Όταν ακούσει κάποιος, πως ο θάνατος ενός ανθρώπου έσωσε δεκάδες άλλους, ίσως σκεφτεί πως υπάρχει το στοιχείο της υπερβολής, αλλά στην περίπτωση του κληρωτού στρατιώτη του 1974 Αντώνη Φρυδά, του 251 Τάγματος Πεζικού, ισχύει πλήρως, όπως αναφέρει στον «Φ» ο τότε ανθυπολοχαγός του κ. Σάββας Πολυνείκης. Η εξήγηση είναι απλή αλλά αποδεικνύει τη διάσωση πολλών άλλων στρατιωτών και εφέδρων.
Ο Αντώνης Φρυδάς βρισκόταν σε πολυβολείο πλησίον του φυλακίου 120, κοντά στο Τουρκοκυπριακό χωριό Τέμπλος και αντάλλασσε πυρά με Τούρκους ή και Τουρκοκύπριους στρατιώτες, οι οποίοι επιτίθεντο. Μια σφαίρα πέτυχε τον Φρυδά στο κεφάλι σκοτώνοντάς τον. Όπως εξηγεί ο τότε ανθυπολοχαγός του, όταν είδε το σημάδι της σφαίρας και με βάση το πως στεκόταν και πολεμούσε ο Φρυδάς, ήταν φανερό από ποια κατεύθυνση προέρχονταν οι πυροβολισμοί.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ακολουθώντας τα βήματα της φρίκης – Οδοιπορικό του «Φ
Οπόταν, όταν οι Τούρκοι στρατιώτες προέλασαν με σκοπό να συλλάβουν ή να δολοφονήσουν τους άνδρες του 251 Τάγματος Πεζικού και τους εφέδρους, ο Ανθυπολοχαγός Πολυνείκης γνώριζε πως η υποχώρηση θα είχε πιθανότητες να ήταν σωτήρια, μόνο προς την κατεύθυνση που ακολουθούσε η σφαίρα που σκότωσε τον Αντώνη Φρυδά. Διαφορετικά θα κατευθύνονταν προς το μέρος από το οποίο προωθούνταν οι Τούρκοι και είτε θα συλλαμβάνονταν είτε θα εκτελούνταν. Σημειώνεται, πως το Τάγμα έχασε κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής (σε διάφορα σημεία) 70 αξιωματικούς και άνδρες.
Την Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974, ο ανθυπολοχαγός Πολυνείκης βρισκόταν με μερικούς στρατιώτες του στην ίδια γραμμή με τους άνδρες της 33ης Μοίρας Καταδρομών και του ουλαμού των 4 ΠΑΟ 106 χιλιοστών. Η διαταγή που έλαβα, αναφέρει ο κ. Πολυνείκης, ήταν να προστατεύσουμε τα ΠΑΟ από τους Τούρκους ακροβολιστές. Βρισκόμασταν στο σπίτι του Νίκου Φέκκου και από την άλλη πλευρά του δρόμου βρισκόταν το σπίτι του Χρίστου και της Μαρίτσας Δράκου. Η οικογένεια Χρίστου και Μαρίτσας Δράκου, δηλαδή το ζεύγος με τα δύο παιδιά τους 14 και 16 ετών, ανέβηκαν στον Πενταδάκτυλο. Η Μαρίτσα Δράκου και τα δύο παιδιά του ζεύγους δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους εισβολείς.
Όταν εκδηλώθηκε η γενική επίθεση των Τουρκικών στρατευμάτων, οι πάντες ή καλύτερα όσοι πρόλαβαν, υποχώρησαν ατάκτως. Ο Σάββας Πολυνείκης με τέσσερις από τους άνδρες του έφτασαν στο φυλάκιο 120 στις 3.45μμ. Όπως αναφέρει, στο ίδιο σημείο αφίχθησαν και άλλες μονάδες καθώς και άνδρες της 33 Μοίρας Καταδρομών με τον λοχαγό Αργύρη Αθανάσιο. Το ραδιόφωνο μετέδωσε πως επετεύχθη κατάπαυση του πυρός σε ισχύ από τις 4μμ. Όταν πέρασαν μερικά λεπτά οι Τούρκοι διενήργησαν επίθεση στο ύψωμα προερχόμενοι από το Τέμπλος. Έτρεξαν όλοι στα πολυβολεία και στα χαρακώματα.
Κατά την ανταλλαγή πυρών, μια σφαίρα πέρασε την θυρίδα του πολυβολείου και τραυμάτισε τον Φρυδά στο κεφάλι. Το μόνο που πρόλαβε να πει, αναφέρει ο κ. Πολυνείκης, ήταν «φέρτε μου σφαίρες». «Ούτε μάνα, ούτε πατέρα, ούτε Θεέ μου». Μου έκανε μεγάλη εντύπωση και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σκηνή, αναφέρει μετά από 49 χρόνια ο κ. Πολυνείκης. Αναφέρει ότι το άψυχο σώμα του Φρυδά τοποθετήθηκε έξω από το πολυβολείο, αφού περιτύλιξαν το τραυματισμένο κεφάλι του οι εθελοντές Παναγιώτης Βιολεττής, 17 ετών, ο Μάριος Χαραλαμπίδης, 17 ετών, και υ υπολοχαγός της 33ΜΚ Αργύρης Αθανάσιος.
Ο Αντώνης Φρυδάς έσωσε τη ζωή μας και αυτό θα του το χρωστάμε πάντα, συμπληρώνει ο κ. Πολυνείκης.
“Δεν θα βρισκόμουν ούτε εγώ εδώ να σας μιλώ”
Ο θάνατός του, κυριολεκτικά έσωσε τη ζωή τουλάχιστον 20 ανθρώπων. Αν δεν ήταν ο ήρωας Αντώνης Φρυδάς, ούτε εγώ θα βρισκόμουν εδώ να σας μιλώ, ούτε και οι υπόλοιποι θα διασώζονταν, ανέφερε ο κ. Πολυνείκης. Ο κ. Πολυνείκης εξηγεί, πως το φυλάκιο 120, του οποίου την ευθύνη είχε το 251 Τάγμα Πεζικού και στο οποίο ανήκε ο Αντώνης Φρυδάς, βρίσκεται στα Μεσοβούνια του Πενταδακτύλου, μεταξύ των χωριών Άγιος Γεώργιος και Τέμπλος.
