To Top
04:23 Τετάρτη
1 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Ήρωα ταγματάρχη Κατσάνη, «σου χρωστάμε την Κερύνεια»
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Ήρωα ταγματάρχη Κατσάνη, «σου χρωστάμε την Κερύνεια»
  24 Ιανουαρίου 2020, 11:36 πμ  
Όντας μικρό παιδί του Δημοτικού άκουγε τις ιστορίες που αφηγείτο η μητέρα του για την προσφυγοποίηση των γονιών του από την Ανατολική Θράκη και μονολογούσε: «Αχ, βρε μάνα, δεν θέλω τίποτε να κάνω παρά δυο κουβέντες να γράψει η Ιστορία για μένα. Να πολεμήσω τους Τούρκους». Και η Ιστορία εισάκουσε το θέλημά του. Τον αγκάλιασε. Τον καθοδήγησε. Τον ανέβασε στο παλληκαρόβουνο της Κύπρου. Τον μεταμόρφωσε σε περήφανο αετό, που σχίζει τον ματωμένο ουρανό της Κερύνειας. Και τώρα, ήρθε η Ιστορία να σφραγίσει το όνειρό του. Τον αναγόρευσε δικαίως σε ήρωα! Και τον τοποθέτησε στο Πάνθεον των Αθανάτων. Τόσο πολύ τον αγάπησε. Της ζήτησε «δυο κουβέντες». Του αφιέρωσε ολάκερες σελίδες.
 
Ο λόγος για τον θρύλο του 1974. Τον ταγματάρχη Γεώργιο Κατσάνη, διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών. Χθες, έγινε γνωστό ότι ταυτοποιήθηκαν τα οστά του. Η ανακοίνωση της κόρης του ήρωα, Λίνας Κατσάνη ραγίζει καρδιές και συνάμα τις ενισχύει με τόνους λεβεντιάς: "Σαράντα έξι χρόνια πέρασαν για να φτάσει η ώρα της επιστροφής σου, πατέρα. Άφησες το αίμα και την σάρκα σου εκεί στον Άγιο Ιλαρίωνα, σύμβολο παντοτινό της λεβεντιάς, της τιμής και της γαλανόλευκης. Τα ιερά οστά σου, δαφνοστεφανωμένε πατέρα μου, ταυτοποιήθηκαν. Σε περιμένουμε".
 
Έπεσε ηρωικώς μαχόμενος κατά των Τούρκων εισβολέων. Επικεφαλής των δοξασμένων λοκατζήδων στον Άγιο Ιλαρίωνα. Στα 40 του χρόνια, ο γεννημένος στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, βρέθηκε στην Κύπρο. Η μοίρα είχε ήδη αποφασίσει γι’ αυτόν. Η αναγραφή στο κενοτάφιο του ήρωα στον Τύμβο Μακεδονίτισσας αντανακλά ακριβώς ό,τι οι πράξεις του άλλοτε τιμημένου σπρίντερ του Ηρακλή Θεσσαλονίκης: «Δεν κυνηγούσες τον θάνατο αλλά τον διάλεγες». Και ο ήρωας Κατσάνης είχε όντως διαλέξει…
 
Οι μαρτυρίες των στρατιωτών του Κατσάνη, που βρήκαμε στο διαδίκτυο, είναι συγκλονιστικές. Ο υποδιοικητής του, Ευάγγελος Μαντζουράτος, σημειώνει: «Καταλάβαμε τον αντικειμενικό μας στόχο, που ήταν στις παρυφές του Αγίου Ιλαρίωνα, στα Πετρομούθια. Οι τουρκικές δυνάμεις είχαν ενισχυθεί από αλεξιπτωτιστές και καταδρομείς. Τα πυρομαχικά μας έφταναν στο τέλος. Είχαμε πυρομαχικά για να ε­κτε­λέ­σου­με την βρα­δι­νή διείσ­δυ­ση, να προσβάλουμε τον ε­χθρό, να καταλάβουμε το έδαφος και εν συνεχεία έπρεπε να απαγκιστρωθούμε μέχρι το άλλο φως από άλλες δυνάμεις που θα έρχονταν στην περιοχή». Εκείνες οι δυνάμεις, όμως, δεν πήγαν ποτέ…
 
Και συνεχίζει: «Αναγκα­ζό­μα­σταν έτσι, κα­τό­πιν δια­τα­γών, να εκτελούμε βο­λές μό­νο α­πό κο­ντι­νές α­πο­στά­σεις και μό­νο εφόσον κινδυνεύαμε άμεσα. Οι επιθέσεις των Τούρ­κων αποκρούονταν α­πό μικρές το­πι­κές δυνάμεις των λό­χων. Σε μια τέ­τοια αντεπίθεση, ό­που ο Κα­τσά­νης σήκωσε μια διμοιρία για να διώξει από τον χώρο του τον ε­χθρό που είχε διεισδύσει, τραυματίστηκε θανάσιμα. Οι στρατιώτες του προσπάθησαν να πάρουν το πτώμα του, έδωσαν μάχη, αλλά δεν τα κατάφεραν».
 
«Πάντα μιλούσε σε όλους μας για τα ιδανικά της φυλής μας. Αγνός, ηθικός, ανιδιοτελής σε παρέσερνε και σε οδηγούσε σε υψηλές εθνικές εξάρσεις. Σκληρά εκπαιδευμένος επιχειρούσε πάντα το παράτολμο, δίνοντας πρώτος ως αρχηγός το καλό παράδειγμα», θυμάται ο κ. Μαντζουράτος στο βιβλίο του.
 
Πριν από χρόνια, η στήλη ψάχνοντας να μάθει για τον θρύλο Γεώργιο Κατσάνη, έμαθε από στρατιώτες του τι τους έλεγε προ του πολέμου. Ένα μήνυμα παλληκαριάς, αντρείας και πατριωτισμού: "Κομάντος μου, μην ξεχνάτε: Όταν τελειώνουν οι σφαίρες και οι φυσικές δυνάμεις, πολεμάει η ψυχή". Το έκανε πράξη. Ο λεβέντης καταδρομέας με το τιμημένο πράσινο μπερέ εξόφθαλμα σε προκαλεί να αφήσεις πίσω σου όλα τα μικρά. Να ξεχάσεις προσωρινά όλα τα ασήμαντα. Όλα τα μιάσματα της εποχής που ζούμε. Όλα όσα μολύνουν τα ιδανικά και τις αξίες, που θα έπρεπε η κοινωνία να αναζητά.
 
Την απάντηση αν είναι ήρωας την δίνει με αδιαμφισβήτητο τρόπο η κόρη του Λίνα: «Πολλές φορές αναρωτήθηκα πότε κάποιος γίνεται ήρωας. Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός. Γινόταν πόλεμος. Άνθρωποι σκοτώνονταν. Ήταν πολύ πιθανό να σκοτωθεί στις μάχες που γινόταν. Γιατί όμως ήρωας; Τάχθηκε επικεφαλής της ομάδας διοίκησης χωρίς να έχει δίπλα του κανέναν να τον αντικαταστήσει και να τον στηρίξει. Κοντά στο κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνα πετυχαίνει τον σκοπό της επιχείρησης. Και μένει εκεί περιμένοντας μια βοήθεια που δεν έφτασε ποτέ. Μένει εκεί γνωρίζοντας ότι οι τουρκικές δυνάμεις ενισχύονται. Δεν εγκαταλείπει, δεν υποχωρεί, γνωρίζοντας τη μοίρα του, μένει πιστός στο καθήκον. Είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στη ζωή και στο καθήκον και διάλεξε το δεύτερο. Αυτή η επιλογή τον κάνει ήρωα».
 
Η Ιστορία τον είχε επιλέξει από νωρίς για να του προσφέρει μια τέτοια τιμή. Χάθηκε στη ράχη του παλληκαρόβουνου. Μάλλον όχι τυχαίος ο χώρος της θυσίας. Κάποιοι στρατιώτες του έγραψαν: «Σου χρωστάμε την Κερύνεια ελεύθερη. Το σπουδαιότερο, οφείλουμε την ταφή σου. Συγχώρησέ μας για την εγκατάλειψη του άψυχου κορμιού σου. Σ’ αφήσαμε ψηλά στον Πενταδάκτυλο, ανάμεσα στις άγριες κορφές του Αγίου Ιλαρίωνα, στα χέρια των Τούρκων. Πίστεψέ μας, πραγματικά προσπαθήσαμε, μα δεν τα καταφέραμε. Φάνηκες κατά πολύ ανώτερός μας. Ελπίζουμε η ψυχή σου να μας συγχωρέσει». Εκεί, ωστόσο, παραμένει σύμβολο αγώνα…
 
Αντιστράτηγε (μετά θάνατον τιμή) Γεώργιε Κατσάνη, η Κύπρος υποκλίνεται. Σε ευγνωμονεί. Σε τιμά. Η ψυχή σου, Αετέ, θα φτερουγίζει εσαεί πάνω από τις ματωμένες ράχες του παλληκαρόβουνου. Για να υπενθυμίζει το τάμα των στρατιωτών σου. Να υπενθυμίζει το χρέος όλων μας. «Σου χρωστάμε την Κερύνεια»!!!
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...