To Top
20:05 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η μεγαλομανία που μας δέρνει
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Η μεγαλομανία που μας δέρνει
  26 Φεβρουαρίου 2020, 10:30 πμ  
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχουμε σε αυτό τον τόπο είναι η μεγαλομανία. Που αποτελεί παράλληλα και πηγή ή μέθοδο συντήρησης πλειάδας άλλων προβλημάτων. Κι αν αυτή η μεγαλομανία συνδυαστεί με τη διαπλοκή, την εξυπηρέτηση συμφερόντων (προσωπικών και μη) και τα ρουσφέτια, καταδικάζει την κοινωνία σε στασιμότητα. Δεν μπορούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα με απλό τρόπο, αλλά πρέπει να το κάνουμε με όσο πιο πολύπλοκο και επιβλητικό τρόπο γίνεται, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η επίλυσή του, να επιμηκύνεται και να γιγαντώνεται μέχρι να επιλυθεί επιτέλους. Κοιτάξτε απλά την πλατεία Ελευθερίας, που έχει καταντήσει ανέκδοτο. Θέλαμε υπερπαραγωγή με πολλαπλά επίπεδα και (μούφα) μαρμάρινα φαλλοειδή παγκάκια από την Ιταλία και ντιζαϊνάτες βρύσες, για να έχει έναν τόπο ο Λευκωσιάτης να περπατά και να κάθεται να ξαποσταίνει… δύο δεκαετίες και δεκάδες εκατομμύρια ευρώ μετά. Για τον ίδιο λόγο, τη μεγαλομανία, με τα «μικρά» προβλήματα κανείς δεν ασχολείται, αφού ο κάθε αξιωματούχος στοχεύει στα μεγάλα για να καρπωθεί με όσο μεγαλύτερη γίνεται επιβράβευση. Τι θα σου έκανε μια πλακόστρωτη πλατεία στον χαρακτήρα της πόλης, με ξύλινα παγκάκια, δέντρα και πετρόχτιστες βρύσες; Και αυτό το πρόβλημα υπάρχει σε όλα τα μήκη και πλάτη του κράτους. Παρά το ότι αν ένας υπουργός, για παράδειγμα, επικεντρωθεί στα μικρά προβλήματα, η συνολική επιδοκιμασία που θα έχει μέχρι το τέλος της θητείας του θα του εγγυάται επιρροή (και ψήφους) από διάφορα στρώματα, εντούτοις επιμένουν να ποντάρουν το σύνολο της θητείας τους σε ένα ή δύο μεγάλα έργα. 

Για παράδειγμα, στον χώρο της Παιδείας, έχουμε τον δεύτερο κατά σειρά υπουργό να ασχολείται σχεδόν πλήρως με τις τετράμηνες εξετάσεις και το σύστημα αξιολόγησης. Παρασέρνοντας παράλληλα οργανωμένους εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, να επικεντρώνουν τις διαμαρτυρίες τους στο συγκεκριμένο θέμα, το οποίο έχει προ πολλού αποφασιστεί από Κυβέρνηση και Βουλή, και δεν προβλέπεται να ανατραπεί. Την ίδια ώρα, τα σχολεία έχουν τα χάλια τους τα μαύρα, και οι άμεσα επηρεαζόμενοι καταναλώνουν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν μια κυβερνητική πολιτική που δεν μπορούν να αλλάξουν. Μόλις χθες, χάθηκε ένας 10χρονος που ο πατέρας του είχε αφήσει στο σχολείο, αλλά δεν μπήκε ποτέ στην τάξη. Ευτυχώς, το παιδί βρέθηκε αργότερα να περιφέρεται στην περιοχή. Ο πατέρας αυτός, και ο κάθε γονέας, δεν επιτρέπεται να μπει μέσα στο σχολείο για να τον οδηγήσει στην τάξη, αλλά κανείς δεν ελέγχει αν το παιδί έφυγε, παρά μόνο όταν ληφθούν απουσίες στην τάξη. Και αυτό μετά από σειρά επεισοδίων με παρενοχλήσεις μαθητών από ενήλικες ή εξωσχολικούς και καταγγελίες για ύποπτους που περιφέρονται έξω από τα σχολεία. Και όλα αυτά υποτίθεται ότι λύθηκαν μετά την απαγωγή δύο μαθητών τον προπερασμένο Σεπτέμβρη. Με εξαγγελίες για περιφράξεις, πύλες και κάρτες σε μια χούφτα σχολεία λόγω έλλειψης κονδυλίων, και φρουρούς που δεν βρέθηκαν αφού το κράτος δεν πλήρωνε. Ένας από αυτούς τους λίγους φρουρούς που βρέθηκαν, μάλιστα, συνελήφθη και δικάζεται για άγρα ανηλίκων και σεξουαλική παρενόχληση, αφού ο έλεγχος και η διαδικασία της επιλογής που έγινε για αυτές τις υπηρεσίες φαίνεται ότι ήταν πιο… μεσοδότζιη και από την ίδια την εξαγγελία. Αποτέλεσμα, είναι να σπέρνεται η δυσπιστία έναντι του θεσμού του σχολείου γενικότερα, και ο πανικός και οι φοβίες σε μαθητές και γονείς.

Την ίδια ώρα, το Λύκειο Αγίου Γεωργίου στη Λάρνακα βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, αφού το κράτος δεν διαθέτει λεφτά για συντήρηση του 60 ετών κτηρίου. Τμήμα οροφής κατέρρευσε, οι τοίχοι τρύπησαν, και έχουν κλειστή αίθουσα αθλοπαιδιών χωρίς τουαλέτες που ενοικιάζεται σε ομάδες των οποίων οι αθλητές ουρούν στις αυλές όπου κάνουν διάλειμμα τα παιδιά. Τα παιδιά, έχουν δύο επιλογές πρόσβασης στο σχολείο: Η μια είναι μια αλάνα στην ουσία, που όποτε βρέχει γίνεται βάλτος, και η άλλη είναι πάνω σε μια στροφή ενός πολυσύχναστου δρόμου, όπου έχουν χτυπηθεί από αυτοκίνητα σε δύο περιπτώσεις παιδιά πάνω σε διάβαση πεζών. Οι γονείς προειδοποιούν ότι αν δεν συντηρηθεί επιτέλους το σχολείο, η φθορά θα είναι μη αναστρέψιμη. Δεν βαριέστε; Άστε το να καταρρεύσει και θα κτίσουμε άλλο, χλιδάτο και μεγαλειώδη, καμιά εικοσαριά χρόνια μετά την ολική κατάρρευση. Κι αν θρηνήσουμε θύματα, θα είναι τραγωδία και όχι αποτέλεσμα ανεπάρκειας, αδιαφορίας και ανικανότητας. Εν τω μεταξύ, τα παιδιά και οι δάσκαλοι του Γ’ Δημοτικού Σχολείου Ιδαλίου εξακολουθούν να βρίσκονται σε κλοιό ρυπογόνων εργοστασίων, αναπνέουν κάθε μέρα ό,τι βρωμιά βγάλει η βαριά βιομηχανία που τους περιβάλλει, και περιμένουν «συνολική» λύση. Στην Πάφο, περιμένουν ακόμη το νέο Νικολαΐδειο Γυμνάσιο, ενώ χρειάζεται νέα σχολεία σχεδόν σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Κάνει εξοικονομήσεις φαίνεται το κράτος για να χτίσει νέα Βουλή αντάξια της αίγλης των εκπροσώπων αυτού του δύσμοιρου λαού, που έχει τραγικά φτωχή κρίση και ανικανότητα αποτελεσματικής αντίδρασης. Αλλά μην μας απασχολούν αυτά, ας επικεντρωθούμε στις τετράμηνες εξετάσεις και τον εξορθολογισμό της Παιδείας. Τρομάρα μας… 

i.konstantinides@phileleftheros.com
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...