To Top
00:53 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Σε κάθε Μόρια οι άνθρωποι δολοφονούνται καθημερινά
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Σε κάθε Μόρια οι άνθρωποι δολοφονούνται καθημερινά
  05 Φεβρουαρίου 2020, 10:25 πμ  
Οι στεριές στις οποίες σκάνε τα κύματα της Μεσογείου έγιναν τα τελευταία χρόνια προορισμός για χιλιάδες ανθρώπους. Με τις πλαστικές τους βάρκες ζυγώνουν στα νησιά του Αιγαίου, στην Κύπρο, στην Ιταλία και μισοπνιγμένοι αρπάζονται από την ελπίδα ότι γλύτωσαν. Ότι τα χειρότερα πέρασαν. Ότι θα ζήσουν δίχως ανέχεια. Δίχως πείνα. Δίχως βόμβες και πυρομαχικά. Δίχως τον θάνατο γύρω τους.

Οι μετακινήσεις πληθυσμών γιγαντώθηκαν με τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Σύντομα προσδιορίστηκαν ως κρίση και τέθηκαν στο διαπραγματευτικό τραπέζι ως το μεταναστευτικό πρόβλημα. Για τους επιτήδειους, οι στρόφιγγες που θα ρύθμιζαν τις ροές, αποτέλεσαν ανταλλάξιμο μέγεθος. Δηλαδή, για χώρες όπως η Τουρκία, οι μετανάστες και πρόσφυγες δεν υπήρξαν τίποτα περισσότερο από μια παράμετρο ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση ή ακόμη και για ένα εκβιαστικό μέσο πίεσης. Τι ειρωνεία, όμως. Η Τουρκία να παρουσιάζεται ως χώρα σωτήρας, που επιβαρύνεται από τη μετανάστευση, όταν και η ίδια συμμετέχει στις γενεσιουργούς αιτίες που εκτοπίζουν βιαίως παιδιά και ενήλικες.

Ωστόσο, δεν υπάρχουν μόνο εκείνοι που εκμεταλλεύονται την κατάσταση. Υπάρχουν και οι άλλοι, όπως η οραματίστρια Ευρώπη των δικαιωμάτων και των ευκαιριών, που ανασκουμπώθηκε και τελικά γύρισε την πλάτη στις δυσκολίες. Όχι μόνο στους πληθυσμούς που έφτασαν κατά χιλιάδες, αλλά και στις χώρες υποδοχής. Τα νησιά έμειναν μόνα να προσπαθούν να διαχειριστούν δίχως την εμπειρία, τους πόρους, την προετοιμασία. Παρά την Ένωση, τα σύνορα -για κάποια τουλάχιστον κράτη/μέλη- ανόρθωσαν τοίχους. 

Πρόσφυγες και μετανάστες στοιβάχτηκαν σε ακατάλληλους χώρους, που προορίζονταν για πολύ λιγότερους ανθρώπους. Το σημείο φιλοξενίας στη Μόρια της Λέσβου είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι εγκαταστάσεις δημιουργήθηκαν για 3.000 άτομα και τελικά στεγάζουν 20.000 ανθρώπους. Βρίσκονται όλοι μαζί, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που διέφυγαν και από τα τραύματα που κουβαλούν. Ανεξάρτητα από το αν κάποιοι από αυτούς πενθούν για τους γονείς, τους συζύγους, τα παιδιά τους. Ανεξάρτητα από το αν είναι γυναίκες ή άνδρες, αν είναι παιδιά, αν χρήζουν προστασίας.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κρατούνται αφιλόξενα. Σε ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής. Δίχως καταλύματα. Χωρίς αρκετό φαγητό. Κάποτε μένουν σε αυτοσχέδια τσαντίρια και σκηνές. Ακόμη και οικογένειες με βρέφη και παιδιά, εκτεθειμένα στις αντίξοες καιρικές συνθήκες του χειμώνα. Είναι όλοι τους άνθρωποι που κόλλησαν στον χρόνο.

Τα προηγούμενα βράδια, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, εκδηλώθηκαν επεισόδια στη Λέσβο. Πρόσφυγες και μετανάστες βγήκαν στο δρόμο και διαμαρτυρήθηκαν. Εξεγέρθηκαν. Η κριτική που ακολουθεί σε βάρος τους είναι σκληρή. Είναι απάνθρωπη, με δεδομένο τις συνθήκες που βιώνουν για χρόνια. Αν όλοι εμείς πρέπει να θυμώνουμε με κάποιους, αυτοί δεν είναι οι εκτοπισμένοι. Είναι όσοι προωθούν και ενισχύουν τους πολέμους. Είναι, ακόμη, η Ευρώπη, η οποία αντί να ισομοιράζει τους πληθυσμούς, αφήνει τους υποδοχείς να δυσκολεύονται και τους φιλοξενούμενους να μαραζώνουν.
   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...