To Top
07:10 Κυριακή
29 Μαρτίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Η αποφασιστικότητα του Προέδρου για την Αμμόχωστο
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ "Φ" • Η αποφασιστικότητα του Προέδρου για την Αμμόχωστο
  23 Φεβρουαρίου 2020, 9:09 πμ  
Το θράσος των Τούρκων να διεκδικούν την Αμμόχωστο αγανάκτησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος προέβη σε καταγγελίες κατά το επικείμενο ταξίδι του στις Βρυξέλλες. Η εξέλιξη αυτή είναι πολύ θλιβερή. Με τα σημερινά δεδομένα και τα προαναγγελθέντα σχέδια  αντίδρασης του Προέδρου δεν νομίζω να δίδεται λύση. Τι σημαίνουν οι καταγγελίες στις Βρυξέλλες; Τόσες και τόσες έγιναν στο παρελθόν χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Θυμάμαι πριν χρόνια, που ήμουν Δικαστής στο ΕΔΑΔ, μια φιλική συζήτηση εκτός Δικαστηρίου που είχαμε με τον τότε Πρόεδρο (δεν ήταν Έλληνας) και όταν του εξέφρασα την απογοήτευσή μου για τη μη συμμόρφωση της Τουρκίας με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου, μου είπε: «Είσαστε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πρέπει να την αξιοποιήσετε». Εκ τότε επανειλημμένως αποταθήκαμε στην ΕΕ, αλλά το ενδιαφέρον της ήταν ελάχιστο αν όχι μηδενικό. 
Οι διπλωμάτες μας και οι πολιτικοί μας έλεγαν το παράπονό μας και ζητούσαμε συμπαράσταση, αλλά η ΕΕ δεν έδειχνε το ανάλογο ενδιαφέρον ή την αναγκαία ανταπόκριση. Και αυτό ισχύει μέχρι τώρα. Σωρεία μαζικών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο δεν συγκίνησε τους Ευρωπαίους. Οι οποίοι, όπως και άλλοι, είτε δεν γνώριζαν καλά το Κυπριακό, είτε για να μας ξεφορτωθούν μας παρέπεμπαν στις ανόητες και άγονες συνομιλίες. Τι μπορεί λοιπόν να περιμένουμε από την ΕΕ για την κατάσχεση της πόλης της Αμμοχώστου; Δεν αρκεί να αγανακτούν οι πολιτικοί μας και να εκφράζουν την αποφασιστικότητά τους που με τους σημερινούς όρους δεν μπορούν να καταλήξουν πουθενά. Για αυτό είναι καιρός να αναθεωρήσουμε την πολιτική μας. Δεν θα πολεμήσουμε βεβαίως την Τουρκία διότι δεν έχουμε τη δύναμη. Θα πρέπει όμως πέραν των καταγγελιών να επιδιώξουμε συμμάχους παραχωρώντας τους αν είναι ανάγκη και ανταλλάγματα. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Πρέπει να αναπτύξουμε κάπως πιο δυναμική πολιτική όχι μόνο στα λόγια αλλά και στα έργα. Επιβάλλεται η ενίσχυση της στρατιωτικής μας άμυνας για να λειτουργήσει ως αποτροπή στη βουλιμία της Τουρκίας. Το να καθόμαστε ή να ταξιδεύουμε και να καταγγέλλουμε αποδείχθηκε ότι είναι αναποτελεσματικό. Έχουμε εκλάβει την αγανάκτηση του Προέδρου ως μια ένδειξη αλλαγής πολιτικής και όλος ο κόσμος είναι μαζί του, δεν μπορεί όμως αυτή η πολιτική να περιοριστεί στις καταγγελίες και αυτό το ξέρει η Τουρκία και χτίζει πάνω στην ανίσχυρη πολιτική μας. 
Με τη γνωστή αδυναμία μας είναι αδιανόητο να ξοδεύει το κράτος χιλιάδες και κάποτε εκατομμύρια για περιττές εκδηλώσεις όπως η επίσκεψη των βουλευτών μας στην Αυστραλία και μάλιστα πρώτη θέση. Ντροπή κ. Συλλούρη. Για να πετύχουμε τι; Θα μας στείλει καμία βοήθεια η Αυστραλία για το Κυπριακό; Εκτός από κανέναν ψήφο βέβαια στον ΟΗΕ. Όλα αυτά τα έξοδα πρέπει να πηγαίνουν στην άμυνά μας. Πρέπει να έχουμε υπόψιν ότι η Τουρκία σιγά-σιγά και κάπως αθόρυβα κατακρεουργεί τη χώρα μας. Κύπρος και Ελλάδα πρέπει να υλοποιήσουν τις συμμαχίες τους για να τους λαμβάνουν υπόψη και οι άλλοι. Οι Τούρκοι μας έχουν εξευτελίσει. Οι παράνομες επεμβάσεις τους στον ελληνικό χώρο είναι καθημερινό φαινόμενο. Οι αξιοπρεπείς απαντήσεις μας περιφρονούνται από τους Τούρκους για να μην πω και από τη διεθνή κοινωνία. Ο καθωσπρεπισμός και η αξιοπρεπής συμπεριφορά δεν είναι κατανοητά από μια βάρβαρη χώρα όπως είναι η Τουρκία. Δεν μπορούμε όπως είπα, να την νικήσουμε στρατιωτικά αλλά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε να αναπτύσσουμε πρωτοβουλίες και να ενεργούμε με τρόπο που να αποφεύγεται η ταπείνωσή μας. Περνούν τα χρόνια και η γενιά μας λιγοστεύει, η δε νεολαία χάνει σταδιακά τον ενθουσιασμό της για την πατρίδα μας. 
Φθείρεται ο πατριωτισμός και σταδιακά εξαφανίζεται και τη θέση του παίρνει η ηττοπάθεια και ο υλισμός. Η πολιτική μας ηγεσία τόσο στην Κύπρο τόσο και στην Ελλάδα δεν εμπνέει. Έχουμε άμεση ανάγκη δυναμικής πολιτικής ηγεσίας. Μιας ηγεσίας με αγωνιστική διάθεση. Διότι τέτοια διάθεση φαίνεται ότι αρχίζει να είναι σπάνιο είδος πλέον στον τόπο μας. Και όταν εκφράζεται χλευάζεται. Πληθαίνουν οι ρεαλιστές οι οποίοι πιστεύουν ακόμη ότι με συνομιλίες η Τουρκία θα μας δώσει πίσω ό,τι μας πήρε. Νομίζω ότι αυτοί οι ρεαλιστές κάνουν πολύ κακό στον τόπο, δημιουργούν μια ατμόσφαιρα υποταγής στις ορέξεις της Τουρκίας που εκφράζονται με τις συνομιλίες που οι δικοί μας αφελείς ρεαλιστές θεωρούν ως πρόοδο στο Κυπριακό. Το αποτέλεσμα είναι ότι μάλλον η συμπεριφορά τους ισοδυναμεί με παράδοσή μας σε ό,τι επιδιώκει ο τουρκικός επεκτατισμός.               
 
  Λουκής Γ. Λουκαΐδης   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...