φίλων τους έχει πόνο και ανηφόρες πολλές. Έχει όμως και στιγμές μεγαλοσύνης, που σε δυναμώνουν πολύ περισσότερο απ’ όσο μπορεί να φανταστείς. Χαρακτηριστικό αυτών των στιγμών είναι οι ώρες της σιωπής. Τα λόγια που δεν λέγονται, αλλά «φωνάζουν». Οι φωνές που δεν ακούγονται, αλλά τις βλέπεις! 
 
Απ’ όποια μεριά κι αν το δεις όμως, ο δρόμος αυτός, τελικά, είναι μοναχικός. Ο ασθενής θα είναι κάτω από το μηχάνημα ή με τον φλεβοκαθετήρα στο χέρι. Κι εσύ θ’ ακουμπάς επάνω σε μια κολόνα για να ξεσπάσεις -να είσαι έτοιμος για το επόμενο προσκλητήριο. 
 
Ως παρατηρητής, βλέπω στα πρόσωπα των συνοδών, πίσω από τη δύναμή τους, μια απερίγραπτη μελαγχολία. Θα ήθελα η ιατρική να έδινε και σε αυτούς ένα μέρος από τη σοφία της –επιστημονική, μα και ανθρώπινη, κυρίως. Να μην τους έβλεπε απλώς ως συνοδούς των αρρώστων της, αλλά ως συνεργάτες στη μεγάλη θεραπευτική της προσπάθεια. Καμιά φορά, μπορεί να βοηθήσουν πολύ περισσότερο από τα φάρμακα και τις ακτίνες.
 
Ιστορία 2η: Κρατούσε την κόρη του από το χέρι, κι έβλεπαν από ψηλά, εδώ στο Γερμανικό Ογκολογικό, πώς απλώνεται εκεί κάτω η ασυγκράτητη Λεμεσός. Ο πρωινός ήλιος λαμπερός, το λίγο κρύο καλοδεχούμενο.
 
Με άγγιξε που τους έβλεπα χέρι-χέρι, μα πιο πολύ η εμφανής μελαγχολία που είδα στο πρόσωπο του κοριτσιού. Είπαμε την «καλημέρα» μας, κι εγώ πέταξα το συνηθισμένο «ωραία μέρα σήμερα». Το κορίτσι κοίταξε χαμηλά, διέκρινα και μια δυσκολία στις κινήσεις της. Ο πατέρας απάντησε:
 
«Έχουμε τη μητέρα της μέσα και κάνει PET Scan».
 
Του ‘σφιξε πιο πολύ το χέρι, και τον κοίταξε στα μάτια μήπως βρει εκεί κάποια απάντηση στα χίλια ερωτήματα της ψυχής της. 
 
Ο πατέρας, μ’ ένα συγκαταβατικό χαμόγελο, μου ζήτησε συγγνώμη και συνέχισαν τον βαρύ περίπατό τους. Αυτές τις στιγμές, σκέφτηκα, τίποτα δεν μπορεί να μαλακώσει την αγωνία και τη στενοχώρια, να κάνει το βήμα πιο ανάλαφρο. Ούτε η ωραία μέρα ούτε η θέα της Λεμεσού από ψηλά ούτε τα ενθαρρυντικά λόγια κανενός τρίτου, όπως της αφεντιάς μου.
 
Είναι μοναχική αυτή η βόλτα της αναμονής. Και δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο…

Εικονογράφηση: Φωτογραφία αρχείου
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...