To Top
13:13 Δευτέρα
6 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Συγγνώμη, αλλά δεν μιλάμε ισπανικά
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Συγγνώμη, αλλά δεν μιλάμε ισπανικά
  21 Φεβρουαρίου 2020, 10:30 πμ  
Παλιά, πολύ παλιά, όταν συστηνόμασταν σε κάποιον ξένο ως «Κύπριοι», το πρώτο που ερχόταν στο μυαλό του άλλου ήταν «Μακάριος». Ένας ρασοφόρος ηγέτης δεν περνούσε απαρατήρητος. Ήταν κάτι σαν brand name, πριν ακόμα ανακαλυφθεί ο όρος. Έπειτα, όταν πια η εικόνα του αποσύρθηκε από τις ειδήσεις και ξεχάστηκε, η πρώτη αντίδραση του συνομιλητή ήταν να ρωτήσει «από πιο μέρος, το ελληνικό ή το τουρκικό;». Κάτι είχε πάρει το αυτί του, αλλά δεν ήξερε ακριβώς τα γεγονότα. Και γιατί να τα ξέρει άλλωστε, τόσα και τόσα συμβαίνουν στον πλανήτη. Η εν λόγω ερώτηση όμως πάντα προκαλούσε οργή και έδινε την ευκαιρία για μια σύντομη διάλεξη διαφώτισης. Σήμερα, το όνομα της Κύπρου ακούγεται στα ξένα συνδεδεμένο με ξέπλυμα χρήματος, καταφύγιο επιτηδείων που ψάχνουν για διαβατήριο ευκαιρίας, ναρκοπέδιο για πουλιά που μεταναστεύουν, διαμετακομιστικό σταθμό για trafficking, εξαγωγή φουκούδων με ναρκωτικά… Τη μια μας πιάνει στο στόμα του το Χόλυγουντ για ξέπλυμα, την άλλη μας κάνουν πρωτοσέλιδο οι Ισπανοί για στημένα παιχνίδια. Δεν διαβάζουμε όμως ισπανικές εφημερίδες και για αυτό χαμπάρι δεν πήραμε πως γίναμε βούκινο. Εξού και δύο αρμόδιοι υπουργοί δηλώνουν άγνοια. 

Συμβαίνουν βέβαια και πολλά άλλα, καλά, όμως το ξέρουμε και από λόγου μας, ειδήσεις γίνονται μόνο τα αρνητικά. Ίσως επειδή το καλό θεωρείται δεδομένο, αν και πλέον δεν είναι. Δεν είναι όμως τυχαίο που το όνομα της Κύπρου συνοδεύεται μόνο με τέτοιου είδους γεγονότα. Δεν είναι κάποια συνωμοσία εις βάρος μας, όπως θα ερμηνεύαμε το πράγμα παλαιότερα γιατί ήταν πατριωτικό καθήκον μας να υπερασπιζόμαστε τον τόπο μας. Πλέον όμως έχουμε χάσει ακόμα κι αυτή την αθωότητά μας που μας έκανε να μην βλέπουμε την αλήθεια και να νομίζουμε πως οι ξένοι μας μισούν. Μπορεί όμως και να μην είναι μόνο αυτό. Ίσως στα αλήθεια η διαφθορά να έχει κτυπήσει κόκκινο. Το βλέπουμε πια καθημερινά. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τα πράγματα τόσο άθλια. Μόνο που κάποτε πιστεύαμε πως αν τα πράγματα φτάσουν στον πάτο, τότε δεν γίνεται, θα ξεκινήσει με κάποιον τρόπο η ανάβαση. Ίσως από ένστικτο επιβίωσης. Είναι νομοτέλεια. Τώρα πια όλο αναρωτιόμαστε: Δεν φτάσαμε ακόμα στο σημείο αυτό; Υπάρχει ακόμα κι άλλη πορεία προς τα κάτω ή μπας και χάσαμε το ένστικτο της επιβίωσης και θα διαψεύσουμε ακόμα και τους νόμους της φυσικής; Όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση λέγαμε πως το χαστούκι που φάγαμε θα μας συνέφερνε. Αντ’ αυτού τα πράγματα έγιναν χειρότερα. 
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...