To Top
07:18 Κυριακή
29 Μαρτίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η επιστροφή των κλοπιμαίων
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η επιστροφή των κλοπιμαίων
  09 Φεβρουαρίου 2020, 10:10 πμ  
Το θετικό γεγονός της διάσωσης από Τ/Κ και επιστροφής έργων τέχνης ως φιέστα μικροπολιτικής εκμετάλλευσης
 
Τα 219 έργα τέχνης Ελληνοκυπρίων και Ελλήνων καλλιτεχνών που επιστράφηκαν από τα κατεχόμενα, «βρέθηκαν», είπε ο Πρόεδρος, «σε διάφορα σπίτια και δημόσιους χώρους στην Αμμόχωστο μετά το 1974, περιλαμβανομένης και της Δημοτικής Πινακοθήκης και του λιμανιού Αμμοχώστου». Πώς «βρέθηκαν» σε σπίτια; Δεν λεηλατήθηκαν; Είναι πολύ θετικό, όχι μόνο ότι επιστράφηκαν, αλλά ιδίως το ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με ευαισθησίες και ακεραιότητα που αξίζουν τον σεβασμό μας ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους, όπως ο Κανί Κανόλ, που τα διέσωσαν και τα διαφύλαξαν σε δύσκολους καιρούς. Γιατί όμως η επιστροφή τους θεωρείται μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης και ευκαιρία για άλλη μια φιέστα, και όχι αποκατάσταση μιας αδικίας; Και πού κολλάει η ανταλλαγή τους («exchange» την είπε η κ. Αντρούλα, «λύτρα» θα ήταν σωστότερο) με αντίγραφα από το αρχείο του ΡΙΚ που αναφέρονται σε Τουρκοκύπριους; Πόσο πιο άτοπο και αφελές («να δώσουμε κάτι κι εμείς») μπορεί να είναι κάτι τέτοιο;
 
Κάποιοι, είμαι σίγουρος, θα πουν ότι βλέπουμε το δάχτυλο και όχι το φεγγάρι. Όμως το συγκεκριμένο «δάχτυλο», αυτό της πολιτικής εκμετάλλευσης της επιστροφής τους, δεν μας δείχνει απλώς το μακρινό φεγγάρι αλλά αυτό που φωτίζει, δηλαδή την εικόνα μιας πολιτικής διολίσθησης η οποία εκφυλίζει όλο και περισσότερο το γεγονός της κατοχής σε εσωτερική διαφωνία δύο πλευρών, ευτελίζοντας συνάμα και μια ευγενική χειρονομία σε συναλλαγή. Το υλικό του ΡΙΚ που αφορά Τουρκοκύπριους ούτε κλεμμένο είναι ούτε ανήκει σε άτομα· ανήκει σε όλους τους Κύπριους πολίτες, αυτούς αφορά και το δικαιούνται εξίσου, αδιάφορο αν είναι Τ/Κ, Ε/Κ ή Αρειανοί. Και ποιοι είναι οι Τουρκοκύπριοι στους οποίους «επιστρέφεται»; Σε ποιο επίσημο, θεσμικό όργανό τους, αν όχι σε ένα παράνομο καθεστώς υποτελές στον κατακτητή;
 
«In culture we trust», κομπάζει η «δικοινοτική» έκθεση των 60 από τα 219 αυτά έργα στο Λήδρα Πάλας. Ο πολιτισμός μάς ενώνει, είναι η νέα καραμέλα· μακάρι, αλλά πώς ακριβώς; Α, ναι, αν θα ζήσουμε μαζί, πρέπει να καλλιεργήσουμε καλές σχέσεις. Σύμφωνοι· όμως στις δύο «ζώνες», με υψηλή αυτοδιοίκηση και περιορισμούς εγκατάστασης, ιδιοκτησίας, εκπροσώπησης κ.λπ. στην ιδιότυπη δικοινοτική φάρσα που σχεδιάζεται, δεν θα είμαστε ακριβώς «μαζί» αλλά «δίπλα-δίπλα». Θα είμαστε πάντα «εμείς» κι «εκείνοι», με πολύ λίγες πιθανότητες να γίνουμε συνολικά «εμείς» – πάντως όχι για όσο θα τονίζεται η διαφορετικότητά μας στα πάντα. Για παράδειγμα, γιατί επιστράφηκαν μόνο έργα Ελληνοκυπρίων και Ελλήνων; Αν υπήρχαν και έργα Τουρκοκυπρίων (υπήρχαν;) στη Δημοτική Πινακοθήκη Αμμοχώστου, γιατί δεν επιστράφηκαν κι αυτά και ποιος τα πήρε; «Δημοτική» δεν σημαίνει μισή ε/κ και μισή τ/κ, πάρτε τα δικά σας και τ’ άλλα δικά μας...
 
Ακόμα και η τέχνη, λοιπόν, βαφτίστηκε πια «διζωνική» και μέσο αποκατάστασης εμπιστοσύνης. Όπως, ας πούμε, η απαίτηση του Ερντογάν και της ηγεσίας των Τ/Κ για μοιρασιά στο αέριο (όπου να ’ναι θα συμφωνήσουμε)· ή πιο πρόσφατα, στην ίδια εκδήλωση, η ανακοίνωση κατανομής του ελέγχου για τον κορωνοϊό «σε όλα τα σημεία εισόδου». Τα δικά μας και τα δικά τους. Να κάτι ακόμα που μας... ενώνει, ας είναι και ιός.
                                                                                               
chrarv@phileleftheros.com
 
Φιλελεύθερα, 9/2/2020.
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...