To Top
12:50 Τρίτη
25 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Χάρης Γεωργιάδης: Είναι ο πρώην υπουργός το φέις λίφτινγκ που χρειάζεται ο ΔΗΣΥ;
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Χάρης Γεωργιάδης: Είναι ο πρώην υπουργός το φέις λίφτινγκ που...
Τελευταία Ενημέρωση: 19 Ιανουαρίου 2020, 2:12 μμ
Το πρωινό της Δευτέρας 25 Φεβρουαρίου του 2013, ο Χάρης Γεωργιάδης δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον νικητή της εκλογικής αναμέτρησης της προηγούμενης μέρας, ο οποίος του πρότεινε τη θέση του εκπροσώπου στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Όντας, όμως, εκπρόσωπος Τύπου του Δημοκρατικού Συναγερμού για πέντε χρόνια -είχε διαδεχτεί το 2008 τον Τάσο Μητσόπουλο- εξήγησε στον Νίκο Αναστασιάδη ότι δεν επιθυμούσε να αναλάβει παρόμοιο πόστο και ως εκ τούτου προτιμούσε να διατηρήσει τη βουλευτική του έδρα. Ανοίγω παρένθεση: Στις βουλευτικές του 2011, ο Χάρης έδινε την πρώτη του μάχη για να μπει στη Βουλή και εξηγούσε στη δημοσιογράφο του «Down Town» πως μικρός δεν ήταν από τα παιδιά που δημιουργούσαν θόρυβο με την παρουσία τους και γι’ αυτό οι τότε συμμαθητές του εκπλήσσονταν που τον έβλεπαν στη θέση του εκπρόσωπου Τύπου και υποψήφιο βουλευτή. «Αν ποντάραμε τότε στο ποιοι θα μπορούσαν να εμπλακούν στην πολιτική, θα επιλέγαμε πολλούς άλλους και όχι εμένα. Κι αυτό επειδή υπάρχει η εντύπωση πως στην πολιτική επιβιώνουν μόνο αυτοί που κάνουν θόρυβο. Να όμως που στη πράξη τα πράγματα εξελίσσονται κάπως διαφορετικά». Φαίνεστε, πάντως, αρκετά ντροπαλός, του επεσήμανε η δημοσιογράφος και ο Χάρης πρόσθεσε πως «το σίγουρο είναι πως προσπαθώ συνειδητά να μην είμαι ξεδιάντροπος». Κλείνει η παρένθεση.
 
Το αποτέλεσμα, λοιπόν, εκείνου του πρωινού της 25ης Φεβρουαρίου ήταν ο Αναστασιάδης να του αναθέσει το Υπουργείο Εργασίας. Το οποίο κράτησε για 32 μέρες, μέχρι που το στραπάτσο του Eurogroup οδήγησε τον Σαρρή σε παραίτηση και... «Μα τον Χάρη;». «Είναι ο Χάρης ο νέος Τσάρος της Οικονομίας;», «Πλάκα μας κάνει;». Οι αντιδράσεις εν πολλοίς δικαιολογημένες. Ο ευρισκόμενος μέχρι πρόσφατα στη γαλαρία της Πινδάρου δεν είχε δώσει δείγματα γραφής ώστε να δικαιολογείται η εναπόθεση στα χέρια του ενός τέτοιου νευραλγικού πόστου, μάλιστα μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Ωστόσο, επειδή είχαμε δει τα αποτέλεσμα των βετεράνων, αποδεχτήκαμε στωικά τη μοίρα μας - οι πιο αισιόδοξοι είπαν «πόσο χειρότερα μπορεί να γίνουν;». Δεν πρόκειται, βεβαίως, να κάτσω να αναλύσω τα οικονομικά πεπραγμένα της πενταετίας, το πώς και το γιατί, τις αλχημείες, τις παράπλευρες απώλειες, τους ρυθμούς ανάπτυξης, την ανάκαμψη...
 
Δεν είναι αυτό το ζητούμενο του παρόντος. Σημασία έχει ότι στο τέλος του 2017 ο πάλαι ποτέ χαμηλών τόνων Χάρης Γεωργιάδης καυχιόταν για το «success story» του, είχε ξεθαρρέψει, έστησε ανάστημα, ισχυροποίησε τη θέση του στην πολιτική σκηνή, εξελίχτηκε σ’ έναν πρώτης γραμμής εσωκομματικό αντίπαλο -γεγονός όχι και τόσο ευχάριστο για ορισμένους συντρόφους του, ειδικά εκείνους που αρέσκονταν να τον αφήνουν να σπάει μόνος τ’ αβγά και στη συνέχεια επίχαιραν για την ομελέτα που έφτιαξαν- το δε Politico τον συμπεριέλαβε στη λίστα με τους 28 Ευρωπαίους πολιτικούς με επιρροή για το 2016... Και σύντομα άρχισε να παθαίνει αυτό που παθαίνουν όσοι αρχίζουν να έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Να «αφήνουν» κάποια όχι και τόσο κολακευτικά στοιχεία του χαρακτήρα τους να αναδύονται στην επιφάνεια. Όπως η έπαρση, ο ελιτισμός, ο κυνισμός... Και δεν κατάφερε να ξεφύγει από εκείνο που «προσπαθούσε συνειδητά» να αποφύγει: Να μην είναι ξεδιάντροπος. Από το τελεσίγραφο στους πρώην εργαζόμενους των Κυπριακών Αερογραμμών, οι συχνές δημόσιες ειρωνείες για τη δεδομένη ατσαλοσύνη της ελληνικής κυβέρνησης εκείνης της περιόδου, τα άγαρμπα αστειάκια στις συνεντεύξεις του («το μνημόνιο που μπορούμε να το λέμε και πρόγραμμα αν θέλετε»), το γεγονός ότι από το 2015 εποφθαλμιούσε τη θέση του αναπληρωτή προέδρου («Αν είμαστε τυχεροί η διάλεξη του χρόνου θα γίνει με άλλο υπουργό» είχε πει τον Οκτώβρη εκείνου του χρόνου σε ομιλία του), φανέρωνε άνθρωπο που έχασε νωρίς το μέτρο και δυσκολευόταν να τιθασεύει το υπερτροφικό εγώ του.
 
Όταν, πάντως, μετά τις Προεδρικές του 2018, υπήρξε δυστοκία στον σχηματισμό του νέου Υπουργικού, δεδομένης της επιθυμίας του να αναβαθμιστεί, πολλοί διερωτήθηκαν γιατί ένας υπουργός με το success story του να θέλει να εγκαταλείψει το εύκολο, πλέον, έργο του. Ήταν θέμα μεγαλομανίας ή κάτι άλλο; Έτσι, όταν λίγους μήνες μετά ο Συνεργατισμός που προεκλογικά «είχε επαρκή κεφαλαιουχική ευρωστία», που είχε «διεισδύσει σε καινούριες αγορές», που συνωστίζονταν για πάρτη του «ποιοτικοί παίκτες»  εξαϋλωνόταν με τρόπο που μας φέσωνε περί τα 5 δισ., οι συνειρμοί πολλοί. Προφανώς, ήθελε να αποφύγει δυσάρεστες εξελίξεις που μπορούσαν να πλήξουν την εικόνα του, είπαν κάποιοι.
 
Δέκα μήνες μετά και παρά τη μεσολάβηση του πορίσματος που του καταλόγιζε ουκ ολίγα,  ακόμα κι εκείνοι οι εσωκομματικοί που δεν τον υπερασπίστηκαν τότε, του έστρωσαν χαλί προκειμένου να αναδειχτεί άνευ ανθυποψηφίου σε δεύτερο τη τάξει. Ένεση ανανέωσης, είπαν! Το μπότοξ στην παράταξη που τον τελευταίο καιρό φλέρταρε ξεδιάντροπα με τον λαϊκισμό και την ακροδεξιά. Που απώλεσε 8 μονάδες στις ευρωεκλογές, που κλονίστηκε η φιλελεύθερη εικόνα της, που έχασε το έρεισμα στην αστική Λευκωσία.. Και ασφαλώς, για τον επαναπατρισμό στην λεγόμενη Κληριδική σχολή. Το είπε και ο ίδιος σε μια συνέντευξη του τις προάλλες. «Η Κληριδική παράδοση επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε». Προσωπικά δεν είμαι σίγουρος ότι υπήρξε αυτή η σχολή σκέψης, σηκώνει μεγάλη συζήτηση.
 
Ωστόσο, αν τα πλουµιστά κοκόρια του ΔΗΣΥ που ανεβοκατεβαίνουν µε έπαρση τα ασανσέρ της Πινδάρου θέλουν να επαναβεβαιώσουν τις αρχές που τους κληρονόμησε ο Κληρίδης, ας ξεκινήσουν από τη σεµνότητα και την ταπεινότητα που χαρακτήριζε τον ίδιο, ως άνθρωπο και ως πολιτική προσωπικότητα - ασχέτως αν συμφωνούσες ή διαφωνούσες µε τις πολιτικές του απόψεις.
 
Φιλελεύθερα, 19/1/2020.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...