To Top
01:12 Κυριακή
23 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Μια δεύτερη ευκαιρία!
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Μια δεύτερη ευκαιρία!
  16 Ιανουαρίου 2020, 10:01 πμ  
Λίγο πριν να αποχαιρετήσουμε την παλιά χρονιά. Είμαι στο σπίτι και συγυρίζω κάποια παλιά περιοδικά που φύλαξα. Φυλλομετρώντας τα, πέφτω σε μια συνέντευξη της ηθοποιού Ζωής Κυπριανού, στην οποία κυρίως μιλά για την 20χρονη εμπειρία και τα βιώματά της από τη διδασκαλία θεάτρου σε φυλακισμένους… Την (ξανα)διαβάζω και σκέφτομαι, θυμάμαι…

Σ’ ένα από τα βιβλία του, το πολυδιαβασμένο «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», ο Έλληνας συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης έλεγε: «Την πρώτη φορά που μπαίνει κάποιος φυλακή, μπαίνει τυχαία, τη δεύτερη σκόπιμα». Βεβαίως, ο Λουντέμης αναφερόταν σε μια άλλη εποχή των δεκαετιών '60 και '70 και όντας και ο ίδιος κατατρεγμένος για τις αριστερές του απόψεις (τον έδιωξαν από το σχολείο και δεν το τέλειωσε ποτέ), ήξερε πολύ καλά για το πώς ήταν οι φυλακές στα χρόνια εκείνα τα δύσκολα για την Ελλάδα, με τη χούντα αλλά και με όλα όσα προηγήθηκαν: κατοχή, μεταπολεμικά, εμφύλιος κ.λπ.

Η πολύ ενδιαφέρουσα λοιπόν παλιά συνέντευξη της Ζωής Κυπριανού, για τη διδασκαλία θεάτρου στους φυλακισμένους και τις παραστάσεις που δίνουν, μου θύμισαν τον μεγάλο αυτοδίδακτο συγγραφέα. Με μια διαφορά, αρκετοί άνθρωποι κατέληγαν τότε στις φυλακές, και της Κύπρου (αγγλοκρατία, ΕΟΚΑ, πόλεμος ενάντια στην αποικιοκρατία) κυρίως για τα φρονήματά τους. Αυτό τώρα πια έχει ξεπεραστεί στις χώρες μας (αλλού βέβαια βρίσκεται σε έξαρση, όπως π.χ. στη γειτονική Τουρκία που ο «τρελός» Ερντογάν ρίχνει συνεχώς στα μπουντρούμια αντιφρονούντες), ενώ ο λόγος που οδηγεί σήμερα τους περισσότερους δράστες στο κελί είναι η εγκληματικότητα. Όμως, υπάρχει ένα μεγάλο όμως! Η οικογένεια, η κοινωνία, οι αντιλήψεις μας, η απουσία ιδανικών κ.ά. φέρουν τεράστια ευθύνη για τους συνανθρώπους μας που φεύγουν από τη… γραμμή και οδηγούνται στο έγκλημα. Χρειάζονται κατανόηση, βοήθεια και όχι αδιαφορία και απαξίωση. Ας δούμε τι είπε η Κύπρια ηθοποιός:

«Πριν μερικά χρόνια, 1η Απριλίου ήτανε, είχαμε πρωινή παράσταση στα φυλακισμένα μνήματα. Ένας από τους φυλακισμένους που συμμετείχε στο θεατρικό, είχε γενέθλια και του πήρα τούρτα. Άναψα το κεράκι, τραγουδήσαμε το χρόνια πολλά και έσκυψε και με ρώτησε στο αυτί τι έπρεπε να κάνει γιατί δεν είχε δει ποτέ ξανά τούρτα. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τι ένιωσα εκείνη την ώρα. Και σαν αυτό είναι χιλιάδες άλλα». 
Για να πει σε άλλο σημείο της συνέντευξής της η Ζωή, πως όταν πήγε για πρώτη φορά στη φυλακή ήταν θέμα δυο ωρών για να την κερδίσουν οι φυλακισμένοι. Και πως η πολύχρονη εμπειρία της στον χώρο αυτό, την άλλαξε πολύ. Και προπαντός την έμαθε να δίνει στους ανθρώπους μια δεύτερη ευκαιρία, αλλά και να εκτιμά πράγματα που ίσως θεωρούσε δεδομένα. Ακόμη και σήμερα, ανέφερε τότε, όταν τελειώνουν οι πρόβες και φεύγει και ακούει τη σιδερόπορτα να κλείνει, παθαίνει κάτι. Μια στεναχώρια…

Μια δεύτερη ευκαιρία λοιπόν, αυτό είναι το ζητούμενο, σε ανθρώπους που έχουν χάσει τον δρόμο τους. Να βοηθηθούν για να τον βρουν, να μην… στιγματιστούν και να τα καταφέρουν να μην επιστρέψουν ποτέ «σκόπιμα» πίσω!
 
lenia.karatzia@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...