To Top
22:42 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
O δάσκαλός μας και το "ευ ζην" που του χρωστάμε
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ "Φ" • O δάσκαλός μας και το "ευ ζην" που του χρωστάμε
  24 Φεβρουαρίου 2020, 9:22 πμ  
Πόσο συχνά συνάδει η μόρφωση ενός εκπαιδευτικού με τη μέθοδο διδασκαλίας του; Η μεταδοτικότητα είναι μια λέξη μαγική. Μεταδίδω κατανοητά κάτι σε κάποιον. Δεν ξέρω ακριβώς πώς γίνεται, ξέρω όμως ότι γίνεται και όταν γίνει, είναι μαγικό.Κι όταν μαγευτείς, τότε θα πεις πως στον δάσκαλό σου χρωστάς το «ευ ζην», δηλαδή την ευζωία, τη ζωή που χαρακτηρίζεται από πληρότητα και ποιότητα. 
Ήταν φιλόλογος στο γυμνάσιο. Λίγο αυστηρή αλλά καλή. Είχε μια γλυκιά αυστηρότητα που πήγαζε από την ανάγκη της να μας μάθει να μιλάμε σωστά και όχι από προσωπικά ζητήματα. Εξαιτίας της έμαθα γραμματική και συντακτικό. Δεν ανεχόταν το γεγονός ότι περνούσαν οι εβδομάδες και εμείς το βιολί μας. Άρχισε να βγάζει έναν έναν στον πίνακα. «Θα γράψετε όλοι τα ρήματα σε όλους τους χρόνους» είπε και δεν το διαπραγματεύτηκε.«Μια μέρα θα με ευγνωμονείτε» συνέχισε. Από εμένα, έχει απλόχερα το ευχαριστώ. Ήταν η αφετηρία στο να μάθω να μιλώ και να γράφω τη γλώσσα μου. Μπροστά στον καθηγητή που θα κρατήσει στάση ουδετερότητας και θα πει «ότι θέλετε κάμετε», προτιμώ το ακίνδυνο, «μια μέρα θα με ευγνωμονείτε».
Τα μαθηματικά δεν ήταν η συμπάθειά μου, μα υπήρξε δάσκαλος που κατάφερε να τα τοποθετήσει με τέτοιο τρόπο στο κεφάλι μου που να με κάνει να τα δω σαν ένα ευχάριστο παιχνίδι με αριθμούς που παίζεται με τον πιο απλοϊκό τρόπο. Θυμάμαι καθηγητές ξένων γλωσσών που οι ίδιοι μιλούσαν την ξένη γλώσσα σαν πρυτάνεις και δεν ήξεραν να εξηγήσουν τα βασικά σε άλλους.Τα έδρανα δεν προϋποθέτουν επιτυχή διδασκαλία. Για να θεωρηθεί η διδασκαλία αποτελεσματική, χρειάζεται ο μαθητής, την ώρα που τελειώνει το μάθημα να ανυπομονεί για το επόμενο. Σε ένα μάθημα μουσικής αργότερα, με δάσκαλο έναν επιτυχημένο πιανίστα και καταξιωμένο μουσικό, σηκωνόταν ένας ένας να τραγουδήσει για να δει αν πατάμε τις νότες. Ήταν μια μαθήτρια που δεν κατάλαβε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει. Στην τρίτη ανεπιτυχή προσπάθειά της, γύρισε και είπε στην υπόλοιπη τάξη δυσανασχετισμένος «αχ, δεν καταλαβαίνει». Μα ποιος καταλαβαίνει μέσα από προσβολή και διαταγή για παπαγαλία; Στο τέλος φώναξε μιαν άλλη μαθήτρια να της το εξηγήσει. Και ανημπόρια και διάκριση εκ μέρους του. Δεν του αρκούσε ο τίτλος του καταξιωμένου πιανίστα. Ήθελε να διδάσκει, στιγματίζοντας έτσι, άτομα που είχαν ταλέντο μην ξέροντας ακόμα πώς να το οργώσουν. Αφενός, δεν είναι τυχαίο που σε πολλούς δασκάλους μας χρωστάμε το «ευ ζην», αφετέρου, δεν είναι τυχαίο που τελειώνουμε σχολεία, πανεπιστήμια και παραμένουμε αμετακίνητοι. Φτάνω στο συμπέρασμα πως η επιτυχία ενός ανθρώπου σε έναν τομέα, δεν χρειάζεται απαραίτητα να μεταμορφωθεί σε διδασκαλία. Μπορεί κάποιος να καταφέρνει κάτι χωρίς να το διδάσκει. Αρκεί να γνωρίζει τη διαφορά. Μεταδοτικότητα είναι η γέφυρα που μετατρέπει την υπάρχουσα παιδεία του δασκάλου σε καρποφόρα νέα γνώση στο μυαλό κάποιου άλλου. Είναι ένας δρόμος που επιτρέπει στους μαθητές να αναγνωρίσουν τις κλίσεις τους και να πορευτούν με αυτές. Πριν βαφτίσουμε τον αποδέκτη της μάθησης ανεπίδεκτο, ας εξετάσουμε πρώτα αν ο πομπός είναι αντάξιος μεταδοτικότητας.
 
*Γλωσσολόγος, ηθοποιός.
 
  Άντρεα Βακανά   
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...