To Top
06:49 Κυριακή
29 Μαρτίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Οι «κόκκινοι φάκελοι»…
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Οι «κόκκινοι φάκελοι»…
  17 Φεβρουαρίου 2020, 9:50 πμ  
Τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν στο κυπριακό ποδόσφαιρο, αποκαλύπτουν ένα καταθλιπτικό σκηνικό, για το οποίο όχι απλά υποψιασμένοι είναι οι απλοί πολίτες, αλλά και βέβαιοι για το μέγεθος διαφθοράς που καταπλακώνει ανελέητα κι αυτό τον χώρο. Για τα διάφορα που προβάλλονται ως μαρτυρίες και αποκαλύψεις, τον τελευταίο λόγο έχει η δικαιοσύνη, η οποία και θ’ αποφανθεί για τα περαιτέρω. Το σίγουρο, πάντως, σ’ όλη αυτή την πονεμένη ιστορία, είναι ότι όσα εκκωφαντικά βγαίνουν, είναι μόνο μια λιλιπούτεια  παρωνυχίδα της γενικότερης σήψης που απλώνεται και διαβρώνει όλο το σύστημα της ζωής μας. Επομένως, η όποια θεραπεία -αν υπάρχει τελικά στην περίπτωση που δεν πάσχουμε ανιάτως- δεν μπορεί να εξαντλείται σε κάποιες μεμονωμένες και σπασμωδικές κινήσεις, οι οποίες προκαλούν περιστασιακά ταρακουνήματα και εκκολάπτουν ψευδαισθήσεις περί καθαρισμού «στάβλων του Αυγεία». Το νυστέρι θα πρέπει να εισχωρήσει πολύ βαθύτερα, σε σημείο που η όποια επιχειρούμενη «κάθαρση» να εξαποστέλλει μαζικά κάποιους στο σπίτι τους, για να μπορέσει ο χώρος του ποδοσφαίρου ν’ απαλλαγεί από την τοξική παρουσία τους και ν’ αναπνεύσει επιτέλους καθαρό αέρα... Γιατί, όπως καταντήσαμε, είναι θέμα βαθύτερης νοοτροπίας και γενικότερης κουλτούρας, βαθιά ριζωμένων και θεμελιωμένων στο DNA μας. Εδώ και χρόνια η πραγματικότητα με τα στημένα παιχνίδια βοούσε όσο τίποτε άλλο. Σε βαθμό που έγινε αποδεκτή σαν η φυσιολογική τάξη πραγμάτων και βέβαια κατά πώς βόλευε, άλλοι φώναζαν και άλλοι σιωπούσαν. Αφήσαμε ένα άθλημα, όπως είναι το ποδόσφαιρο, του οποίου η ομορφιά και η απόλαυση εστιάζεται μόνο στην αυθεντικότητα και το τίμιο παιχνίδι, να διολισθήσει στις ωσμώσεις του τζόγου, της μαφίας και του υπόκοσμου. Το χειρότερο, μάλιστα, είναι ότι το απολαμβάναμε σ’ αυτή την όψη και την κόψη… Μακάρι, βέβαια, όλος αυτός ο συρφετός εξελίξεων να είναι προϊόν ειλικρινούς ευαισθησίας, η οποία, παρεμπιπτόντως, στην παρούσα φάση ως διά μαγείας ξεχειλίζει από παντού. Γιατί και παλαιότερα, έστω με παραλλαγές, βρεθήκαμε στο ίδιο έργο θεατές. Μετά όμως από κάποιες εκκωφαντικές εκρήξεις, φροντίζαμε με ζηλευτή επιμέλεια ν’ αποκαθίσταται η ηρεμία της απολαυστικής καθημερινότητάς μας. 

Άλλωστε, δεν είναι μόνο στο ποδόσφαιρο που οι λογής επιτήδειοι δρουν με τόση μαεστρία για ν’ αφήνουν τον χώρο του να  λυμαίνεται από τα «στημένα», αλλά μάλλον πρόκειται για φαινόμενο, βαθιά ριζωμένο και διακλαδωμένο σ’ όλο το φάσμα της καθημερινότητάς μας. Γι’ αυτό και επιβάλλεται να ψάξουμε πολύ πιο βαθιά για την περίπτωσή μας. Στην πιο κλασική εκδοχή, είναι ηλίου φαεινότερο ότι ένας νέος, όσα προσόντα κι αν διαθέτει, όσες περγαμηνές κι αν κουβαλά, φαντάζει απίθανο να διεκδικήσει κάτι καλό αν δεν «στηθεί» προηγουμένως παιχνίδι. Ένας ασθενής που χρήζει ειδικής θεραπείας, είναι καταδικασμένος να μετέρχεται μεθόδων «γνωριμιών» για να μπορεί να ελπίζει σε μια άσπρη μέρα. Ακόμα και στις πιο απλές υποθέσεις της καθημερινότητας, χωρίς την άφθαστη τέχνη μας να «στήνουμε» παιχνίδι, δεν μπορούμε βήμα να κάνουμε παρακάτω. Κι όλα αυτά στη χώρα της αξιοκρατίας, της αριστείας, των ίσων ευκαιριών και όλων των θαυμάτων... Τουλάχιστον, ως προς το γράμμα των εξαγγελιών όσων εποφθαλμιούσαν την εξουσία. Τελικά, σ’ αυτό τον τόπο όλη η ζωή μας αφέθηκε να εισέλθει στα γρανάζια ενός απέραντου «στησίματος», με όλα τα συνεπακόλουθα. Με τους «κόκκινους φακέλους» να υψώνονται παντού και πάντοτε. Και να γίνονται μέρος της ζωής μας.    
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...