To Top
00:30 Κυριακή
23 Φεβρουαρίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η μυωπική αντιμετώπιση των λεωφορείων
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η μυωπική αντιμετώπιση των λεωφορείων
Τελευταία Ενημέρωση: 22 Ιανουαρίου 2020, 11:53 πμ
Προβληματισμό εκφράζουν οι αρμόδιοι για τη χρήση δημόσιων συγκοινωνιών από το κοινό, αφού οι μέχρι σήμερα προσπάθειες αύξησης της χρήσης των λεωφορείων δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και το ποσοστό των επιβατών των λεωφορείων κυμαίνεται στο 2-3%. Aν ο προβληματισμός είναι γνήσιος, δεν το γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας. Πάντως, το ενδιαφέρον του νέου υπουργού Μεταφορών φαίνεται γνήσιο. Aν οφείλεται στον αρχικό ενθουσιασμό της νέας θέσης, σε ένα κράμα φιλοδοξίας και ίμεϊτζ μάρκετινγκ, ή σε ευσυνειδησία χαρακτήρα, είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε και μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει. 

Όντως, ο θεσμός του λεωφορείου δεν έχει αγκαλιαστεί από τους πολίτες. Και δεν τους αδικώ καθόλου, αφού το κράτος έμοιαζε να προωθεί τις μαζικές μεταφορές μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να τις προωθήσει, χωρίς πραγματικά να το θέλει. Και γιατί να το θέλει; Γιατί να στρέψει τον κόσμο μαζικά στη χρήση λεωφορείων ή να κάνει τραμ, αφού βάζει στα ταμεία του κράτους τεράστια ποσά σε σταθερή βάση από τα τέλη στα καύσιμα που ξεπερνούν το 50%; Γιατί να επενδύσει χρήματα προκειμένου να χάσει χρήματα; Ειδικά εν μέσω κρίσης. Και δεν μιλώ μόνο για τις ανύπαρκτες στάσεις που επί δεκαετίες περιορίζονταν σε μια ταμπέλα χωρίς παγκάκι και υπόστεγο, για να έρθουμε σήμερα να κάνουμε 5.000 στάσεις – υπερπαραγωγή που θα χωρούν να κάτσουν 2-3 άτομα, με επίσπευση, έναντι €20 εκατ. Γενικότερα, για τα μέσα μαζικής μεταφοράς έκαναν τα υποτυπώδη, και η υπηρεσία έμεινε υποτυπώδης. Παρά το γεγονός ότι με τον σωστό χειρισμό και με την πλήρη λειτουργία της, θα λύνονταν σειρά άλλων προβλημάτων που έχουν μεγάλο κόστος διαχρονικά σε χρήμα και σε αίμα, το ζήτημα αντιμετωπιζόταν μεμονωμένα και μυωπικά. 

Κατ’ αρχάς, το κυκλοφοριακό πρόβλημα, που είναι δυσανάλογο του μεγέθους μας, θα λυνόταν σε τεράστιο βαθμό με τη λειτουργία σχολικών λεωφορείων σε πανεθνικό επίπεδο. Οι ώρες αιχμής και οι περιοχές που παρουσιάζεται αυξημένη κίνηση, συμπίπτουν με τις ώρες έναρξης και το τέλος λειτουργίας των σχολείων (και με τις ώρες εργασίας των δημόσιων υπάλληλων, που συμπίπτουν και μεταξύ τους αφού τα πρώτα προγραμματίστηκαν στη βάση αναγκών των δεύτερων) και σε περιοχές με σχολεία. Αν η κάθε οικογένεια πρέπει να στείλει αυτοκίνητο για να πάρει και να παραλάβει τα παιδιά από το σχολείο, είναι αναμενόμενο να προκληθεί κυκλοφοριακό πανδαιμόνιο. Και η λύση δεν είναι να συνεννοούνται μεταξύ τους οι γονείς για να μοιράζουν τις «κούρσες». Αυτή η λύση είναι λύση ανάγκης, εν απουσία του κράτους, που λειτουργεί γενικά ως μιλλοσφοτζιήσματα. Αν εφαρμοστεί πανεθνικά ο θεσμός του σχολικού λεωφορείου, με τη σειρά του θα επιτρέψει τη σταδιακή αλλαγή του απάνθρωπου για παιδιά, εκπαιδευτικούς και γονείς ωραρίου λειτουργίας των σχολείων, αφού δεν θα χρειάζεται πλέον να ξεκινούν αρκετά νωρίς για να προλαβαίνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι να παίρνουν τα παιδιά σχολείο μέσα στην κίνηση προτού χτυπήσουν κάρτα. Διαφορετικά, όσες διαπλατύνσεις, όσες μονοδρομήσεις κι αν κάνεις, εκείνες τις ώρες δεν γλυτώνεις το κυκλοφοριακό χάος. 

Από την άλλη, αν λειτουργούσαν τα λεωφορεία επί 24ώρου βάσης, έστω και με αραιότερες γραμμές τις νυχτερινές ώρες, θα μειώνονταν σε μεγάλο βαθμό τα τροχαία δυστυχήματα. Γιατί, αν και είναι μιας μορφής λύση η αύξηση των προστίμων για ταχύτητα και οι αυστηρές ποινές για κατανάλωση αλκοόλ, στους νέους δύσκολα θα πιάσει. Και δεν είναι μόνο το αλκοόλ και η ταχύτητα, αλλά και η κούραση και η νύστα που μπαίνουν στο παιχνίδι εκείνες τις ώρες. Αν δεν οδηγήσει, πώς θα βγει έξω για νυχτερινή διασκέδαση; Ή μήπως περιμένουν οι αρμόδιοι ότι θα κάτσει ένα 20χρονο με την παρορμητικότητα που το χαρακτηρίζει να σκεφτεί ότι δεν θα βγει ή αν θα βγει δεν θα πιει γιατί μπορεί να εμπλακεί σε τροχαίο; Όλα αυτά είναι για να τα λέμε σε σεμινάρια οδικής ασφάλειας και μεταξύ μας οι μεγαλύτεροι. Αν λειτουργούσαν έτσι τα πράγματα, δεν θα χρειάζονταν καν ποινές, αλλά κοινή λογική. Αν μαζί με τις αυστηρές ποινές, δώσεις εναλλακτική επιλογή για τους νέους τις γραμμές λεωφορείων εκεί που πραγματικά το χρειάζονται, τότε σε συνδυασμό με την ψυχολογία της παρεΐστικης μετακίνησης και της εμπειρίας τους από τα σχολικά λεωφορεία, θα κάνεις το λεωφορείο μέρος της κουλτούρας τους από νεαρή ηλικία. Έτσι, μέρος των μονάδων της Αστυνομίας που απασχολούνται με ελέγχους σε δρόμους θα μπορούν να κάνουν περιπολίες σε στάσεις λεωφορείων για τυχόν παραβατικότητα, αυξάνοντας και το επίπεδο ασφαλείας γενικότερα σε κατοικημένες περιοχές.
 
Ωστόσο, αντ’ αυτού τα μέσα μαζικής μεταφοράς αντιμετωπίζονταν διαχρονικά ως ενδεχόμενη απειλή σίγουρων εσόδων από τους φόρους για καύσιμα. Και κάπως έτσι ήρθαμε στο σημείο να πληρώσουμε σήμερα αυξημένες τιμές βενζίνης για να «πιάσουμε τους στόχους» των ΑΠΕ μέσω της πρόσμιξης με βιοκαύσιμα. Γιατί από τα τρία σημεία του στόχου της ΕΕ για ΑΠΕ, πιάνουμε τα δύο (θέρμανση – ψύξη 23% και είμαστε στο 37%, και ηλεκτροπαραγωγή 16% και με τις νέες αδειοδοτήσεις φτάνουμε το 19-20%) αλλά όχι το στόχο για τις μεταφορές που είναι 10% και με την αύξηση καυσίμων πάμε στο 7,3%. Και το 10% το θεωρούν άπιαστο, ενώ η λειτουργία τραμ και ηλεκτρικών ή υβριδικών λεωφορείων για χρήση περιμετρικά των πόλεων, ή αυξημένοι χώροι στάθμευσης για ηλεκτρικά οχήματα, ούτε που βρίσκεται στα άμεσα πλάνα τους. Έτσι, τώρα βρισκόμαστε στην παρανοϊκή κατάσταση ο φορολογούμενος να πρέπει να πληρώσει επιπρόσθετα χρήματα, επειδή τα χρήματα που είχε ήδη δώσει δεν τα επένδυσε το κράτος εκεί που έπρεπε, για να μπορεί να του παίρνει περισσότερα χρήματα από αλλού.


i.konstantinides@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...